Kourosh Sehati کوروش صحتی

بازگشت به صدای آمریکا در فقدان پدر

2011-12-23T16:08:00.001-08:00

پس از حدود دو ماه و نیم جدایی از صدای آمریکا دوباره به این شبکه تلویزیونی برگشتم.از همه دوستان عزیزی که در این مدت نسبت به من اظهار لطف کردند سپاس ویژه دارم. چهارم آذر ماه گذشته پدر مهربانم برای همیشه ترکم کرد تا دیگر صدا و تصویر پسرش را که هر روز مشتاقانه در انتظار فرا رسیدن برنامه‌هایش می‌نشست نبیند. امروز اولین گزارشهایم پخش شد، بدون حضور پدر،این بار دیگر چشمان مهربان پدرم به صفحهٔ تلویزیون خیره نشد تا تصویر فرزند دور مانده از وطن را ببیند ، تا صدای فرزندش را بشنود. یاد و خاطره اش را گرامی‌ میدارم. میدانم که او همیشه با من خواهد بود. به روح پاک پدرم سوگند می خورم که تا نفس دارم به درسی‌ که از او آموختم وفادار خواهم ماند و جز برای سربلندی و آزادی میهن و هم میهنانم دم نخواهم زد.

پدرم از تو می نویسم ، از تویی که اول بار نوشتن را به من آموختی

2011-12-03T19:58:00.000-08:00

انا لله و انا الیه راجعون

پدرم از تو می نویسم ، از تویی که اول بار نوشتن را به من آموختی ........

هفت روز از درگذشت پدر مهربان و فداکارم ،دکتر پرویز صحتی گذشت. هفته ای سراسر غم واندوه برای همه اعضای خانواده ودوستان و آشنایانش.غم انگیز ترین لحظات زندگی من و برادرم امیر که حتی امکان شرکت در مراسم تدفین وتشییع پیکرپاک پدر عزیزمان را نیافتیم و همینطور برای مادر دلسوخته و خواهر عزیزم که تا چندی دیگر اولین نوه خانواده را به ما تقدیم میکند.

هفت روز از وداع جسمانی پدرم با این دنیای فانی گذشت ، اطمینان دارم که او زنده است و روح پاکش به آرامش ابدی رسیده است. یاد و خاطره بزرگمردیهای او هرگز از ذهن ما زدوده نخواهد شد.پدری که برایم سمبل مهربانی، بزرگمنشی ، عشق به مردم و میهن وخدمت به همنوعانش بود.

پدرم ، دکتر پرویز صحتی متولد سال 1328 سمنان ، دوران کودکی را در روستای رستم آباد گرمسار گذراند. همراه با مهاجرت خانواده به تهران ، دوران دبیرستان خود را در دبیرستان هدف با نمرات بالا به اتمام رساند و در سال 1347 در رشته پزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد.

عشق و علاقه اصلی پدرم ، تاریخ و ادبیات ایران بود ، اما تحصیل در رشته پزشکی ، فرصت خدمت به هم میهنانش را بویژه در مناطق محروم ایران نصیب وی کرد.

پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی پدرم در سال 1354وی دوران سربازی خود را در مناطق محروم کشور در استان زنجان آغاز کرد.این دوران به آشنایی و ازدواج وی با مادر عزیزم انجامید.

پس از اتمام دوره سربازی ،درحالی که بسیاری از همکاران و هم دوره ای های پدرم ایران را ترک گفته بودند ،عشق به میهن ، روحیه انسان دوستی و طبع دنیا گریز پدرم تا سالها وی را به خدمت در مناطق محروم کشور واداشت.از سال 1361 تا سال 1367 پدرم که علاقه ویژه ای به کردهای ایرانی داشت ، در یکی از محرومترین مناطق کشور، شهرستان بیجار در استان کردستان به طبابت پرداخت.

در هنگامه جنگ ایران وعراق ، مطب وی در بیجار مملو از بیماران عمدتا تنگدستی بود که پدرم با مهر و محبت ویژه ای به رفع آلام آنها می پرداخت.در سردترین و برفی ترین روزها و شبهای زمستان بیجار ، خانواده بیمارانی از روستاهای دور و نزدیک اطراف بیجارکه نیاز به معالجه داشتند ، راهی جز منزل ما نمی یافتند . معالجاتی که به نجات جان بسیاری از این بیماران انجامید و در بسیاری از موارد حتی بدون دریافت مبلغ ویزیت همراه بود.

پدر عزیزم همراه با پدر بزرگ مرحومم ، حاج محمد صحتی ، هر دو از دروایش گنابادی بودند و عارفانی فرهیخته که خدمت به همنوعان را عبادت می دانستند. پدرم طبعی شاعرانه داشت و آثاری هم از او به یادگار مانده است.

ریشه های پدرم در خاک آبا و اجدادی اش چنان عمیق بود که در تمام طول دوران زندگی اش تنها به دو کشور خارجی سفر کرد. یک بار برای سفر حج وچند بار به شهر مرزی وان ترکیه برای دیدار با پسران دور مانده از وطن.

همزمان با آغاز فضای پر تنش سیاسی در سالهای آغازین انقلاب ، حادثه ای قلب پدرم را برای همیشه جریحه دار کرد. در دی ماه سال 1360 برادر17 ساله اش ، علی صحتی تنها به جرم هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران تیرباران شد.شهادت عموی نوجوانم که پدرم عاشقانه او را دوست داشت اما یک دم در عزم و اراده پدرم در خدمت به مردم خللی ایجاد نکرد.

پدرم در طول دوران جنگ هشت ساله ایران وعراق بارها به مناطق جنگی بویژه پیرانشهر،مریوان و بانه برای کمک به مجروحان جنگی ایرانی و کردهای عراقی حلبچه عزیمت کرد. اما با این وجود در هیئت گزینش برای شرکت در دوره تخصصی پزشکی به همراه عمه ی دیگرم و تنها به جرم اعدام برادرش رد شد. پدرم از سال 1367 و پس از پایان جنگ ایران و عراق به دلیل توجه ی ویژه ای که به تحصیل فرزندانش داشت دوباره به تهران رجعت کرد و تا زمان پرواز ابدی اش در این شهر ساکن بود.

اهالی خیابان پاک شمالی در ستارخان قطعا چهره مهربان و دوست داشتنی پدرم را به خاطر دارند که برای مدت بیش از بیست سال به طبابت در آن محله پرداخت و همیشه رابطه ای صمیمانه با بیمارانش داشت. همینطور همسایگانمان در محله امیر آباد که سالها درآن محله ساکن بودیم هنوزهم به نیکی از پزشک دلسوز محله اشان یاد می کنند.

از سال 1376با ورودم به دانشگاه و آغاز فعالیت های سیاسی و دانشجویی ام ،پدرکه پیش از این داغ برادر دیده بود، نگرانیهای تازه ای یافت ، نگرانی از بازداشت و یا از دست دادن پسر. اما من پیش از این الفبای عشق به میهن و خدمت به هم میهنان را در مکتب پدر آموخته بودم .

در دامان پدر و مادری پرورانده شدم که شمار کتاب های کتاب خانه شان بیشتر از شمار صفرهای شماره حساب بانکی شان بود و در تمام طول زندگی پدرم با توجه به موقعیت شغلی و مدارج تحصیلی او همیشه ما در شرایط زندگی طبقه متوسط جامعه روزگار می گذراندیم.

از کتابخانه پدر گفتم. کتاب خانه ای که اول بار درآنجا و در لابلای کتاب هایش عشق به نهضت ملی ایران و پیشوایش دکتر محمد مصدق در من پدید آمد. پدرم همواره از دکتر محمد مصدق به عنوان قهرمان ملی ایران یاد می کرد و علاقه ی ویژه ای به او داشت.

به دنبال تداوم فعالیت های سیاسی و دانشجویی ام و در جریان قیام دانشجویی هجده تیرماه هفتاد و هشت، ماموران وزارت اطلاعات برای دستگیری ام به خانه ما حمله کردند. برادر کوچکترم امیر را ضرب و شتم کرده و تا پاسی از شب در بازداشت نگاه داشتند و در مقابل چشمان خواهرم که کودکی بیش نبود به صورت پدر سیلی زدند؛ پدری که عمرش را در راه خدمت به ملت و میهن سپری کرده بود.

اما این تنها آغازی بود بر ستم بی حد وحصری که بر خانواده ی من همچون خانواده بسیاری از فعالین سیاسی در این سال ها رفت.راهرو های بی دادگاه های انقلاب و سالن ملاقات زندان های مختلف اگر به سخن درآیند قصه ها از پدر پیر و دل شکسته ام خواهند گفت. پدر پیری که در جستجوی پسرش و یا شنیدن صدا ویافتن فرصت ملاقاتی کوتاه با او چه رنج و دردی را تحمل می کرد.

پس از اتمام دوران بازداشت و زندان و آغاز دوران تبعید، فراق من و برادرم رنجی مضاعف را روی شانه های پدرم گذاشت. هرچند که او دست کم از این که گاه و بی گاه در چنگال مزدوران ولی فقیه گرفتار نخواهم آمد همیشه احساس رضایت می کرد اما کدام پدر است که از دوری فرزندانش که آنها را با عشق و مهر پرورانده، احساس خوشنودی کند.

همزمان با آغازجنبش سبز ملت ایران در سال 1388 پدرم بارها به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات احضار شد تا پاسخگوی فعالیت های من و برادرم در خارج از ایران باشد. از او بازجویی شد و مورد تهدید و بازخواست قرار گرفت. کارگزاران ولی فقیه مرا به خیانت به کشور و سرسپردگی به بیگانگان متهم می کردند، پدر مهربانم اما همواره از فعالیت های من در خارج از کشور برای حمایت از جنبش دموکراسی خواهی مردم ایران با افتخار یاد می کرد و در میان دوستان و خویشاوندان از اینکه پسرش می تواند گامی هر چند کوچک در راه رسیدن به ایرانی آزاد بردارد احساس غرور می کرد.

او به خوبی می دانست که پسرش که در مکتب پدر چیزی جز خدمت و عشق به میهن و ملت نیاموخته، هرجای دنیا که باشد هرگز به سرزمین مادری اش پشت نخواهد کرد.

پدر مهربان و فداکارم سرانجام در چهارم آذرماه سال 1390 به رحمت ایزدی رفت. پدر مهربانی که زندگی پرفراز و نشیب و پر غم اش در لحظاتی به پایان رسید که همچنان در حسرت دیدار پسرانش می سوخت. پدرم که درس ایستاد گی در برابر ستمگران را به من آموخت درهمان ایامی روح پاکش به آسمانها رفت که مولایش امام حسین به شهادت رسیده بود. عشق پدر به امام حسین و آزاد مردی اش او را همزمان با ایام شهادت وی به دیدار معبود فراخواند.

یاد و خاطره اش را گرامی می دارم و برای روان پاکش علو درجات را می طلبم.

کوروش صحتی

یازدهم آذرماه 1390

توضیحی در باره شایعه سازیهای اخیر

2011-10-16T08:20:00.000-07:00

هم میهنان و دوستان عزیز

این روزها اخباری در ارتباط با جدایی من از شبکه فارسی صدای آمریکا و دلایل آن در رسانه های مختلف و شبکه های اجتماعی منتشر شده است. ضمن اعلام درستی این خبر ، اعلام می کنم که یکی از کسانی که در شایعه سازیهای اخیر نقش فعالی داشته و چندی پیش دوست عزیزم ، احمد باطبی پرده از چهره واقعی وی برداشت ، بزودی از طریق مراجع قانونی مورد پیگرد قرار خواهد گرفت تا پاسخگوی ایراد اتهامات دروغین خود باشد. آنچه که مسولین صدای آمریکا رسما درباره دلیل جدایی من به اینجانب اعلام کرده اند ، کمبود منابع مالی است که موقتا منجر به عدم تمدید قرارداد من شده است . البته در ارتباط با این قضیه و دلایل اصلی اتخاذ چنین تصمیمی نکاتی وجود دارد که در فرصتی مناسب در آینده توضیحاتی درباره آن خواهم داد.

خدایا چنان کن که فرجام کار
تو خشنود باشی و ما رستگار

مراسم بزرگداشت روز دانشجو /16 آذر دانشگاه جورج تاون، واشنگتن دی سی

2009-12-16T18:48:00.001-08:00

2009-12-16T18:46:00.000-08:00

شهدای راه آزادی ایران

2009-08-26T19:43:00.000-07:00

حسین بازجو و دروغهایش

2009-08-26T18:54:00.000-07:00

کیهان حسین بازجو وچند رسانه وابسته به سلطان مثل ایرنا, رجا نیوزو بخش خبری بیست وسی چند روزی است که در مورد من وتنی چند از دوستانم دروغ پردازی می کنند. خوشحالم که فعالیتهای رسانه ای وتلویزیونی ام خاطر حضرات را آزرده و مسیر درستی را انتخاب

http://kayhannews.ir/880604/2.htm#other210کرده ام. واینک مطلب جدید حسین باز جو

دروغ پردازی روزنامه کیهان در مورد اخراج از صدای آمریکا 31 مرداد1388

2009-08-21T18:20:00.000-07:00

اخراج شارلاتان هايي كه صداي آمريكا را سركيسه مي كردند (خبر ويژه

مسئولان صداي آمريكا شماري از عناصر مفت خور ضدانقلاب را كه همكار اين شبكه بودند، اخراج كردند. احمد باطبي، كوروش صحتي و حسن زارع زاده اردشير سه تن از عناصر فراري هستند كه با فرصت طلبي تلاش كرده بودند مزدبگير صداي آمريكا شوند و پناهندگي بگيرند اما تشديد «بحران مخاطب» باعث شد تا مديران صداي آمريكا به فكر اخراج اين طيف بيفتند.حسن زارع زاده با تأييد اين خبر نوشت: علي سجادي كه پس از روي كار آمدن رئيس جديد بخش فارسي سردبير شده، حتي توانايي اخراج افراد را دارد. او با من، صحتي، باطبي و سازگارا برخورد نامناسبي داشت و سرانجام الكس بليدا مدير جديد خود را متقاعد ساخت كه من فرد مناسبي در راستاي اهداف آنها نيستم. او البته اخيرا در زمينه بيكار كردن تعدادي از كاركنان صداي آمريكا و جابجا كردن تعدادي ديگر، تلاش هاي زيادي انجام داده است. آنها حتي كامبيز محمودي را از پست سردبيري كل بركنار كرده اند.زارع زاده با لحني ذلت بار از اداره رسانه هاي خارجي آمريكا و قانونگذاران آمريكايي خواست مانع از اخراج وي و دوستانش از صداي آمريكا شوند.گفتني است وي در ايران با نشريه و گروهك وابسته به حشمت طبرزدي همكاري داشت و با حضور در برخي تشنجات در تيرماه 78 همانند عنصر فرصت طلب ديگر (احمد باطبي) تلاش كرد كه خود را مبارز جا بزند و نظر آمريكايي هايي را كه مزدور استخدام مي كنند جلب كند. اما گويا مراكز آمريكايي پس از سال ها فهميده اند كه اين عده فقط دنبال شارلاتان بازي و اخاذي هستند و با آنها نمي توان روند سقوط مكرر تعداد مخاطبان VOA را متوقف كرد.زماني يكي از هم سلولي هاي احمد باطبي فاش كرده بود كه وي در زندان مي گفت من اصلا دنبال مبارزه نيستم و فقط به اين بهانه مي خواهم به خارج كشور بروم. من مجبورم ادعا كنم شكنجه شده ام تا مطرح شوم و بتوانم به آمريكا بروم(!)

ارعاب پنهاني

2009-08-20T16:23:00.000-07:00

ارعاب پنهاني
نهادهاي اطلاعاتي موازي ايران
مركز اسناد حقوق بشر ايران

www.iranhrdc.org/httpdocs/Persian/pdfs/Reports/covertterror/Covert%20Terror-Final%20Report%20with%20cover.pdf

يادبود دهمين سالگرد ۱۸ تير در واشنگتن دی سی

2009-07-11T16:39:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=FHcG7Kk2Tp0

خشم روزنامه کیهان از نامه به اوباما

2009-01-22T16:09:00.000-08:00

خيانت اعضاى فرارى افراطيون تحکيم را هم نگران کرد (خبر ويژه)
وقاحت و ذلت نهفته در نامه شماری از عناصر افراطی فراری به رئیس جمهور آمریکا، صدای عناصر افراطی داخلی را هم درآورد.
مرتضی سیمیاری از اعضای طیف افراطی و خودخوانده دفترتحکیم با اشاره به نامه عطری، باطبی، محمدی، صحتی، سنجری، علیزاده و حمیدی خطاب به اوباما، ضمن اینکه این عناصر را «دوستان عزیز» و «صادق ترین و وفادارترین نیروها به دموکراسی در ایران» معرفی می کند اما با نگرانی از محتوای آن می نویسد: به جای آن که از رئیس جمهور آمریکا بخواهیم تغییرات شعاری خود را در ساختار ملت ایران اجرا کند و یا از او بخواهیم تا در امور داخلی سایر کشورها دخالت نماید، از او بخواهیم آمریکا را به جایگاه اصلی خود در جهان بازگرداند(!) از او بخواهیم به گسترش گفتمان تعاملی براساس حقوق ملت ها و استقلال آنها بیاندیشد نه آنکه از او بخواهیم قضیه ولایت فقیه را در کشورمان یکسره حل کند. اینکه استیلای حقوق ملت را در حمایت بی قید و شرط بیگانگان طلب کنیم بازگشت به سوی کج راهه است.
وی همچنین نسبت به انعکاس سند نامه مذکور در افکارعمومی هشدار داده و می نویسد: حکومت استبداد ستم شاهی با این جوخه اعدام ها و شکنجه ها همواره مورد تایید ارباب آمریکایی بود و حکومت مصدق توسط همان آمریکا فرو ریخته شد و دوبار پیش پای نیکسون، عزیزترین هایمان را قربانی کردند... در تاریخ روابط ایران و آمریکا کم نیست از رویدادهایی که تلاش اپوزیسیون برای ارتباط با غرب نتیجه عکس داده است. جریان اپوزیسیون باید در نظر داشته باشد که به عنوان ابزار مورد استفاده قرار نگیرد زیرا این قاعده طبیعی آمریکا و هر کشور دیگری است.
گفتنی است برخی عناصر فراری تحکیم پس از اقامت در آمریکا باطن مزدور خویش را نشان دادند و هم اکنون برخی از آنها رسماً در خدمت صدای آمریکا و برخی محافل مشابه قرار گرفته اند.

نامه شماری از فعالان دانشجویی پیشین ایران به باراک اوباما

2009-01-20T16:04:00.000-08:00

جناب آقای باراک حسین اوباما؛ ریاست محترم جمهوری ایالات متحده آمریکا درود بر شما

آغاز به کار شما بعنوان چهل و چهارمین رییس جمهور ایالات متحده آمریکا را به شما و ملت آمریکا تبریک می گوییم. پیروزی تاریخی شما که باعث خرسندی تمامی آزادیخواهان و برابری طلبان در سراسر جهان گردید، پیروزی ارزشهای دموکراتیک، برابری حقوق انسانها و شعارهایی بود که از جمله در کشور شما پیشگامان انقلاب و استقلال کشور و مبارزان حقوق مدنی آن را پیش از این سر داده بودند.وجود ساختارهای دموکراتیک در کشوری که شما را بعنوان یک مهاجر آفریقایی تبار بر بالاترین مقام رسمی کشور رساند، تحسین جهانیان را بر انگیخت. این امر همانطور که شما در مراسم تحلیف تاریخی خود اشاره کردید، حاصل مبارزات و فداکاریهای انسانهای بسیاری در طول تاریخ پر فراز و نشیب کشورتان بوده است؛ همان کشوری که فرزند کسی که تا شصت سال پیش حق حضور در رستوران را هم نداشت، اینک رئیس جمهور آن مملکت است .

آقای اوباما،

شما در طول دوران مبارزات انتخاباتی خود بر لزوم تغییر سیاستهای دولت ایالات متحده آمریکا در زمینه مسایل مختلف سیاست داخلی و خارجی اشاره کرده و بخش مهمی از مصاحبه ها و مناظرات خود را به مسأله ایران اختصاص دادید.مایلیم همانطور که خود شما هم بر آن واقفید، یاد آوری کنیم که در کشور ما ایران مبارزات آزادیخواهانه ای برای رسیدن به آزادیهای اساسی ملت در جریان است. جنبشهای اجتماعی دانشجویان، زنان، کارگران و فعالان حقوق بشر آزادیخواهاهان، پیشگامان این عرصه اند که با سرکوب گسترده حکومت ایران مواجه اند. جدا از خواست اصلی این گروهها که دستیابی به دموکراسی و رعایت حقوق بشر در ایران است، قاطبه ملت ایران نیز که با وجود داشتن ذخائر طبیعی فراوان در شرایط نامناسب اقتصادی و در فقر و تنگدستی بسر می برند از حامیان اصلی این جنبشها و در پی حاکمیت خود بر سرنوشتشان هستند.در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران، انحصار قدرت در دستان ولایت مطلقه فقیه؛ حاکم دینی مادام العمر امکان تغییرات مسالمت آمیز از مجاری قانونی را از بین برده است. مقام ریاست جمهوری در ایران نیز که طبق قانون اساسی تنها مردان و آن هم پیروان مذهب شیعه حق کاندیدا شدن در انتخابات آن را دارند، در حد تدارکاتچی حکومت تنزل مقام پیدا کرده و او هم تنها در انتخاباتی در دایره تنگ خودیها و طرفداران حکومت دینی و با تقلباتی گسترده انتخاب می شود و بجای پاسخگویی به ملت ایران مجری نظرات ولی فقیه است.

جناب آقای اوباما،

آنچه باعث نگارش این نامه شد، جدا از اعلام تبریک ما بمناسبت آغاز به کار شما بعنوان رئیس جمهور ایالات متحده که نه تنها بعنوان یک دولتمرد و سیاستمدار بلکه در قامت یک مصلح اجتماعی جلوه کرده اید، اعلام این نکته است که در ارتباط با سیاستگذاریهای دولت خود در مورد ایران که قطعا شامل موضوعاتی چون دستیابی به انرژی هسته ای، تروریسم بین الملل و دخالت در کشورهای همسایه خواهد بود به خواست اصلی ملت ایران که همانا دموکراسی و رعایت حقوق بشر است توجه ویژه ای مبذول دارید . بدیهی است شما بعنوان رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا ملزم به دفاع از منافع ملی کشورتان هستید، اما این منافع در دراز مدت تنها در وجود جهانی سرشار از صلح و آزادی برای همه انسانها قابل تأمین است.

آقای اوباما،

شما در اولین روز حضورتان در کاخ سفید فرمان به بسته شدن زندان گوانتانامو دادید اما در سرزمین ما گوانتاناموهای فراوانی در اوین، رجائی شهر و .... همچنان پذیرای دانشجویان، زنان، کارگران و روزنامه نگاران سرزمینمان هستند.ما بعنوان جمعی از فعالان پیشین جنبش دانشجویی ایران که مدتی را در شرایط غیر انسانی زندانهای جمهوری اسلامی ایران گذرانده ایم، از همه مدافعان حقوق بشر و آزادی و برابری انسانها در سراسر

جهان خواستار پشتیبانی معنوی مردم ایران برای رسیدن به اهداف آزادیخواهانه شان هستیم.

احمد باطبی

فرزاد حمیدی

کیانوش سنجری

کوروش صحتی

اکبر عطری

حمید علیزاده

منوچهر محمدی

kourosh sehati

2008-12-21T08:06:00.000-08:00

پنج فعال سابق دانشجویی خواستار شناسایی عاملان و آمران سرکوب دانشجویان در وقایع ۱۸ تیر تهران شدند

2008-07-29T16:23:00.000-07:00

با گذشت ۹ سال از سرکوب گسترده حرکت دانشجویی ۱۸ تیرماه ۱۳۷۸ و تداوم سرکوب فعالیت های دانشجویی، فعالیت های دانشجویی همچنان در مسیر آزادی، دمکراسی و برابری خواهی تداوم می یابد. جنبش ۱۸ تیر ۷۸ که نقطه عطفی در تاریخ مبارزات دانشجویی محسوب می شود، علارغم مواجه شدن با سرکوب گسترده، به الگو و نمادی برای مبارزات دانشجویی تبدیل شده و خواست عوامل سرکوب را با شکست مواه ساخته است. چرا که ۱۸تیر موج های رو به گسترش ساختار شکنی در نظام سیاسی حاکم را که دانشجویان در صف اول آن بودند را به راه انداخت و مقاومت حاکمیت در برابر این امواج پرخروش به ثمر نخواهد نشست. اگرچه، جنبش نوین دانشجویی با هزینه های زیادی روبرو شد، بسیاری روانه زندان ها شدند، تحت شکنجه قرار گرفتند، تعدادی به زندان های طولانی مدت حکوم شدند، نزدیک ده تن از دانشجویان کشته شده و صد ها دانشجوی دیگر به شدت زخمی شدند.

در حال حاضر، بهروز جاوید تهرانی، که از دستگیرشدگان حوادث کوی دانشگاه است، همچنان در زندان به سر می برد، دادخواهی خانواده های عزت ابراهیم نژاد و اکبر محمدی و دیگر لاله های پرپر شده جنبش دانشجویی ۱۸ تیر به سرانجامی نرسیده است، همچنان عاملان و آمران حمله به کوی دانشگاه تهران و نیز دانشگاه تبریز مورد محاکمه قرار نگرفته اند و یکی از متهمان اصلی آن، سردار فرهاد نظری، فرمانده سابق پلیس تهران، با حمایت نهادهای حکومتی به اعاده حیثیت از خود پرداخته است.

از این رو، ما امضا کنندگان این بیانیه، ضمن گرامیداشت یاد و خاطره جانباختگان جنبش دانشجویی؛ خواستار برگزاری دادگاه علنی و عادلانه برای شناسایی عاملان و آمران سرکوب دانشجویان در جریان وقایع ۱۸ تیرماه تهران و ۲۰ تیرماه تبریز هستیم. به باور ما، رسیدگی عادلانه به پرونده کوی دانشگاه تهران و دانشگاه تبریز موجب خواهد شد تا دست های پنهان و پشت پرده وقایع چند روز در تیرماه ۱۳۷۸ آشکار شود.

ما، همچنین از تظاهرات ایرانیان در داخل و خارج از کشور حمایت کرده و برگزاری گردهمایی های مسالمت آمیز را حق دانشجویان در سالگرد ۱۸ تیرماه دانسته و جمهوری اسلامی ایران را از برخورد با دانشجویان بر حذر می داریم.

احمد باطبی
کوروش صحتی
منوچهر محمدی
حسن زارع زاده اردشیر
اکبر عطری

گرامیداشت 18 تیر در تورنتو

2008-07-10T16:17:00.000-07:00

گرامیداشت 18 تیر در تورنتو

مجله شهروند، کانادا: برپیشانی اطلاعیه گرامیداشت هیجده تیر نوشته شده بود:"در نهمین سالگرد جنبش دانشجویی هیجده تیر گردهم می آییم و به خاطره ی ایستادگی و عدالت خواهی یارانمان سلام می کنیم، و سلام می کنیم به یاد یار غایب اکبر محمدی و همه سرفرازانی که گرچه امروز با ما نیستند اما تا ابد از مایند و درمایند"این برنامه به دعوت اتحاد دانشجویان و فعالان حقوق بشر در تبعید و با حمایت کانون دانشجویان ایرانی دانشگاه تورنتو روز شنبه 12 جولای درBahen Centre (دانشگاه تورنتو) برگزار شد.در ابتدا نیاز سلیمی هنرمند تئاتر و سینما و از کوشاگران حقوق بشر ضمن خوشامدگویی به جمع گفت: در تاریخ معاصر ایران دانشگاه همیشه سنگر مقاومت و تریبون آزادیخواهی بوده و دانشجویان ایران چه از زمان 16 آذر 1332 که منجر به شهادت قندچی، شریعت رضوی و بزرگ نیا شد و چه در جنبش تیرماه 1378 و شهادت عزت ابراهیم نژاد و دستگیری محمدی ها و باطبی و لهراسبی و ... و چه پس از آن در سالروز چنین روزهایی عابد توانچه، امین قضایی، بهروز کریم زاده، پیمان پیران و ... دانشجویان صدای حق طلبانه ی ملت بودند. و ما باید در نظر داشته باشیم که دانشجو گروه خاص، ایدئولوژی خاص، سازمان خاص و یا طبقه خاصی نیست. دانشجو فرزند من و برادر شما و دختر دیگری است و ما امروز جمع شدیم که نه تنها ادای احترام به این حرکت ها کنیم، بلکه اعلام کنیم که فراموش نمی کنیم و در کنار آنها هستیم و می خواهیم این بخش مهم تاریخ ما به جای اینکه محو شود با یادآوری های مکرر ثبت شود.سلیمی افزود: چون این روز را برای ادای احترام به اکبر محمدی انتخاب کرده ایم و در این نشست ها رسم است که به یاد یار غایب یک دقیقه سکوت اعلام شود چون زندگی اکبر محمدی ها سکوت نیست و فریاد است پس سکوت ما در اینجا همراهی با عمل و نیت او نیست. از همه شما درخواست میکنم برپا بایستید و با سرود یار دبستانی به هر شکل همراهی کنید.از دیگر سخنرانان این برنامه دکتر عباس آزادیان بود که هم اکنون در حرکت اعتراض به افزایش شهریه ها که از سوی دانشجویان دانشگاه تورنتو به راه افتاده، در کنار دانشجویان فعالیت می کند.

دکتر عباس آزادیان در آغاز با اشاره به سابقه جنبش دانشجویی گفت: فعالیت دانشجویان از سال 1320 شروع شده و در مقاطع مهم تاریخی نقش مهمی در حرکت مردمی ایران داشته است. چند ماه از کودتای سال 32 نگذشته بود که دانشجویان در دانشگاه تهران دست به اعتراض زدند و اعتراض آنها با گلوله نیروهای گارد شاه و سایر نیروهای سرکوبگر رژیم شاه سرکوب شد.آزادیان در ادامه افزود: جمهوری اسلامی هم همانند رژیم شاه نمیتوانست حرکت گسترده دانشجویان را تحمل کند و تحت عنوان انقلاب فرهنگی در سال 1359 به سرکوب جنبش دانشجویی پرداخت. در این مقطع جنبش دانشجویی آنچنان رشدی داشت که رژیم اسلامی برای مقابله با آن چاره ای جز تعطیلی دانشگاهها در مقابل خود ندید. بازگشایی دانشگاهها بعد از سرکوب تمامی گروههای سیاسی فعال در ایران صورت گرفت.آزادیان با اشاره به فضای خفقان سال های پایانی دهه 60 افزود: در سال 1367 این فضای خفقان با کشتار زندانیان به فجیع ترین و غیر انسانی ترین شیوه ها به اوج خود رسید. به نظر می آید که جنبش دانشجویی هم توان حرکت چندانی در این مقطع نداشت. دانشگاه در تصرف سازمانهای دانشجویی وابسته به رژیم بود. بعضی از مسئولان این سازمانهای دانشجویی در ارکان های دیگر نظام هم حضور فعال داشتند.وقایع 18 تیر 1378 به بعضی توهم هایی که در آن موقع در دانشگاهها وجود داشت و به وسیله بعضی از به اصطلاح اصلاح طلبان هم دامن زده میشد پایان داد. حرکتهای دانشجویی به این نتیجه رسیدند که میتوانند به راحتی بازیچه دست سیاستمداران بشوند. آنها درک کردند که وظیفه حرکت دانشجویی نه شرکت در دولت و کاندید شدن و کاندید معرفی کردن بلکه نقد قدرت است. وظیفه جنبش دانشجویی نشان دادن حساسیت اجتماعی است. وظیفه جنبش دانشجویی مطرح کردن عقیده های تازه و منتقد بودن است.دکتر آزادیان وظایف جنبش دانشجویی را نقد قدرت و به آینده نگاه کردن دانست و گردهم آمدن و همکاری عده ای از فعالان دانشجویی با افکار مختلف را نکته ای امیدوار کننده خواند و در پایان گفت: برای ساختن جامعه نو به انسان نو نیازمندیم. پس در کنار نگاه به بیرون و نقد بیرون باید بر نقد خود هم توجه کرد و خود را صیقل داد و الا خود ما عامل توقف حرکتی میشویم که به آن دل بسته ایم.

از دیگر ویژگی های برنامه حضور اینترنتی کورش صحتی و احمد باطبی بود. این دو از دانشجویان مبارزی بودند که در اعتراضات دانشجویی 18 تیر 1378 شرکت داشته و اکنون در امریکا به سر می برند. هر دو طی پیام کوتاهی مراتب سپاس خود را از این حرکت دانشجویی که توسط دانشجویان و هواخواهان دانشجویان برگزار شد اعلام داشتند.همچنین کیانوش سنجری که او نیز در خارج از ایران به سر میبرد طی پیامی اینترنتی با بیانی منسجم و کوتاه به تاریخچه جنبش 18 تیر اشاره کرد و گفت:هجده تیر بزرگترین چالش دانشجویان پس از انقلاب اسلامی بود که هویت و نگرش دانشجویان را تغییر داد.دانشجویان اصلی ترین اهرم پیروزی اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری در دوم خرداد سال 76 بودند. احزاب نزدیک به دولت در بین دانشجویان نفوذ داشتند و مشخصا سعید حجاریان، ایدئولوگ شاخص حزب مشارکت مهندسی فکری آن را ترسیم می کرد. آموزه های روشنفکران مذهبی همچون عبدالکریم سروش در بین دانشجویان رواج داشت. دفتر تحکیم وحدت به عنوان یکی از بزرگترین تشکیلات دانشجویان در جریان انتخابات دوره ششم مجلس عملا وارد صحنه شد و در قد و قواره یک حزب سیاسی لیست انتخاباتی ارائه کرد.پس از هجده تیر ماه، عدم پشتیبانی اصلاح طلبان و شخص رییس جمهور خاتمی از دانشجویانی که در جریان یورش پلیس و نیروهای شبه نظامی ضرب و شتم شده و خوابگاه شان تخریب شده بود، از سوی دانشجویان به خیانت تعبیر شد و رفته رفته شکاف میان دانشجویان و اصلاح طلبان به بی اعتمادی آن ها از اصلاح طلبان انجامید و شعار عبور از خاتمی مطرح شد. خاتمی به دانشجویان گفته بود اصلاح ساختارهای غیردمکراتیک قانون اساسی خیانت به آرمان های انقلاب اسلامی است. دانشجویانی که تا پیش از آن برای اصلاح ساختارهای استبدادی حکومت به عناصر درون حکومت تکیه داشتند، راه هرگونه اصلاح ساختار سیاسی را مسدود شده یافتند و به تجهیز جامعه مدنی روی آوردند. دگردیسی در سیاست های دانشجویان پس از 18 تیرماه باعث برچیدن هژمونی اصلاح طلبان از روی فعالیت های دانشجویان شد.نحوه مواجهه با اصلاح طلبان، صف کشی های تازه ای درون جنبش دانشجویی به بار آورد. مدرن هایی که مبارزه پارلمانتاریستی را ناکام دانسته و مبارزه مدنی را تجویز می کردند، در برابر سنتی هایی که همچنان معتقد به توسعه سیاسی با روش های اصلاح طلبانه بودند، قرار گرفتند. مدرن ها برنامه ی تازه ای برای جنبش دانشجویی طرح ریزی کردند: فاصله گرفتن از کنش های معطوف به شرکت در انتخابات، حتا تحریم انتخابات و تاکید بر حقوق بشر و دمکراسی سکولار و دیده بانی جامعه مدنی.سنجری در پایان به موانع بر سر راه جنبش دانشجویی اشاره کرد و گفت: به دلیل مشکلات ساختاری و فضای سرکوب و زندان، امکاناتی برای گسترش و پرورش جنبش دانشجویی نبوده. دانشجویان در سال های گذشته از ضرورت بازنگری در ساختار تشکیلاتی و برنامه های شان سخن گفته اند و حتا پایه ریزی تشکیلات تازه ای را مورد توجه قرار داده اند تا طیف های گسترده تر و متنوع تری از دانشجویان جذب فعالیت های سیاسی شوند.از سوی دیگر حکومت جنبش دانشجویی را تهدیدی در برابر خود محسوب کرده و فعالیت های دانشجویان را به بهانه ی پروژه براندازی نرم سرکوب می کند.

از دیگر سخنرانان برنامه فرشاد آزادیان دانشجوی دانشگاه تورنتو بود که به دلیل اعتراض به بالا رفتن شهریه دانشگاه همراه با دانشجویان دیگری به کمیته انضباطی احضار شدند. فرشاد طی سخنان کوتاهی از سازمان Fightfees و فعالیت هایشان گفت.در این برنامه ساسان قهرمان شاعر و نویسنده چند شعر خواند. پایان بخش برنامه پرسش و پاسخ بود که بهزاد پیله ور و مهدی حویزی به پرسش های حاضران پاسخ گفتند.

درخواست جمعی از زندانیان سیاسی و فعالان دانشجویی سابق از ارژنگ داوودی برای پایان اعتصاب غذا

2008-07-01T15:20:00.000-07:00

جناب آقای ارژنگ داوودی
نزدیک به 70 روز است که در اعتراض به عدم رسیدگی به خواسته های بر حقتان، اعتصاب غذا کرده اید. رطب خورده کی منع رطب کند
ما هم برای اعاده ی خواسته های بر حق خود و هموطنان شجاعمان همانند واکنش دلیرانه ی شما، پیش از این دست به اعتصاب غذا زده ایم.
از آنجایی که ما برخلاف حاکمان کشورمان به زندگی، پویایی و نشاط و سازندگی اعتقاد داریم، بنابراین شدیدا با به خطر افتادن جان شما مخالفیم و مسئولیت چنین وضعیت خطیری که به دلیل نابخردی حاکمان بر شما تحمیل شده را برعهده ی حکومت می دانیم.
لذا با سربلندی وآگاهی از اینکه خواسته های شما بر حق است، و از آنجا که حضور شما برای ادامه راه مبارزه علیه استبداد لازم و تاثیرگذار است، از شما می خواهیم که به اعتصاب غذای خود پایان دهید.

جمعی از زندانیان سیاسی و فعالان دانشجویی سابق

1.علی عالم زاده
2.علی افشاری
3.اکبرعطری
4.دکتر علیرضا اشرف پور
5.دکتر حمیدعلیزاده
6.احمد باطبی
7.بهزاد پیله ور
8. کیانوش سنجری
9. کوروش صحتی
10. دکتر فرزاد حمیدی
11. وحید شکوهی نیا
12. محمد حسین جعفری
13. دکتر محمد حسن طالبی
14. منوچهر محمدی
15. غلامرضا مهاجری نژاد

16. ابراهیم مرادی

کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر

نامه تعدادي از زندانيان سابق و فعالان جنبش دانشجويي به شهردار شهر رم

2008-06-19T11:33:00.000-07:00

جناب آقاي جياني آلمانو ؛ شهردار محترم شهر رم

چندي پيش و همزمان با حضور آقاي محمود احمدي نژاد ؛ رئيس جمهوري اسلامي ايران در ايتاليا ، آقاي آنتونيو پوليتو ؛ سردبير محترم روزنامه ايل رفورميستها پيشنهاد کردند که نام خيابان ويا نومنتانا در رم که سفارت جمهوري اسلامي ايران در آ ن قرار دارد بنام يکي از فعالان جنبش دانشجويي ايران ( آقاي علي نيکو نسبتي ) تغيير داده شود.در پي آن دفتر تحکيم وحدت ( يک تشکل دانشجويي آزاديخواه در ايران) که آقاي نيکو نسبتي هم عضو آن تشکل دانشجويي مي باشد ، اعلام کرد که شايسته است نام 18 تير که نماينگر مبارزات دانشجويان ايراني براي تحقق آزادي ، دموکراسي و صلح است و در آن روز ( 9 جولاي 1999) نيروهاي پليس و شبه نظامي وابسته به حکومت جمهوري اسلامي به دانشجويان معترض در کوي دانشگاه تهران حمله ور شدند ، گزينه بهتري براي اين نام گذاري خواهد بود.جناب آقاي آلمانوبي شک مبارزات دانشجويي در ايران به حمايتهاي بين المللي نيازمند است.همانگونه که چندي پيش دانشجويان ايتاليايي با راه اندازي تطاهراتي گسترده ، حمايت خود را از همتايان ايراني اشان که بسياري از آنان با احکام زندان و ممانعت از تحصيل مواجه شده و برخي نيز ناچار به ترک سرزمينشان شده اند ، اعلام کردند .در همين راستا ، ما جمعي از فعالان دانشجويي و زندانيان سياسي پيشين ايران ضمن اعلام حمايت از اين پيشنهاد دفتر تحکيم وحدت و تجليل از تمامي دانشجوياني که هم اکنون در زندان بسر مي برند و ياد آوري مبارزات دوستان دانشجويمان ، عزت ابراهيم نژاد و اکبر محمدي که جان خود را در راه آزادي ايران فدا کردند ، از شما در خواست داريم که با اين پيشنهاد موافقت نمائيد.

دکتر رضا اشرفپور- علي افشاري- احمد باطبي - بهزاد پيله ور - محمد حسين جعفري - دکتر فرزاد حميدي - کيوان رفيعي - حسن زارع زاده اردشير- کيانوش سنجري - وحيد شکوهي نيا - کوروش صحتي - دکتر محمد حسن طالبي - علي عالم زا ده - اکبر عطري- دکتر حميد عليزاده - دکتر مهرداد ما جدي - منوچهر محمدي - غلامرضا مهاجري نژاد

فراخوان خانواده و جمعي از دوستان شهيد اكبر محمدي

2006-08-09T00:50:00.000-07:00

فراخوان خانواده و جمعي از دوستان شهيد اكبر محمدي

ملت قهرمان ايران
مراسم يادبود عزيز از دست رفته مان اكبر محمدي با شركت دوستانش در سازمان ادوار و دفتر تحكيم و جبهه متحد دانشجويي و ساير گروههاي دانشجويي سياسي روز پنجشنبه از ساعت پنج و نيم الي هفت و نيم بعد از ظهر در مسجد النبي تهران واقع در خيابان كارگر شمالي روبروي كوي دانشگاه تهران برگزار خواهد شد.همانطور كه عوامل رژيم از برگزاري مراسم تدفين وتشييع جنازه و يادبود گسترده در زادگاهش جلوگيري نمودند محتمل است كه از برگزاري با شكوه اين مراسم هم ممانعت بعمل آورند.لذا ضمن دعوت از عموم ملت براي حضور در اين مراسم از همگان در خواست داريم كه با حفظ آرامش خود بهانه اي براي سركوب ايجاد ننمايند

هفدهم مرداد ماه هزار و سيصد و هشتاد و پنج

خانواده و جمعي از دوستان شهيد اكبر محمدي

بیانیه تحلیلی جبهه متحد دانشجوئی بمناسبت هفتمین روز رهائی ابدی همرزم شهیدمان، اکبر محمدی

2006-08-08T15:45:00.000-07:00

اکبرمان در آتش بیداد بسوخت

هم میهنان گرامی، دانشجویان مبارز و تمامی وجدانهای بیدار در سراسر جهان، یک هفته از شهادت مظلومانه دانشجوی مبارز، شیرمرد عرصه های نبرد آزادی علیه استبداد و همرزم فداکارمان در جبهه متحد دانشجوئی گذشت.
هفته ای سراسر از غم و اندوه و فریاد اعتراض کسانی که رشادت و شهامت اکبر محمدی آنان را از خلسه خواب آلوده سالیان درازشان بدر آورد.
اکبر محمدی شهید جنبش دانشجوئی ایران و عضو شورای مرکزی جبهه متحد دانشجوئی به سال هزاروسیصدوچهل ونه و در شهرآمل، جائی میان آبهای خروشان خزرو کوههای بلند البرز پیر دیده به جهان گشود.
دوران کودکی و نوجوانی اکبر همچون سایر همسالانش در میان شعله های جنگ خانمان سوزی گذشت که فرزندان برومند ایران زمین را برای حفظ میهن عزیزتر از جانشان به قربانگاه کشاند.
اکبر محمدی هم یکی از آن هزار عاشقی بود که برای دفاع از خاک میهن و در سن چهارده سالگی بطور داوطلبانه به جبهه های جنگ عزیمت کرد. اکبر چهارده ساله با قلبی مالامال از عشق به ایران قهرمانانه در برابر دشمن خارجی قرار گرفت. هر چند که جمهوری اسلامی با سوء استفاده از وضعیت پیش آمده و برای تثبیت قدرت خود در داخل کشور و سرکوب مخالفین سیاسی، جنگی را که پس از آزادی افتخارآفرین خرمشهر می بایست خاتمه می یافت همچنان ادامه می داد اما اکبر و اکبرها تحمل کشته شدن هم میهنان بیگناهشان، تجاوز به نوامیس مردم توسط مزدوران بعثی عراق و تهدید مرزهای مقدس سرزمینشان را نداشتند.
اکبر و اکبرها در صحنه نبرد، نبردی که تا آخر عمر پرافتخارش ادامه پیدا کرد و مسئولان نظام در صحنه تثبیت قدرت و چپاول ثروتهای ملت ستمدیده ایران. فرزندانشان هم مشغول استفاده از امتیازهای مخصوص و خوشگذرانی در کشورهای غربی.
جنگ هشت ساله پایان یافت و اکبر محمدی به آغوش ملت بازگشت. دیگر توجیهی برای سرکوب ملت به بهانه وجود دشمن خارجی وجود نداشت. حکومت اما این بار چهره سرکوبگرانه خود را با قتل عام مخالفین سیاسی عریانتر از پیش ساخت. وزارت اطلاعات و نهادهای سرکوبگر موازی با آن به شکار ناراضیان مشغول شدند. دولت سازندگی هم تبدیل به هیاتی برای برداشت ثروتهای ملی و واریز کردن آن به حسابهای شخحصی در بانکهای اروپائی شد.
جوانان پاکباخته میهن، جوانانی چون اکبر که چیزی جز سربلندی ایران و آزادی نمی خواستند وارد عرصه نبرد تازه ای شدند. نبردی میان استبداد و آزادی. نبردی میان خیانت و وفاداری. نبردی میان رذالت و صداقت. نبردی میان جمهوری اسلامی و ملت ستمدیده ایران.
جنبش نوین دانشجوئی ایران بعنوان حامل اصلی این پیام در آمد. پیامی خطاب به سردمداران نظام که ملت ایران زنده است. فعالیتهای دانشجوئی آزادی خواهانه وسعت بیشتری یافت. انحصارطلبی گروههای دانشجوئی خاصی که در طول دهه شصت بعنوان شعبه دانشجوئی حاکمیت در آمده بودند به چالشی عمیق کشیده شد و گروههای مستقل دانشجوئی پای در صحنه مبارزه گذاردند.
همزمان در انجمنهای اسلامی دانشجویان گرایشهای آزادی خواهانه ای دیده شد، اما همچنان در اقلیت قرار داشت بطوریکه نتوانست از بدام افتادن دفتر تحکیم وحدت در چنگال اصلاح طلبان حکومتی جلوگیری کند. در چنین وضعیتی، اکبر محمدی که تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته مددکاری و در دانشکده علوم بهزیستی و توانبخشی تهران آغاز کرده بود به همراه تنی چند از همفکران خود و برادر مبارزش منوچهر محمدی اقدام به تاسیس گروه دانشجویان روشنفکر ایران در سال هفتاد و سه نمود. همزمان با این تحول و در جهتی دیگر گروههای دانشجوئی دیگری که زمانی به جناحی از حاکمیت نزدیکی داشتند، جدائی کامل خود ازاقتدارگرایان را با انتشار نشریاتی چون "پیام دانشجو" و افشاگریهای خود در زمینه فساد مالی گسترده در نهادهائی چون بنیاد مستضعفان اعلام داشتند. شرایط حاکم بر فعالیتهای دانشجوئی در سالهای هفتاد و سه تا هفتاد و شش، امکان ورود و سخنرانی چهره هائی به دانشگاه که پیش از آن جزء لیست سیاه حاکمیت محسوب می شدند، پیوستن نسل جوانی که تجربه حضور در جنگ را داشت به نسل نوین دانشجویانی که ارزشهائی چون حقوق بشرو دموکراسی را با خواسته های تاریخی جنبش، عدالت خواهی و ظلم ستیزی پیوند داده بودند، فردائی متفاوت از آنچه در تمامی سالهای پس از انقلاب پنجاه و هفت روی داده بود را نوید می داد.

پس از انتخابات دوم خرداد هفتاد و شش این قضیه شکل عینی تری یافت. همزمان با پدیدار شدن مطبوعات مستقل و آزادی نسبی ایجاد شده در عرصه اطلاع رسانی که برخی از آن دوره و پیش از توقیف گسترده مطبوعات در اردیبهشت هفتاد و نه به بهار مطبوعات یاد می کنند، گروههای دانشجوئی مستقلی نیز به سمت اتحاد گام برداشتند.
اکبر محمدی و یارانش در گروه دانشجوئی سکولار و ملی خود بهمراه دو گروه دیگر دانشجوئی، اتحادیه اسلامی دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاهها و مراکز آموزش عالی کشور به دبیر کلی مهندس حشمت ا... طبرزدی و سازمان ملی دانشجویان ایران به دبیر کلی پرویز سفری تشکیل جبهه ای واحد از فعالین سیاسی دانشجو بنام جبهه متحد دانشجوئی را اعلام کردند. جبهه متحد دانشجوئی که بدین ترتیب در سال هفتاد و شش فعالیت خویش را آغاز نموده بود پس از چندی با پیوستن کمیته دانشجوئی دفاع از زندانیان سیاسی، اتحادیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی و سازمان دانشجوئی مدافعان آزادی وسعت بیشتری یافت.
اکبر محمدی بعنوان یکی از اعضای شورای مرکزی گروه خود – که بعدها به اتحادیه ملی دانشجویان و فارغ التحصیلان ایران تغییر نام داد- به عضویت شورای مرکزی جبهه متحد دانشجوئی درآمد و تا پایان عمر پر افتخارش این عضویت را حفظ کرد.
فعالیتهای عمده جبهه بر چند محور اصلی قرار گرفت.
انتشار نشریات مختلف از جمله "ندای دانشجو" ، "هویت خویش" و روزنامه"گزارش روز" برای شکستن انحصار ایجاد شده در میان مطبوعات، اطلاع رسانی شفاف و ایجاد تریبونی برای نیروهای مخالفی که جائی در رسانه های دیگر نداشتند، برگزاری جلسات سخنرانی، پرسش و پاسخ و تجمعات و میتینگهای دانشجوئی-مردمی متعدد که با حملات وحشیانه نیروهای شبه نظامی، امنیتی و انتظامی حکومت مواجه می شد و از دگر سو دانشجویان مستقل سیاسی را جذب فعالیتهای این جبهه می کرد و همچنین ارتباط با سایر گروههای اپوزیسیون در داخل کشور تحت عنوان جریانی از ناراضیان سیاسی که در جبهه اصلاح طلبان حکومتی نمی گنجیدند و هر چند از برخی فعالیتهای آنان حمایت می کردند اما بر این باور بودند که نظام جمهوری اسلامی، نظامی اصلاح ناپذیر است و چاره ای جز سرنگونی و یا انقلاب دموکراتیک از طریق نافرمانیهای مدنی وجود ندارد، از رئوس این فعالیتها بود.
این مسئله بخصوص پس از سرکوب خونین قیام دانشجویان در هجدهم تیرماه هفتاد و هشت، توقیف گسترده مطبوعات و گسترش نظارت استصوابی شورای نگهبان که حتی برخی از نیروهای خودی را نیز بر نمی تابید و امکان هرگونه تغییر از طریق صندوقهای رای و انتخاب آزاد مردم را از بین می برد، وارد مرحله جدیدی شد.
پیش از آن نیز اکبر محمدی از جمله کسانی بود که فعالیتهای سیاسی خود را شدت بیشتری بخشید. وی علاوه بر فعالیتهای فکری-سیاسی خود که با نگارش مقالات و بیانیه های مختلف صورت می گرفت، در زمینه سازماندهی تجمعات و میتینگهای دانشجوئی و مقابله با نیروهائی که قصد برهم زدن مراسم مختلف و ضرب و شتم دانشجویان را داشتند، نقشی کاملا اساسی ایفا کرد.
میتینگ چهارم خرداد هفتاد و هفت در پارک لاله تهران، چهارم و نهم خرداد هفتاد و هشت در دانشگاه تهران و بیست و نهم اردیبهشت همان سال (سالروز تولد دکتر محمد مصدق) در احمدآباد، تنها گوشه ای از تلاشهای اکبر محمدی و یاران هم رزمش در برپائی تجمعات اعتراض آمیز و همینطور تجلیل از چهره های برجسته تاریخ معاصر چون دکتر مصدق بود.
اکبر محمدی همچون سایر دوستانش در جبهه متحد دانشجوئی همواره خود را پیرو مکتب مصدق کبیر می دانست و با پیروان راستین مکتب او، از جمله شهید داریوش فروهر و همسر وفادارش پروانه مجد اسکندری ارتباط سیاسی و عاطفی نزدیکی داشت. به باور وی که برای آزادی و برقراری حکومتی مردم سالار که در آن همه شهروندان از حقوقی برابر برخوردار باشند می جنگید، یک جمهوری مردمی و نظام پارلمانی بهترین گزینه برای فردای ایران بود.
قیام دانشجوئی هجدهم تیرماه و حمله ناجوانمردانه سرکوبگران به کوی دانشگاه فرا رسید و اکبر و بسیاری از دوستانش که آرمانهای بزرگی برای رهائی ملت دربند ایران داشتند روانه شکنجه گاههای مخوف حکومت شدند.
اکبر محمدی که نقش گسترده ای در قیام دادخواهانه دانشجویان داشت، پس از گذشت چند روز از قیام هجدهم تیرماه و هنگامی که از محل خوابگاه خود خارج می شد توسط عوامل وزارت اطلاعات بازداشت گردیده و به بازداشتگاه توحید در میدان توپخانه تهران منتقل شد.
اکبر که نمونه ای واقعی از مبارزین صادقی بود که از جان خود در راه آرمانهای والای خود به آسانی می گذرند، همراه با بسیاری از مبارزین دیگر تحت شدیدترین شکنجه های قرون وسطائی قرار گرفت و از ناحیه کمر و گوش چنان آسیب دید که تا آخرین لحظات عمر هم رهایش نکرد.
بیدادگاههای انقلاب اسلامی در محاکمه ای نمایشی او را به همراه سه تن از هم رزمانش : احمد باطبی، مهرداد لهراسبی و عباس دلدار محکوم به اعدام نمودند.
سکوت رضایت آمیز اصلاح طلبان حکومتی، کسانی که سخن از حقوق شهروندی و ایران برای همه ایرانیان می راندند و در برابر تضییع حقوق شهروندی پاکترین فرزندان این مرز و بوم، دم بر نیاوردند و حتی آنها را مشتی آشوبگر، جوان احساساتی و حتما مستحق هرگونه مجازاتی می دانستند، جناح سرکوبگر حاکمیت را در برخورد شدیدتر با دانشجویان مبارز مصمم تر ساخت.
در این میان اکبر محمدی با تبدیل حکمش به پانزده سال حبس، دوران جدیدی از زندگیش را آغاز کرد. دورانی سراسر رنج و شکنجه، انتقال از بازداشتگاهی به بازداشتکاه دیگر، اعتصاب غذاهای مکرر و سوختن چنان شمعی در آسمان تاریک و غمزده ایران.
اکبر محمدی اما استوار و پیروز از این آزمون به در آمد و حسرت یک آه را بر دل شکنجه گرانش گذاشت.
هنوز فریاد مرگ بر استبداد و زنده باد آزادی اکبر را راهروهای تنگ و تاریک اوین به خاطر دارند و قطعا دیوارهای سلولش داستانها از مردی خواهند گفت که با تن رنجور و بیمارش سرود "ای ایران" و "یاردبستانی" را سر می داد و چه قهرمانانه رهائی ابدیش را جشن گرفت.
هشتم مردادماه هزارو سیصدو هشتادو پنج و پس از سپری کردن هفت سال حبس و شکنجه، اکبر محمدی از میان ما رفت. اکبری که نامش برای ما همواره مترادف با صداقت، شرافت، شجاعت و نه گفتن در برابر هر ظالمی است.
ما برایش شمعی روشن کردیم و در غم از دست دادنش سوگواری نکردیم که خون پاک او ما را مصمم تر از پیش برای رهائی سرزمینمان ساخت.
جبهه متحد دانشجوئی با تاکید بر این نکته که سردمداران حاکمیت و کلیه عوامل قضائی و امنیتی آن در شهادت مظلومانه اکبر محمدی در زندان اوین، مسئولیت مستقیم داشته و باید پاسخگوی ملت باشند، اعلام می دارد که عملکرد جمهوری اسلامی در نقض آزادیهای سیاسی و مدنی، سرکوب و کشتارناراضیان سیاسی و ایجاد بحرانهای متعدد برای کشور، بی پاسخ نخواهد ماند و مقاومت سازمان یافته ملت پاسخ مناسبی بر این همه بی عدالتی خواهد داد.
ما ضمن سپاس از کلیه گروهها و شخصیتهای سیاسی ، فرهنگی و ایرانیان محترم در داخل و خارج از کشور که به شهادت رساندن یار دبستانیمان را محکوم کرده و در این ارتباط اقدام به صدور اطلاعیه، برگزاری مراسم یادبود و تجمعات اعتراضی نموده اند، تمامی نیروهای مبارز و دموکرات را به اتحاد و همبستگی فرا می خوانیم.
باشد که خون پاک اکبر محمدی، شهید جنبش دانشجوئی و هزاران شهید راه آزادی ایران، درخت آزادی و دموکراسی در ایران، درختی که یک سده و از انقلاب مشروطه تاکنون برای آن جانفشانی شده است را بارورتر از پیش سازد.

زنده باد آزادی - برقرار باد دموکراسی - گسسته باد زنجیر استبداد

چهاردهم مردادماه هزار و سیصد و هشتاد و پنج

دفتر برون مرزی جبهه متحد دانشجوئی

به یاد اکبر محمدی اسطوره مقاومت جنبش دانشجویی ایران

2006-08-03T01:56:00.000-07:00

اطلاعيه جمعي از فعالان جنبش دانشجويي ايران بمناسبت سومين روز شهادت يار دبستاني, اكبر محمدي

به یاد اکبر محمدی اسطوره مقاومت جنبش دانشجویی ایران

ملت قهرمان ایران

بار دیگر استبداد مذهبی حاکم بر ایران ستاره درخشانی در آسمان مبارزات مردمی را به زیر کشید . به این گمان باطل که هیچ صدای اعتراضی در این سرزمین بلازده بر نخواهد خاست . شگفتا از سردمداران رژیمی که با به شهادت رساندن سرو بلند بالای جنبش دانشجویی ایران مشعل مبارزه را فروزان تر از پیش ساختند .
خون پاک اکبرمحمدی ذهن های خواب آلوده بسیاری را بیدار ساخت و خونی تازه در رگهای مبارزات ملت ایران دمید . خون تازه ای که گریبان بیدادگران را به سختی خواهد گرفت و پند بزرگی به کسانی که از تاریخ و محتوم بودن شکست مستبدین و ستمگران چیزی نمی دانند خواهد آموخت .
اکبر محمدی دانشجوی مبارزی که پس از قیام هجده تیرماه هفتادوهشت به زنجیر کشیده شد ، پس از تحمل هفت سال زندان و شکنجه صبح روز یکشنبه در شکنجه گاه اوین جان به جان آفرین تسلیم کرد و عموم مبارزین و آزادیخواهان ایرانی را در غمی جانکاه فرو برد .
اکبر محمدی که به حق از او بعنوان " سمبل مقاومت زندانیان سیاسی " یاد میشود در مبارزات دانشجویی سالهای اخیر همواره از پیشگامان این جنبش بشمار می رفت و بهای گزافی را نیز در این راه پرداخت .
ما جمعی از فعالان سیاسی و دانشجویی ایران ضمن گرامیداشت یاد و خاطره رشادتهای این یار دبستانیمان و عرض تسلیت به خانواده گرامی محمدی بخصوص دانشجوی زندانی منوچهر محمدی وخواهر گرامی اش نسرین محمدی ، نگرانی عمیق خود را نسبت به وضعیت سایر زندانیان سیاسی اعلام داشته و از کلیه مجامع حقوق بشری بین المللی درخواست داریم که دربحبوحه مسائل انرژی هسته ای و جنگ خاورمیانه ، موضوع حقوق بشر و مبارزات آزادیخواهانه ملت ایران جهت استقرار حاکمیت مردمی را اساس توجه خود قرار دهند تا فجایعی از این دست تکرار نشود .
به باور ما سران رژیم جمهوری اسلامی و کلیه نهادهای سرکوبگر قضایی و امنیتی آن در برابر چنین فجایعی مسئولیت مستقیم داشته و باید در پیشگاه ملت ، دادگاههای بین المللی و در نهایت محضرعدل الهی پاسخگو باشند .

درود بر روان پاک اکبر محمدی و تمامی شهدای راه آزادی ایران

دهم مرداد ماه هزارو سیصدو هشتادوپنج

رضا آریا راد
کوروش آسمانی
ماني آريامند
اتوسا الاشتي
آرش آريان پور
كاوه آهنگر
علی افشاری
مریم افشاری
آنا اژدری
سيد جواد امامي
فرانک امیر آبادی
غزل اميد
امین احمدی
نازنين افشين جم
علي اكرمي
کیان احمدی
حميد ابراهيم نژاد
سعید امامیان
دلارام ایرانی
اكرم اقبالي
امیر فرشاد ابراهیمی
تينا احرامي
پرویز ابراهیمی
داريوش ايراني
علی اسماعیلی
سعید بشیر تاش
نصرت بیات
آرمان بختيار
کامران بیگی
محسن بارقندان
عماد بنی خلیفه
علی بی کس
آرمان بختيار
مسعود بن برست
علي اكبر بهمنش
سميه بينات
آرش بی قرار
کاوه پور عبد الرحیم
مصطفی پیران
پيمان پيران
آريوبرزن پيروز نيا
سپیده پور آقایی
خشايار پارسيان
نادر پارسي
بهزاد پیله ور
کاوه جاویدی
شهبانو جعفری
تونی جیدو
روزبه جنتی
عماد حسینی
مهدي حسين زاده
رازبه حسيني
سید جمال حسینی
مجید خدا بخشی
ميرزا قلي خوبان عنبران
علی خلف زاده
پژمان خورشیدی
فرانک دوانلو
علي دواني
ویدا دهقانیان
عباس دلجوان
احمد دانش پذیر
سعید ذوالقدر
فتی راستین
علیرضا رنجبر
رحیم رمضانی
امیر رفیعی نیا
سپهر رمضانی
رحیم رمضانی
شهلا رود ساز
مهران رود ساز
پژمان روئین تن
حمید زعیم
پگاه زند
شهلا سعادتی
محمد مسعود سلامتی
شكوه سپيدي
آرش سلیمانی
كوروش سعادتي
پرويز سفري
وحید سالاری
محمد سیاهی نوبندگانی
کورش سلیما نی
ایمان سمیع زاده
مهرداد سيد عسگري
کیانوش سنجری
اردشیر شجاعی
محمد شمس
علي شاملو
حیدر شعبانی
وحید شعبانی
شادي شايسته
محمود شوشتری
منصور شهریاری
احیا شهرزاد
احمد رضا شيري
کاوه شیر زاد
حسن صادقی
فرهاد صالح نيا
محسن صادقی نور
صادق صالح
صدف صافی
رضا صابر
کوروش صحتی
حمید صفائی
مصطفی صنعت نما
علي طبرزدي
بشير طاهري
وجيهه طاهر
حمید رضا ظریفی نیا
سید محسن عابدی
كتايون عظيمي فر
بابک عادل
پیمان عارف
سید علی عالم زاده
اكبر عطري
مرضیه عیوضی
علي عنايت خواه
شهلا عبداللهي
الهام عظیم
اميد عباسقلي نژاد
حمید علیزاده بهبهانی
ابراهیم فاطمی
منصور فرجی
روزبه فرا ها نی پور
حسن قیصری
علیرضا قدر
داود قاسم لويي
فرنگيس قندهاري
رحیم قدیری
سعید کاشیلو
امیر کاویان
محمد رضا کثرانی
رافيك كاچيك
امین کرد
سعید کلانکی
مهدي كمالي
ابراهيم کهن
محمد کازرونی
فرهاد کهندانی
آرش کیخسرو
دامون گلریز
محمد گنجی
مهرداد لوائی
ایوب لرستانی
رضا مبین
مسعود مجیری
فتح الله مرادی
عطا الله مرادی
ابراهيم مرادي
مراد معلم
امير حسين موحدي
اکبر مفتحی
اسماعیل مقابری
مهران میر عبد الباقی
بابك نامدار
كورش نادر
فريار نيكبخت
صادق نقاشكار
شیوا نظر آهاری
پروانه نصيري
هانیه نعمتی
کاوه همپوش
حسین هراتی نژاد
محمد هاشمی
بهنام وفا سرشت
حسین یکتا

پيام تحليل 5 تن زنداني سياسي كوي دانشگاه تهران

2006-07-22T00:18:00.000-07:00

بمنظور قرائت در تجمعات گراميداشت 18 تير درخارج از كشور توسط آقاي كوروش صحتي

روز 18 تير در تاريخ سياسي ايران ماندگارشد . اين ماندگاري دو دليل عمده دارد .
اولا : شركت فعالانه طيف وسيعي از لايه هاي گوناگون اجتماعي در همراهي و همگامي با دانشجويان و طرح مطالبات مردم ، دوما : شدت سركوب و وحشيگري رژيم در برابر يك جنبش اعتراضي مسالمت جو . وحشي گريهاي ديكتاتوري خشن مذهبي صرفا به شرب و شتم دانشجويان و مردم و با به شهادت رساندن گروهي از دانشجويان منجمله دانشجوي شهيد ((عزت ابراهيم نژاد )) محدود نشد ، بلكه بخش ديگراين خشونت و سبعيت ، در زندانها و بازداشتگاهها ، بوبژه در زندانهاي اوين ، شكنجه گاه توحيد و زندانهاي تبريز ورجائي شهر وساير استانها تداوم يافت . درباره ابعاد سركوب جنبش دانشجوئي 18 تير 78 از سوي رژيم ، هنوز به اندازه كافي افشاگري لازم بعمل نيامده و ابعاد اين فاجعه ، مانند هر حادثه بزرگ تاريخي ، بعد از سرنگوني رژيم استبدادي مذهبي ، برپائي يك فضاي آزاد و دمكراتيك ، روشن و مبرهن خواهد گرديد . متاسفانه در جريان سركوبي جنبش دانشجوئي 18 تير ، فقط نهادهاي سركوبگري مثل نيروي انتظامي ، گروههاي فشار (( لباس شخصي ها )) ، بسيج سپاه و دادگاههاي انقلاب كه تماما و مستقيما در دست اقتدار گرايان بودند ، به قلع وقمع دانشجويان و مردم نپرداختند ، بلكه وزارت كشور و وزارت اطلاعات دولت اصلاحات ، بيش از همه به سركوب و شكنجه آزاديخواهان مبادرت ورزيدند . مضاف بر اينكه نشريات اصلاح طلب در آن دوره سركوبگري ، مجدانه تلاش كردند ، تا نيروهاي سركوبگر را به صورمختلف خط دهي و سامان دهي نمايند ، كه حداكثر فشار را بر جنبش جريان سوم و اپوزيسيون مستقل داخلي ، همچون جبهه متحد دانشجوئي و برخي احزاب ملي ، وارد نمايند . بي جهت نيست كه با گذشت هفت سال از آن حماسه ملي ، هنوز اصلاح طلبان درباره آن سكوت كرده ، و نميخواهند به عمق و عظمت آن جنبش فراگير اعتراف نمايند . زيرا خودشان در سركوب جوانان و دانشجويان ، زنان و مردان ، كارگران وفرهنگيان روزنامه نگاران و دگر انديشان مستقل واحزاب غير وابسته اپوزيسيون ، در كنار اقتدار گرايان نقش مهمي ايفا كرده بودند . كافي است كه روزنامه هاي آن دوره ، بويژه روزنامه صبح امروز متعلق به سعيد حجاريان و يا مصاحبه هاي تلويزيوني اصلاح طلبان و يا اعلاميه هاي وزارت كشور و وزارت اطلاعات ، و سخنان خاتمي و ديگران مورد باز بيني قرار بگيرد .
درباره علل بروز آن حماسه بزرگ ، نيز اصلاح طلبان بدليل در اختيار داشتن تريبونهاي متعدد ، بيش از دانشجويان و پديد آورندگان اصلي آن حركت ، تحليل كردند . بهمين دليل در يك تحريف و تخريب آشكار ، سعي كردند كه آن جنبش را به اقدام يك دانشجو در اعتراض به توقيف ك روزنامه اصلاح طلب ((سلام )) يا همان چپ سنتي ه رهبري حجت السلام موسوي خوئيني ها كمرنگ نمايند . در صورتيكه همه كساني كه در جريان جنبش 18 تير 78 حضور داشتند ، بخوبي آگاه هستند كه 18 تير حلقه تكميلي يك جتبش مستقل دمكراسي خواهي بود كه پيش از 2 خرداد 76 ، يعني قبل از بقدرت رسيدن اصلاح طلبان آغاز شده بود ، و خواسته هاي خود را از طريق ميتينگهاي گسترده و نشريات مستقل اما پر طرفدار دنبال مينمود . براستي چه كسي ميتواند نقش مهم نشريه ((پيام دانشجو)) با تيراژ نزديك به پانصد هزار نسخه در اوايل دهه هفتاد ، يعني در سالهاي 1373 تا 1375 را در بوجود آوردن يك جنبش مستقل دانشجوئي و راه اندازي يك جريان مستقل از دو جناح حاكميت را كتمان نمايد ؟؟ كدام نيروي صديق و اگاه ، برگزاري سلسله ميتينگهاي دانشجوئي از 2 خرداد 74 تا 4/ خرداد 77 با حضور نزديك به 30 هزار تن وشايد بيشتر ، از دانشجويان در پارك لاله تهران را ناديده گرفته ؤ آنرا فراموش كرده باشد ؟ كدام نيروي با وجدان و آگاه وجود دارد كه راهپيمائي چندين هزار نفري در مراسم شهادت داريوش و پروانه فروهر را نديده باشد و آنرا فراموش كرده باشد ، و به ظهور يك جنبش نو ، مالمت جو ، دمكراسي خواه ، طرفدار حقوق بشر و منادي سكولاريزم ، پي نبرده باشد ؟ واقعيت امر اين است كه پيش از2 خرداد 76 ، جنبش جديد اما مستقل از دو جناح حكميت ، يعني راست و چپ كه بعدها بعنوان اقتدار گرا و اصلاح طلب جلوه گر شدند ، بوجود آمده بود . اين جنبش نو از يكسو شيوه مبارزه خود را متفاوت از اپوزيسوين سنتي برگزيد و بهمين دليل به بخش وسيعي از دانشجويان وجوانان ولايه هاي گوناگون اجتماعي تسري يافته و بر آنها تكيه داشت . در واقع شيوه مبارزه مسالمت آميز و نفي هر گونه خشونت و تكيه بر آزادي انديشه و توجه به حقوق مردم و عدالت اجتماعي از ويژگي هاي بارز اين جنبش مترقي بود ، و يهمين دليل ميتينگهاي آن پر جمعيت و نشريات و كانونهاي حزبي وتشكيلاتي آن ، داراي هواخواهان گسترده اي بود . از سوئي اين جنبش نو بصورت شفاف به مرز بندي در مقابل جناح چپ حاكميت پرداخت و بموازات آن در مقابل جناح اقتدار گرا به مبارزه فعال برخاست . پس اين جنبش نو يش از 2 خرداد 76 بوجود آمده بود ،‌ اگرچه با پيروزي اصلاح طلبان در دوم خرداد ، اين جنبش مستقل يك رقيب پيدا كرد كه از امكانات گسترده مالي حاكميت بهره مند بود . متاسفانه دوم خردادي ها براي مدتي توانستند ، شعارهاي اين جنبش نو پا و مترقي را بنفع خود مصادره نمايند . و با برگزاري ميتينگ 4 خرداد 77 در پارك لاله تهران به قدرت نمائي بپردازند ، در عين حال كه دريافته بودند با رقيب قدرتمندي روبه رو هستند و بهمين دليل همه تلاش خود را بكار بردند تا با كمك اقتدار گرايان اين جنبش را سركوب نمايند تماس رهبران اين جنبش نو با افرادي چون داريوش و پروانه فروهر در سال 1376 تا يك روز پيش از به شهادت رسيدن اين دو سرو ازادي ، از روي تصادف نبود . براي اينكه فروهر تنها كسي بود كه ميتوانست اين جنبش نو را با ساير بخشهاي اپوزيسيون مستقل پيوند داده و از سوي ديگر به توده اي تر شدن اين جنبش كمك نمايد . بگذريم كه پس از شهادت ايشان ، يارانشان نتوانستند راه اين شهداي گرانقدر را پي بگيرند لاجرم تن به انفعال داده و دست در كاسه اصلاح طلبان بردند !
اگر چه هنوز در زندان رژيم بسر ميبريم و امكان بيان بسياري از حقايق برايمان مقدور نيست ، اما لازم ميدانيم گوشزد كنيم تا پيش از شهادت فروهرها در اول آذر 77 براي تداوم مبارزات و برگزاري ميتينگها و ساير برنامه ها ، هماهنگي دقيق و همه جانبه با ايشان وجود داشت بگونه اي كه اگر يكي از عوامل اصلي شهادت فروهرها تماس رهبران جنبش سوم وايجاد زمينه لازم براي رهبري هاي موثر تر و مردمي تر آن شادروانان بيان ميشود ، يكي از انگيزه هاي اصلي براي راه اندازي جنبشهائي همانند 18 تير نيز براي پاس داشت خون آن شهيدان و تداوم ره آنها بود . واقعيت اين مسئله را در شعارهاي 18 تير بايد مطا لعه و تحليل نمود . تصادفي نبود كه تصاوير فروهرها و خواست محاكمه آمران و عاملان قتلهاي زنجيره اي از شعارهاي اصلي تظاهرات 18 تير 78 بود . بنابراين 18 تير به هيچ وجه جدا از زمينه هاي پيشين آن نيست . بهمين دليل دستگاههاي امنيتي رژيم ، رهبران ان جنبش را متهم كردند كه 18 تير را از پيش طراحي كرده بودند ، و بهمين دليل هم آنها را ماهها در شكنجه گاه توحيد و زندان اوين زير شكنجه هاي خرد كننده قرار دادند تا بزعم خودشان ريشه هاي اين حماسه را بدست آورند . در صورتيكه مطابق انتظار ما ، 18 تير 78 حادثه اي بود كه دير يا زود ميبايستي اتاق مي افتاد و هيچ امر غير منتظره اي تلقي نميشد .
همچنين اعلاميه هاي 1 تا 6 صادره از سوي وزارت اطلاعات در جريان سركوب و وحشيگري آنها ، پس از قلع و قمع آزاديخواهان ، بخوبي روشن مينمايد كه دستگاه جهنمي وزارت اطلاعات بازمانده علي فلاحيان و سعيد امامي ، در بين كدام جريانات سياسي – دانشجوئي بدنبال عوامل اصلي راه اندازي جنبش دانشجويئ 18 تير قرارداشت .
صدور بيانيه ساختار سياسي آينده ايران ، در ابتداي سال 78 و انتشار گسترده آن و طرح حاكميت سكولار در آن بيانيه كه حدود 20 روز قبل از 18 تير موجب توقيف نشريه هويت خويش و بازداشت يكي از رهبران جبهه متحد دانشجوئي گرديد ، بهيچ وجه نميتواند حلقه اي جدا از چنين حوادثي تلقي گردد . ضمن اينكه در جنبش 18 تير رژيم بيشترين هزينه را بر جبهه متحد دانشجوئي تحميل نمود . اخيرا شنيده شده است كه برهي درصدد هستند تا جنبش 18 تير را يك حركت تصادفي و پوپوليستي به قصد اعتراض به توقيف يك روزنامه چپ سنتي (( سلام )) تحليل و تفسير نمايند . البته هر كس مجاز است هر چه ميخواهد بگويد و بنويسد ، اما حقايق تاريخي را نميتوان تحريف و كمرنگ نمود . جنبش دانشجوئي 18 تير نقطه عطف يك جنبش نو بود كه هنوز هم در ابتداي راه قرار دارد . جناحهاي حكومت هر يك بنوعي تلاش كرده و ميكنند تا اين رخداد تاريخي را تحريف و تخريب كنند . اما رهبران اين جنبش در زمان مناسب ، و در فضاي مناسب واقعيتها را بگونه اي شفاف بيان خواهند نمود . اصلاح طلبان حكومتي از طريق امكانات فراوان مالي و تبليغاتي منجمله روزنامه ها ، وزارت خانه ها و تشكلهاي دانشجوئي وابسته بخود ، تلاش كردند تا از اين جنبش بنفع خود بهره برداري بنمايند . همچنين پس از مدت 7 سال كه از آن حادثه ميگذرد هنوز رهبران جنبش در شكنجه گاهها و زندانهاي رژيم بسر ميبرند ، و بخش ديگر ي از اين رهبران و مبارزان كه به مرور از زندانهاي رژيم ازاد شده اند ، حق هيچگونه فعاليتي ندارند . همين اصلاح طلبان تلاش زيادي انجام داده اند تا بدل سازي نمايند ، ناگفته نماند كه بخشهاي زيادي از نيروهاي دانشجوئي و جوانتر اصلاح طلبان در اين مدت ، بويژه با كشست پروژه اصلاح طلبي به جنبش جريان سوم پيوسته اند . اين نيروها نيز خواهان حضور در يك مبارزه مسالمت اميز بمنظور دست يابي به يك حكومت سكولار با هدف تحقق دمكراسي در چهارچوب موازين حقوق بشر و ميثاقهاي آن هستند . ما نيز به تلاشهاي آنها ارج مينهيم ، اما تاكيد ميكنيم هيچ جرياني قادر نخواهد بود تا با بدل كاريها و بدل سازيهاي سياسي ، جنبش جريان سوم را از مسير اصلي خود منحرف نمايد .
اينك كه در آستانه هشتمين سال حماسه 18 تير قرار داريم ، بار ديگر تاكيد مينمائيم كه ريشه اين حماسه به پيش از 2 خرداد 76 مرجوع است . همچنين تاكيد مينمائيم 18 تير 78 مرحله مبارزاتي از يك جنبش است كه يكي از مراحل آن در 4 خرداد 77 و در پارك لاله تهران بوقوع پيوست و مرحله ديگر آن در 20 خرداد 82 تا 18 تير آن سال تكرار شد بنابراين بايد منتظر بمانيم تا در فرصت مناسب مراحل تكميلي آن جنبش نيز طي شود .
اعتقاد ما بر اين است كه تغيير رژيم ، تشكيل مجلس موسسان قانون اساسي از طريق مراجعه مستقيم به اراي عمومي مردم از طريق يك رفراندوم ازاد بمنظور تصويب قوانين آن مجلس تنها طريق ممكن خواهد بود . اصلاحات درون حكومتي كه خاتمي رهبري آنرا در دست گرفته بود كلا و مطلقا به شكست انجاميده و احياي آن ناممكن مينمايد ، و براندازي مسلحانه نيز خيلي پيش تر از نمايش اصلاحات به شكست انجاميده بود .
بنابراين جنبش جريان سوم يعني گزينش استراتژي مبارزات بدور از خشونت تا حد امكان ، براي رسيدن به يك ساختار سكولار و دمكراتيك با هد ف تحقق دمكراسي و حقوق بشر و احترام به حقوق قوميتها ، تنها هدفي است كه مسير جنبش 18 تير 78 را طي و تكميل خواهد نمود .
نبايد در اين راه ناشكيبا باشيم . مهم اين است كه از مسير اصلي منحرف نشده و براي نيل به اهداف اساسي تلاش خردمندانه و مستمر داشته باشيم . اينك بيش از هر زمان ديگر ، اين جنبش را مستظهر به حمايتهاي بين المللي و اپوزيسيون داخل و خارج از كشور و ازاديخواهان راستين ميدانيم .
پس 18 تير ماه و شعارها و مطالبات آنرا از هميشه زنده تر ميبايم . اگرچه دولت پادگاني نيز بر شد ت سركوب خود بيافزايد .

زندانيان سياسي كوي دانشگاه تهران از 18 تير 78 تا كنون :
1- مهندس حشمت الله طبرزدي ، دبير كل جبهه دمكراتيك ايران
2- منوچهر محمدي ، عضو شوراي مركزي جبهه دمكراتيك ايران
3- اكبر محمدي ، عضو شوراي مركزي جبهه متحد دانشجوئي ايران
4- بهروز جاويد تهراني ، عضو شورا مركزي جبهه متحد دانشجوئي ايران
5- مهرداد لهراسبي ، عضو جبهه دمكراتيك ايران
ايران – تهران زندانهاي اوين و رجائي شهر 15/4/85

تازه ترين تحولات در وضعيت زندانيان سياسی

2006-04-30T21:41:00.000-07:00

ابراهيم بی پروا 30/04/2006
تازه ترين تحولات در وضعيت زندانيان سياسی **ذخيره فايل صوتی** تازه ترين تحولات در وضعيت زندانيان سياسی

خبرنگار بخش فارسی صدای آمريکا در گفتگويی با آقای کوروش صحتی، رندانی سياسی سابق و از اعضای جبهه متحد دانشجويی، تازه ترين تحولات در وضعيت زندانيان سياسی را مورد بررسی قرار داد که توجه شما را به آن جلب می کنيم.

اين مطلب را برای يکی از دوستان خود ايميل کنيد از اينجا چاپ کنيد

بیانیه سه تن از زندانیان سیاسی/سپاسگذاری از فعالان حقوق بشر

2006-03-09T19:15:00.000-08:00

باتوجه به قدامات جدی ،سازنده وانسانی همه کسانی که در دفاع از حقوق زندانیان سیاسی تلاش می کنندونظر به اهمیت این موضوع در شرایط فعلی و به ویژه که احتمال میرودررژیم شرایط رابرای زندانیان سیاسی سخت تر می نمایدنکاتی به شرح زیر تقدیم میگردد . - آقای صادق نقاش کاراز طرف این نمایندگی را دارد که در اروپا مدافع حقوق قانونی ما باشد .البته این نمایندگی موجب سلت مسئولیت دیگری نخواهد شد.

آقای کورش صحتی این مسئولیت را در آمریکا عهده دار خواهد بود -

- دسترسی به اخبار دقیق از وضع ما ، به ویزه در این شرایط خاص ، از طریق وبلاگ همرزممان آقای احمد باطبی ملاک خواهد بود . ضمن اینکه از دوستان و نهاد های حقوق بشری که در درون و برون مرز ها که به این لحاظ در باره زندانیان سیاسی اطلاع رسانی میکنند ، سپاس گذاری می کنیم - از آقای عماد الدین باقی به دلیل رسیدگی موثر وهمه جانبه مشکلات حقوقی و گرفتاری های خانواده های آنان به ویژه مسائل مربوط به وثیغه ، مالی ، و معرفی وکیل و ... سپاس گذاری میکنیم - از همه گان میخواهیم در باره زندانیان سیاسی اعدامی (به ویژه هفت اعدامی ) تلاش بیشتری مبذول دارند

زندانی سیاسی حشمت ال... طبر زدی

دانشجوی زندانی منوچهر محمدی

زندانی سیاسی اعدامی خالد خردانی

پیام به زندانیان سیاسی ایران که درشرایط غیر انسانی در اسارت بسر می برند

2006-01-14T21:51:00.000-08:00

دوازدهم ژانویه 2006
هموطنان عزیز
مطلع شد ه ایم که کارگزاران رژیم جمهوری اسلامی دهها زندانی سیاسی را در نقاط مختلف ایران، ازجمله آقایان: امیر حشمت ساران، ارژنگ داودی،بهروز جاوید تهرانی، اسد شقاقی ، یاسر مجیدی، حجت زمانی ، جعفر اقدامی، مصطفی جوکار، ولی الله فیض مهدوی، مهرداد لهراسبی، سعید ماسوری و برخی آزادیخوان دیگر ایران را بدون تشکیل دادگاههای صالحه و بدون برخورداری از حق دفاع به زندانهای طویل المدت محکوم کرده اند.
همچنین مطلع شده ایم که تعداد کثیری از زندانیان سیاسی - خصوصاً در زندان گوهردشت کرج ( موسوم به رجائی شهر) و در زندان اوین تهران شکنجه شده اند و برای ارعاب بیشتر، زندانیان سیاسی را به بند هائی که افراد جنایتکار ، چاقوکشان حرفه ای ، مبتلایان به بیماری ایدز و معتادان نگهداری میشوند ، انتقال داده اند.
اخبار رسیده از جمله حاکی از آنست که مسئولین زندانها با حادثه آفرینی های هدفمند، افراد جنایتکار را تحریک میکنند تا زندانیان سیاسی را کتک بزنند و در این ارتباط برخی افرادرا نیز بقتل رسانده اند.
ما باین وسیله اعلام میکنیم که با همکاری سازمانهای بین المللی مدافع حقوق بشر، پایمال شدن حقوق بشردرایران را پیگری خواهیم کرد و تلاش بعمل خواهیم آورد که توجه افکارعمومی مردم جهان را به شرایط ترور و اختناق در ایران جلب کنیم تا تدابیر لازم برای رهائی زندانیان سیاسی اتخاذ گردند.
به این وسیله از همه زندانیان سیاسی که به عنوان اعتراض به شرایط ناهنجار خود دست به اعتصاب غذازده اند درخواست میکنیم که به اعتصاب خود خاتمه دهند تا لطمه ای به قدرت پایداری آنان وارد نشود .
امیدوارهستیم که اقدامات ما در سطح بین المللی به نتایج مطلوبی برسند.
این بیانیه را از جمله اسماعیل خويی، حسین باقرزاده، حسن ماسالی و کوروش صحتی امضا کرده اند.
فرستادن خبر به دوستان بازگشت به صفحه ی اصلی چاپ خبر

تجمعات اعتراض آميز در مقابل سازمان ملل متحد

2005-09-16T16:26:00.000-07:00

16/09/2005

گفتگو با مراد معلم **ذخيره فايل صوتی** گفتگو با مراد معلم

گفتگو با کورش صحتی **ذخيره فايل صوتی** گفتگو با کورش صحتی

روز چهاردهم سپتامبر، روز آغاز به کار اجلاس سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، تجمع اعتراض اميزی در مقابل ساختمان سازمان ملل متحد از سوی گروه ها، احزاب و شخصيت های گوناگون سياسی و مردمی انجام گرفت. از جمله معترضينی که در محل تظاهرات حاضر بودند آقايان کورش صحتی، زندانی سياسی پيشين و عضو شورای مرکزی جبهه متحد دانشجوئی و مراد معلم، مسئول پيگيری مانيفست جنبش جريان سوم در برون مرز می باشند. حميده آرميده خبرنگار بخش فارسی صدای آمريکا با ايشان گفتگوئی داشته که توجه شما را به
شنيدن آن جلب می کنيم.

اين مطلب را برای يکی از دوستان خود ايميل کنيد

از اينجا چاپ کنيد

گرامی باد ششمین سالگرد خیزش دانشجويان در 18 تیر

2005-07-10T16:28:00.000-07:00

راديو برابرى

گفتگو با کورش صحتی از فعالین دانشجویی پیرامون حوادث 18 تیر و درسهای آن

یکشنبه 19 تير10 ژوئیه

4 روزی که خامنه ای را لرزاند(قسمت اول)/روایتی از قیام دانشجویی 18 تیرماه 1378 , کوروش صحتی

2005-07-09T10:56:00.000-07:00

18 تیرماه 78 نقطه عطفی در مبارزات جنبش دانشجویی ایران بشمار می رود. سرکوب خونین دانشجویان در این روز و تظاهرات گسترده دانشجویی – مردمی در روزهای پس از آن ، چند روزی در صدر عناوین خبری رسانه های داخلی و بین المللی قرار گرفت. شرایط ایجاد شده به گونه ای بود که نظام سیاسی حاکم بر ایران را در شوکی سیاسی و از طرفی نیروهای اپوزیسیون را نیز در موقعیتی آزمون نشده وحساس قرار داد.

صرفنظر از نتایج حاصله از این قیام ، سرنوشت آن و چگونگی عملکرد گروههای مختلف اجتماعی و سیاسی در آن چند روز تاریخی ، بعنوان کسی که بسیاری از رویدادهای آن روزها را از نزدیک مشاهده کرده و در ارتباط با وقایع آن از سوی بیدادگاههای انقلاب دچار محکومیت حبس و شکنجه نیز شدم ، مشاهدات خود را برای روشنتر شدن بیشتر قضایا و ادای دین به مبارزین گمنامی که دلاورانه در برابر دژخیمان رژیم صف آرایی کردند ، بیان می کنم.

ذکر این نکته الزامی است که اسامی عنوان شده در این نوشتار ، اشخاصی حقیقی اند ، اما به دلیل شرایط حاکم و احتمال ایجاد مشکل برای دوستانی که همچنان در زندان بسر برده و یا در داخل کشور فعالیت دارند ، نامهای مستعار برایشان در نظر گرفته ام. برخی از این دوستان برای ملت ایران کاملاٌ شناخته شده هستند و امیدوارم که بزودی این نوشتار با ، اسامی حقیقی آنان مجدداٌ انتشار یابد.

جمعه 18 تیرماه 78 :

صبح آن روز با تماس تلفنی خانم آزادی ؛ یکی از فعالان دانشجویی بیدار شدم. خبر می داد که دیشب درگیری گسترده ای در کوی دانشگاه تهران روی داده و همچنان نیز ادامه دارد. سخنانش برایم باور نکردنی بود. به سرعت آماده حرکت بسمت کوی شدم. فاصله زیادی از منزل ما در امیرآباد تا کوی نبود. وقتی که از سمت پایین خیابان امیرآباد و پس از تقاطع جلال آل احمد به نزدیکیهای کوی رسیدم ، با سد عظیمی از نیروهای پلیس و مأموران یگان ویژه مواجه شدم. آنها اجازه حرکت به هیچ اتومبیلی را نمی دادند و از نزدیک شدن عابرین پیاده هم به کوی جلوگیری می کردند. مردم با بهت و حیرت به سمت بالای خیابان نگاه می کردند که دانشجویان به خیابان آمده و با پرچمهایی در دست ، شعار می دادند.

تنها راه وارد شدن به کوی ، کوچه های مقابل کوی در خیابان اصلی امیرآباد و یک راه دیگر هم ضلع غربی کوی نزدیک خیابان گیشا بود. برای اینکه سریعتر بتوانم خود را به دانشجویان برسانم ، از یکی از کوچه های فرعی امیرآباد به سمت کوی رفتم. در بین راه یکی از فعالان جنبش دانشجویی به نام رضا را دیدم و بهمراه او راهی شدیم. برخلاف تصور ما ، تمامی آن کوچه های فرعی مرتبط به کوی نیز توسط نیروهای انتظامی حراست می شد. اما چاره ای نبود باید از سد آنان می گذشتیم. وقتی که ازدحام جمعیت مقداری زیاد شد ، از فرصت استفاده کرده و از سد مأموران گذشتیم. هنگام ورود به کوی دانشگاه ، صحنه هایی را دیدم ، که مرا مدتی بهت زده کرد. ساختمانهایی ویران شده که از جنگی نابرابر خبر می داد. درب و شیشه های اکثر اتاقها شکسته شده و کلیه لوازم شخصی دانشجویان بهم ریخته بود. عکسهای پاره شده شخصیتهایی چون دکتر مصدق ، دکتر شریعتی و خاتمی ، کتابهای از بین رفته و در چند مورد اتاقهایی کاملاٌ سوخته شده ، گوشه ای از پذیرایی خونین دیشب اقتدارگرایان از دانشجویان بود. بر دیوارهای سالن خوابگاه ، شعارهای متعددی نوشته شده بود : {جرمش آن بود که اسرار هویدا می کرد} ، {دانشجو می رزمد ، استبداد می لرزد} ، {جمعه ها خون جای بارون می چکه} و ...

حتی خوابگاه دانشجویان خارجی نیز از تعرض مصون نمانده بود. جو کوی دانشگاه بسیار ملتهب بود. شب گذشته ، تحصنی در اعتراض به بسته شدن روزنامه سلام در محوطه کوی صورت گرفته بود. این تحصن ، که به اعتراض و راهپیمایی مقابل درب اصلی کوی و سر دادن شعار انجامیده بود ، پس از مدتی با دخالت پلیس خاتمه یافت. اما ساعاتی بعد و هنگامی که دانشجویان در حال استراحت بودند ، حمله ناجوانمردانه ای با شرکت نیروهای انصار حزب الله و یگان ویژه پلیس صورت گرفت. برخی دانشجویان را از بالای ساختمانها به پایین پرتاب کرده و بسیاری را نیز با فحاشی و ضرب وشتم دستگیر کرده و با خود برده بودند.

حسین یکی از فعالان دانشجویی که پس از وقایع 18 تیرماه بازداشت شد ، در زندان اوین به من گفت که تجمع اولیه دانشجویان کار او بوده است. او پس از توقیف روزنامه سلام به خاطر انتشار نامه سعید امامی که از مجلس خواسته بود ، محدودیتهای بیشتری را برای مطبوعات در نظر بگیرند ، اعلامیه هایی را تهیه کرده و در آنها از دانشجویان کوی خواسته بود که برای اعتراض در محوطه داخلی کوی دانشگاه تجمع کنند. حسین این اعلامیه ها را در اتاقهای دانشجویان در کوی توزیع کرده بود. پس از تجمع عده ای از دانشجویان ، اندک اندک بر تعداد معترضین افزوده شده و تظاهرات اولیه ای در شامگاه روز پنج شنبه 17 تیرماه صورت می گیرد.

اینک و پس از سرکوب خونین شب گذشته ، دانشجویان باقی مانده در کوی که به شدت از این مسئله ناراحت بودند ، قصد مبارزه با سرکوبگران و دفاع از حقوق تضییع شده خود را داشتند. جو غالب به گونه ای بود که کسی قصد ترک محوطه کوی را نداشت. بسیاری از ساکنین کوی به همراه دانشجویان دیگری که به طریقی خود را به کوی رسانده بودند ، نقاب بر چهره زده و آماده درگیری با مزدوران رژیم بودند. برخی هم در مسجد کوی گرد آمده و راههای گوناگون تداوم اعتراضات را بررسی می کردند.

در چنین شرایطی ، من برای تهیه گزارشی از این فاجعه و اطلاع رسانی و همینطور مشورت و رایزنی با دوستان جبهه متحد دانشجویی عازم دفتر جبهه شدم. دفتر جبهه در میدان هفتم تیر ، خیابان مشاهیر قرار داشت و برای رسیدن به آنجا باید از حوالی میدان انقلاب که نماز جمعه در آن برقرار بود ، می گذشتم. عده ای از بسیجیان و حزب اللهی ها در حالی که شعار هایی سر می دادند ، عازم کوی بودند. این مورد به همراه پافشاری دانشجویان بر ترک نکردن کوی و ایستادگی در برابر مأموران رژیم ، حکایت از تشدید درگیریها در ساعاتی بعد می کرد. وارد دفتر جبهه شدم و به سرعت گزارشی را که تهیه کرده بودم برای رسانه های داخلی و خارجی فرستادم. چند تن از اعضای جبهه در دفتر بودند ، اما از اعضای شورای مرکزی کسی نبود. مهندس طبرزدی هم که از چندی پیش در بازداشت بسر می برد. با برخی از دوستان رایزنی کردیم. همگی متفق القول بودیم که بعنوان یک گروه دانشجویی مستقل باید قاطعانه از خواسته های بحق دانشجویان حمایت کنیم. در آن شرایط بحرانی ، علاوه بر حمایت سیاسی و رسانه ای از جنبش ، حمایت لجستیکی هم مد نظر بود. بدین منظور در تماسهایی که با دوستان جبهه داشتیم ، این قضیه مطرح شد. به عنوان اولین گام ، مقداری مواد خوراکی نظیر : خرما ، بیسکویت و ... تهیه شد تا به دانشجویان آسیب دیده ، رسانده شود. (هرچند هنگامی که دوباره به کوی برگشتیم ساکنین منطقه امیرآباد ، بزرگوارانه از فرزندان دانشجوی خود پذیرایی می کردند.) پس از تهیه مواد خوراکی به همراه 2 تن از دوستان ؛ بهزاد و علی با اتومبیل راهی کوی شدیم. دیگر هیچ راه نفوذی به داخل کوی وجود نداشت. بر تعداد مأموران پلیس افزوده شده بود. بعلاوه اینکه نیروهای انصار نیز لشگرکشی عظیمی به سمت کوی دانشگاه کرده بودند. تنها یک راه وجود داشت. ضلع غربی کوی دانشگاه ، نزدیک پمپ بنزین نزدیک اتوبان چمران. بدین ترتیب وارد کوی شدیم و مواد خوراکی را به کمک دانشجویان پخش کردیم.

خیابان امیرآباد به دو قسمت تقسیم شده بود. قسمت بالای آن که شامل خوابگاه دانشجویی دختران و درب اصلی خوابگاه پسران می شد ، متعلق به دانشجویان بود که با آتش زدن لاستیک و سنگرچینی در برابر مأموران پلیس یگان ویژه و انصار موضع گرفته بودند. مقابل درب پایینی کوی و پایینتر از آن محل استقرار نیروهای مزدور رژیم بود. درگیریها ادامه داشت.

من که در آن زمان دانشجوی 21 ساله دانشکده کشاورزی ورامین بودم ، ترجیح دادم بر خلاف برخی از دوستان که از شرکت مستقیم در درگیریها خودداری می کردند ، وارد این عرصه شوم. وقتی که از زیر پیراهن های پاره شده دانشجویان شب قبل ، نقابی درست کردم ، به جمع دانشجویان درگیر پیوستم. آنها با سنگ به سمت مزدوران حمله می کردند و شعارهای تندی هم سر می دادند. از آن طرف ، گازهای اشک آور مرتباٌ از سوی مأموران بسمت ما پرتاب می شد.

در میان دانشجویان درگیر ، برخی از دوستان مثل سامان را دیدم. برای مقابله شدیدتر با مزدوران تصمیم گرفتیم که با عده ای دیگر از دانشجویان یک گروه مقاومت تشکیل دهیم. هدف اول ، ضربه زدن به مأمورانی بود که در مقابل درب پایینی کوی سنگر گرفته بودند. بدین منظور تصمیم گرفتیم که با کوکتل مولوتف به استقبال آنها برویم. عده ای برای فراهم کردن بنزین از درب پشتی کوی به پمپ بنزین نبش اتوبان چمران رفتند. عده ای هم کلیه شیشه های نوشابه سالن غذاخوری کوی را برای ساختن کوکتل آوردند. هنگامی که ما مشغول آماده کردن موراد فوق بودیم ، درگیری دانشجویان با مأموران رژیم شدت بیشتری گرفته بود. بطوری که عزت ابراهیم نژاد ؛ شهید جنبش دانشجویی در همان شب به شهادت رسیدو تنی چند از دانشجویان نیز به شدت زخمی شدند. نیروهای یگان ویژه و انصار حزب الله که از ایستادگی شجاعانه دانشجویان عاصی شده بودند اقدام به شلیک گلوله کردند.

هرچند که رژیم اعلام کرد که تنها یک نفر در آن درگیریها جان باخته است اما منابع دیگر از کشته و زخمی شدن تعداد بیشتری از دانشجویان خبر می دادند. در چنین شرایطی حمله با کوکتل مولوتف می توانست پاسخ مناسبی به آن همه جنایت و بی عدالتی در حق دانشجویان آزادیخواه و بیگناه ایرانی باشد. با دوستان از داخل کوی به سمت ساختمانهای پایینی کوی که هنوز کاملاٌ ساخته نشده بودند رفتیم. دسته دسته برروی هریک از ساختمانها قرار گرفتیم و ناگهان بارانی از کوکتل مولوتف به سمت مأموران باریدن گرفت. با اولین حمله ، مزدوران سراسیمه شده پای به فرار گذاشتند. فریاد شادی دانشجویان به آسمان برخاست. درگیری بدین ترتیب ادامه یافت و مأموران به سمت ساختمانهایی که ما در آن قرار داشتیم آتش گشودند که خوشبختانه به کسی آسیبی نرسید. تا ساعاتی پس از نیمه شب وضع بهمین منوال بود تا اینکه با عقب نشینی مقطعی نیروهای انتظامی جو یک مقدار آرام شد. هرچند هنوز سنگرهای دانشجویان تخلیه نشده بود و کسی هم قصد ترک محوطه کوی را نداشت.

با برخی از دوستان دیگر تصمیم گرفتیم که به نوبت در داخل چمنهای محوطه کوی استراحت کنیم و بقیه مراقب باشند تا در صورت حمله احتمالی مأموران ، دیگران را بیدار کنند. بدین دلیل استراحت در آنجا را انتخاب کردیم که ساختمانهای سالم به ندرت وجود داشت و همچنین در آن محیط در برابر حمله احتمالی ، عکس العمل بهتری می توانستیم داشته باشیم.

در همین حین علی ربیعی ، مشاور امنیتی رئیس جمهور و مصطفی تاجزاده معاون وزیر کشور به دیدار دانشجویان آمدند که من هم به همراه تنی چند از دانشجویان به گفتگو با او پرداختیم. آنها خواستار پایان دادن به تحصن و درگیری بودند. دانشجویان هم خواسته های منطقی و مشخصی داشتند ، از جمله : معرفی و مجازات عوامل حمله به کوی دانشگاه ، برکناری فرمانده نیروی انتظامی ، آزادی کلیه دانشجویان بازداشت شده در جریان درگیریها ، نامیدن خیابان کارگر شمالی(امیرآباد) بنام 18 تیر ، آمدن رئیس جمهور میان دانشجویان و دلجویی از آنان. البته در طول روز هم چند تن از نمایندگان مجلس و همینطور وزیر کشور برای بازدید از وضعیت کوی و دانشجویان به محل آمده بودند. اما تهاجم گسترده به کوی و نارضایی دانشجویان چنان بود که کسی قادر به آرام کردن آنها نبود.

حسن غفوری فرد از چهره های سیاسی محافظه کار نیز یکی از کسانی بود که در کوی دانشگاه حضور یافت. دانشجویان به دلیل سوابق و مواضع ضد مردمی او ، آنچنان برخوردی با وی کردند ، که ناچار شد به سرعت ، کوی را ترک گوید.

جمعه 18 تیرماه ، روزی سراسر هیجان و التهاب ، روز ایستادگی و شهامت ، روز آزادگی و مظلومیت بدین ترتیب به پایان خود رسید و در تاریخ ایران ماندگار شد. هرچند روزهای بعد از آن نیز آبستن حوادث تازه دیگری بود.

ادامه دارد

15 تیرماه

1384

کوروش صحتی

Kourosh18tir@yahoo.com

٤ روزی که خامنه ای را لرزاند(قسمت پايانی

2005-07-08T17:59:00.000-07:00

روایتی از قیام دانشجویی 18 تیرماه 1378 , کوروش صحتی

شنبه ۱۹ تيرماه ۷۸:

روزنامه های صبح تهران، تيتر نخست خود را به حوادث روز گذشته اختصاص داده بودند. احزاب سياسی اپوزيسيون نيز با صدور بيانيه هايی حمله به کوی دانشگاه را محکوم نموده و تحليلهای مختلفی در اين ارتباط ارائه شده بود.
برخی از گروههای سياسی و دانشجويی می خواستند که با اعتراضات خود پايان دهند و از راههای ديگری مطالبات خود را پی بگيرند.
برخی ديگر نيز چون برخی گروههای ملی بر تداوم اعتراضات تأکيد داشتند.
کوی دانشگاه همچنان در دست دانشجويان بود و بنظر می رسيد که رژيم در برابر خواسته های دانشجويان عقب نشينی خواهد کرد. تحصن گسترده ای هم در برابر سردر اصلی دانشگاه تهران تدارک ديده شده بود که مردم نيز به حمايت از دانشجويان در آن مشارکت گسترده ای داشتند.
از صبح روز ۱۹ تيرماه، تحصن در مقابل دانشگاه تهران آغاز شده بود و سخنرانان مختلف ديدگاههای خود را مطرح می کردند.
پلاکاردهای مختلف در دست مردم و دانشجويان ديده می شد. در ميان شعارهای سرداده شده هم بعضاٌ شعارهای تندی که شخص اول رژيم را هدف قرار می داد، شنيده می شد. همچون: {خامنه ای پينوشه، ايران شيلی نميشه} و {مرگ بر خامنه اي}.
پس از گذشت چند ساعت، گروهی از متحصنين دست به راهپيمائی در سطح شهر زدند.
مسير اصلی به سمت کوی دانشگاه بود تا به متحصنين کوی بپيوندند.
تظاهرات گسترده ای هم در طول خيابان دکتر فاطمی صورت گرفت که برخی ازتظاهرات کنندگان حتی درب اصلی وزارت کشور را از جا کندند.
من در اين روز بصورت متناوب در اين تظاهرات شرکت داشتم و برای هماهنگی بيشتر با دوستان جبهه و برخی از اعضای گروههای ملی در منزل سروش جلسه ای برگزار کرديم. چشم انداز آشکاری از ادامه حرکت وجود نداشت.
سکوت معنی دار رژيم و عدم سرکوبی جنبش در آن روز، اين خطر را يادآور می شد که امکان دادن بهانه به دست حکومت و سرکوب غافلگيرانه وجود دارد.
اما جمع بندی نهايی اين بود، که بايد از تداوم تظاهرات و اعتراضات برای تحت فشار گذاشتن رژيم و تحقق خواسته های بحق دانشجويان استفاده کرد.
از سوی ديگر، سازمان يافته نبودن اعتراضات و عدم نظارت بر جريانات، تشکيل کميته ای ويژه برای کاناليزه کردن خواسته ها و ممانعت از سرکوب را ايجاد می کرد.
روز شنبه در حالی که حوادث تهران، تمامی اخبار رسانه های بين المللی را تحت الشعاع خود قرار داده بود در حالی به پايان رسيد که تظاهرات گسترده مردمی – دانشجويی بدون مقابله مأموران رسمی حاکميت و تنها با درگيريهای پراکنده ای ميان نيروهای لباس شخصی و انصار حزب الله با مردم و دانشجويان در تمام طول روز جريان داشت.

يکشنبه ۲۰ تيرماه ۷۸:

روز يکشنبه، دانشگاه تبريز هم شاهد حوادث خونين ديگری شد.
درگيری دانشجويان با مأموران و انصار، آنچنان شديد بود که بسياری از دانشجويان بشدت مضروب شده و تعدادی هم روانه بازداشتگاههای مخوف رژيم شدند. در تهران نيز تحصن دانشجويان در کوی دانشگاه همچنان ادامه داشت.
صبح روز ۲۰ تيرماه با رضا يکی از دوستان گروههای ملی برای آماده کردن پلاکاردهای مختلف به ميدان انقلاب رفتيم. پس از خريد مقداری پارچه و تهيه پلاکاردها به تحصن دانشجويان در کوی پيوستيم.
بر روی برخی پلاکاردها چنين نوشتيم: {دانشجو می رزمد، استبداد می لرزد}، {خون فروهر می جوشد، دانشجو می خروشد}، {تهاجم وحشيانه به کوی را محکوم می کنيم} و...
بهمراه برخی از دانشجويان اين پلاکاردها را در مقابل درب اصلی کوی نصب کرديم. گروههای مختلف مردم تهران برای حمايت و بعضاٌ مشاهده چگونگی حوادث به کوی می امدند.
ساکنين منطقه اميرآباد همچون روزهای پيش با غذا و ميوه از متحصنين و دانشجويان پذيرايی می کردند.
عکسهای مختلفی بويژه عکسهای دکتر محمد مصدق و داريوش فروهر در ميان جمعيت ديده می شد.
خبرنگاران رسانه های مختلف داخلی و خارجی به تهيه گزارش و خبر مشغول بودند.
آن روز مسابقه فينال جام حذفی فوتبال کشور ميان دو تيم پرسپوليس و استقلال هم قرار بود که برگزار شود.
حضور گسترده تماشاچيان در اين مسابقه و چگونگی کشاندن آنان به تحصن دانشجويان، ذهن ما را به خود مشغول کرده بود.
هنوز رژيم در برابر تظاهرات روز گذشته و امروز، برخوردی جدی نکرده بود، اما احتمال داده می شد که در صورت پيوستگی تماشاچيان فوتبال به دانشجويان معترض، احساس خطری جدی کند.
هرچند گزينه فوق به دلايل متعدد از جمله شايد فاصله زياد استاديوم آزادی تا کوی دانشگاه و يا عدم برنامه ريزی مناسب، تحقق نيافت، اما تحصن دانشجويان باز هم به تظاهرات گسترده منجر شد.
تظاهرکنندگان از کوی دانشگاه بسمت پايين حرکت کردند و در ميان راه با شعارهای {ای ملت باغيرت، حمايت حمايت}، {ملت چرا نشستيد، ايران شده فلسطين}، {توپ، تانک، مسلسل، ديگر اثر ندارد، به مادرم بگوييد ديگر پسر ندارد} از مردم می خواستند که به آنها بپيوندند.
اين تظاهرات که به نسبت روز گذشته، وسيعتر بود، تا مقابل خبرگذاری جمهوری اسلامی در ميدان فاطمی ادامه يافت.
در آنجا، برخی از دانشجويان بويژه کامران که نقش بسيار گسترده ای در تعيين شعارها و جهت حرکت تظاهرکنندگان داشت، پيشنهاد کرد که به سمت صدا و سيما حرکت کرده، آنجا را تسخير کنيم.
پيشنهاد جالبی بود، اما کمی غيرواقع بينانه بنظر می رسيد. صدا و سيما اهميت بسياری برای رژيم داشت و حتی نزديک شدن به آن هم می توانست، فاجعه ای خونين بيافريند. رژيم که برخورد مستقيمی در اين دو رزو با دانشجويان نداشت و تنها مزدوران لباس شخصی خود را برای مقابله محدود، مهيا کرده بود، در برابر تسخير صدا و سيما قطعاٌ واکنش شديدی نشان می داد. مدتی با تنی از دانشجويان بويژه کامران در اين ارتباط بحث کرديم.
تا اينکه با اظهارات خانم رحمتی به اين نتيجه رسيديم، که اين امر غيرعملی است.
خانم رحمتی که از چهره های شناخته شده سياسی کشور است، اطلاع داد که نيروهای انتظامی، به حالت آماده باش درآمده و در قسمت بالای خيابان وليعصر، به انتظار حرکت احتمالی تظاهرکنندکان نشسته اند.
بدين ترتيب، تظاهرات در خيابانهای فاطمی و اميرآباد شمالی تا پاسی از شب ادامه يافت و همچون شب گذشته، با استقرار دانشجويان در کوی دانشگاه به اتمام رسيد.

دوشنبه ۲۱ تيرماه ۷۸:

روز دوشنبه باز هم اعتراضات ادامه يافت.
دانشگاه تهران مملو از دانشجويان و مردمی شده بود که به سادگی حاضر به تسليم نبودند.
اما آن روز تفاوت عمده ای با روزهای پيش داشت.
سرکوبگران رژيم به اين نتيجه رسيده بودند که در برابر مردم شدت عمل بيشتری نشان دهند.
شوی تبليغاتی رژيم که در آن، خامنه ای با چشمانی اشک آلود از فرزندان بسيجی اش می خواست که حتی اگر کسانی عکس او را پاره کردند هيچ عکس العملی از خود نشان ندهند، با وارد شدن نيروهای سپاه پاسداران، يگان ويژه نيروی انتظامی و تمامی نيروهای سرکوبگر اطلاعاتی، امنيتی رژيم به صحنه ماهيت خود را آشکار ساخت و به سرکوب گسترده ای در شامگاه آن روز انجاميد.
اما از صبح آن روز می شد حدس زد که امروز، روز ديگری خواهد بود چرا که نقل و انتقال نيروهای نظامی و انتظامی در شهر کاملاٌ مشهود بود.
اولين درگيری گسترده روز دوشنبه در ميدان وليعصر روی داد.
من که از صبح در دانشگاه تهران حضور داشتم، حوالی ساعت ۱۲ ظهر بود که بهمراه تنی چند از دوستان که پيروز و محمد هم در ميانشان بودند، با دسته بزرگی از تظاهرکنندگان بسمت چهارراه وليعصر و از آنجا بسوی ميدان وليعصر حرکت کرديم.
صبح روز دوشنبه با سخنرانی تنی چند از فعالان جنبش دانشجويی، بخصوص اعضای دفتر تحکيم وحدت و انجمنهای اسلامی دانشجويان در مقابل سردر دانشگاه تهران آغاز شده بود و در اين ميان اعلاميه های گروههای سياسی مختلف و همچنين عکسهای چهره های سياسی چون: دکتر مصدق، داريوش فروهر و خاتمی در ميان متحصنين ديده می شد.
يک دودستگی در ميان دانشجويان ايجاد شده بود. گروهی بر اين اعتقاد بودند که بايد در دانشگاه تهران تحصن کرد و کاملاٌ مخالف تظاهرات خيابانی بودند.
اما اکثريت دانشجويان نظر ديگری داشتند. آنها عنوان می کردند که رژيم عزم خود را برای سرکوب جنبش جزم کرده و در هر دو صورت، تحصن يا تظاهرات خيابانی، برخورد گسترده ای با دانشجويان خواهد نمود.
پس بهتر آن است که با کشاندن اعتراضات به خيابانها و دعوت از مردم برای پيوستن به آن، رژيم را در تنگنای بيشتری قرار داده و مقاومت بيشتری در برابر سرکوبگران از خود نشان داد.
بر اساس همين تحليل بود که عده کثيری از دانشجويان اقدام به تظاهرات خيابانی کردند.
هرچند بايد اذعان داشت که اين تحليل، از يک نکته مهم غافل مانده بود.
احتمال به انحراف کشاندند جنبش از طريق تخريب اموال عمومی توسط عوامل نفوذی رژيم.
بهر تقدير هنگامی که با تظاهرکنندگان به ميدان وليعصر رسيديم با نيروهای يگان ويژه نيروی انتظامی روبرو شديم.
درگيری آغاز شد. سلاح دانشجويان اغلب از جمله خود من، که نقاب به چهره زده بوديم، سنگ بود.
پليس با پرتاب گاز اشک آور به مقابله برخاست. ضلع جنوبی ميدان متعلق به دانشجويان و ضلع شمالی آن متعلق به نيروهای انتظامی بود.
تعداد تظاهرکنندگان بحدی بود که پس از مدتی، مأموران وادار به عقب نشينی شدند.
در اين ميان يک وانت آنها بدست تظاهرکنندگان به آتش کشيده شد و تظاهرات بسمت بلوار کشاورز و حرکت دوباره بسمت دانشگاه تهران ادامه يافت.
در ميان راه، هلی کوپترهای نظامی متعددی بالای سر تظاهرکنندگان پرواز می کردند و با افزوده شدن تعداد مأموران، بسياری از دانشجويان معترض، بازداشت شدند.
با اين وجود من به همراه دوستانم، توانستيم خود را به دانشگاه برسانيم. کاميونی که برای استفاده سخنرانان مقابل سردر دانشگاه در نظر گرفته شده بود، به داخل محوطه دانشگاه و مقابل مسجد آن منتقل شده بود. دانشگاه تهران در محاصره کامل سرکوبگران قرا گرفته و هر لحظه احتمال حمله به دانشگاه وجود داشت.
در آن لحظات بحرانی، تشکيل کميته ای برای پيگيری خواسته های متحصنين، پيشنهادی بود که مورد قبول اکثريت دانشجويان قرار گرفت.
قرار شد دانشجويان هريک از دانشگاههای تهران و همينطور دانشگاه آزاد اسلامی در مقابل يکی از دانشکده های دانشگاه گرد آمده و با ارائه کارت دانشجويی و برگزاری انتخاباتی، يک نفر را به عنوان نماينده از ميان خود انتخاب کنند.
دانشجويان دانشگاه آزاد در مقابل دانشکده هنر گرد آمده بودند که به سردر دانشگاه هم نزديک بود. برخی از جمله من خود را کانديدای عضويت در کميته کردند. اما قبل از آغاز رأی گيری، ناگهان بارانی از گاز اشک آور بر ما باريدن گرفت و رأی گيری ناتمام ماند.
بسياری از دانشجويان، بويژه دانشجويان دختر در وضعيت بسيار نامناسبی قرار گرفته بودند.
برای مقابله با گاز اشک آور، دود بسيار مؤثر بود.
روزنامه های بسياری را آتش زديم و صورتهايمان را مقابل آن گرفتيم، برخی هم با سيگار اين کار را کردند. اما تعداد گازهای اشک آور پرتاب شده، آنچنان زياد بود که اين راه حل جواب نمی داد.
بهمراه برخی از دانشجويان، تصميم گرفتيم که پتوهايی را که در مراسم نماز جمعه از آن استفاده می شد را برای مقابله با گاز اشک آور، آتش بزنيم.
راه ديگری را هم که بکار بستيم، پرتاب گازهای اشک آور با پا بسمت خود مأموران بود.
هرچند آنها از ماسکهای مخصوص استفاده می کردند، اما نيروهای انصار حزب الله که در ميان نيروهای يگان ويژه، قرار داشتند، بدين ترتيب آسيب می ديدند.
درگيری هر لحظه شدت بيشتری می يافت. دانشجويان نقاب زده، با سنگ به مأموران حمله می کردند، بطوريکه مقابل سردر دانشگاه تهران در خيابان انقلاب مملو از سنگ شده بود و سرکوبگران رژيم که در آنسوی خيابان سنگر گرفته بودند، توانايی نزديک شدن به سردر دانشگاه را نداشتند. برخی از دانشجويان هم با گسترده شدن درگيريها تصميم گرفتند که از کوکتل مولوتف برای دفاع از دانشگاه استفاده کنند.
در چنين شرايطی بلندگوهای دانشگاه مرتباٌ اعلام می کرد که تحصن دانشجويان خاتمه يافته و از دانشجويان می خواست که از درب شمالی، دانشگاه را ترک کنند.
شعارهای بسيار تندی عليه سردمداران رژيم سرداده می شد و هنوز جمعی از دانشجويان به مقاومت خود ادامه می دادند.
من که ترجيح داده بودم تا آخرين لحظه در دانشگاه باقی بمانم، علاوه بر پرتاب سنگ و کوکتل مولوتف به سمت سرکوبگران در همان حال، يک مصاحبه تلفنی مستقيم با يکی از راديوهای ايرانيان مقيم خارج کشور انجام دادم.
محسن و مهرداد دو تن از دوستان گروههای ملی که در آنجا حضور داشتند، در حال مصاحبه با راديو بودند که بخاطر اصابت چند گاز اشک آور در کنارشان ادامه گفتگو برايشان غيرممکن شد.
در همان حال محسن که به شدت سرفه می کرد، تلفن همراه خود را به من داد، تا من وضعيت را برای هم ميهنان شنونده شرح دهم.
پس از مدتی، معدود دانشجويان باقی مانده در دانشگاه نيز تصميم گرفتند که از آنجا خارج شوند. امکان وارد شدن عوامل رژيم به داخل دانشگاه و دستگيری وجود داشت.
از درب شمالی (دانشکده پزشکی) توانستيم از دانشگاه خارج شويم.
بنظر می رسيد که هدف اصلی رژيم، پايان دادن به تحصن به هر روش ممکن و نه بازداشت گسترده معترضين در آن روز بوده است.
چرا که بازداشتهای گسترده، برنامه ای بود که با ايجاد پيش زمينه هايی برای روزهای بعد در نظر گرفته شده بود.

پايان ماجرا:

روز بعد (سه شنبه ۲۲ تيرماه) در حالی که تحصن دانشجويان به پايان رسيده بود، درگيريهايی در برخی مناطق شهر تهران بويژه مناطق جنوبی و بازار روی داد. درگيريهايی که دانشجويان در آن شرکت نداشتند و در آن به بسياری از اماکن و اموال دولتی و بعضاٌ مغازه های مردم آسيب وارد شد. عوامل نفوذی رژيم که در ايجاد و تشديد اين جريان نقش گسترده ای داشتند، پرده آخر سناريوی سرکوب را بالا بردند.
رژيم اعلام کرد که روز روز چهارشنبه ۲۳ تيرماه راهپيمائی مردمی در اعتراض به آشوبهای اغتشاشگران و دفاع از نظام مقدس جمهوری اسلامی برگزار خواهد شد.
گروههای سياسی داخل نظام از جمله اصلاح طلبان حکومتی اعلام کردند که در اين راهپيمائی شرکت خواهند کرد.
دفتر تحکيم وحدت هم با اتخاذ موضعی نامناسب از اين فراخوان استقبال کرد.
نيروهای نظامی سپاه پاسداران در تمام سطح شهر، پخش شدند.
اينک تنها دانشجويان بيگناه و گروههای سياسی مبارز بودند که در نوک پيکان حمله سرکوبگران قرار گرفته بودند.
اصلاح طلبان حکومتی و نشريات متعددشان با سکوت آشکار خود مهر تأييدی بر سرکوب نيروهای مردمی زده و اقتدارگرايان نيز با پيام جديد رهبرشان، گستاخانه مبارز می طلبيدند.
خامنه ای که چند روز پيش، پايه های حکومتی استبدادی خود را بشدت متزلزل ديده و بر خود لرزيده بود، از فرزندان بسيجی اش می خواست که آشوبگران را مرعوب و منکوب سازند.
موج دستگيريها آغاز شد. وزارت اطلاعات دولت مدعی اصلاح طلبی هم در اين ميان نقش عمده ای ايفا کرد.
بسياری از اعضای گروههايی چون: حزب ملت ايران، جبهه ملی ايران، پان ايرانيستها و جبهه متحد دانشجويی هم در ميان بازداشت شدگان بودند.
بازداشتگاه مخوف توحيد پذيرای صدها دانشجو و مبارز سياسی شد، که ماهها سلولهای انفرادی و شکنجه های قرون وسطايی را تحمل کردند.
از ميان آمران و عاملان حمله به کوی دانشگاه در دادگاهی فرمايشی تنها يک نفر، آنهم به جرم سرقت يک ريش تراش محکوم شد، در حاليکه بسياری از دانشجويان همچنان در بند ماندند.
اما قيام دانشجويان در ۱۸ تيرماه ۷۸ که بار ديگر تهران را به ياد روزهای پرهيجان سال ۵۷ خود انداخت، همچون برگ زرينی در تاريخ ايران به يادگار ماند.
برگ زرينی که در آن ناقوس مرگ برای ستمگران به صدا درآمد و مژده آزادی ايران زمين سرداده شد.

آلترناتیو ، بی عملان و عملگان سیاسی

2005-05-23T04:47:00.000-07:00

فضای سیاسی ایران همچون بسیاری از ویژگیهای دیگر ما ایرانیان دچار چنان آشفتگی است که هر ناظری را بهت زده می کند .

در شرایطی که رژیم استبدادی حاکم بیشترین بهره را از این وضعیت برده ، منافع ملی ایران شدیدا مورد تهدید قرار گرفته است . یکپارچگی و مقابله حاکمیت سیاسی در عین تضادهای درونی در برابر خواسته های اساسی ملت ،تهدید نظامی بیگانگان و مساله قومیتها که تهدیدی علیه تمامیت ارضی کشور شمرده می شود ، دغدغه هایی واقعی است که ذهن ایرانیان نگران نسبت به سرنوشت کشور خویش را به خود مشغول نموده ، اما تا هنگامی که تغییری در ما بویژه دو گروهی که از آنان نام خواهم برد ، ایجاد نشود ، در بر همان پاشنه قبلی خواهد چرخید .

در آسیب شناسی جنبش دموکراسی خواهی ایرانیان بررسی عملکرد و دیدگاههای دو طیف از نیروهای اجتماعی _ سیاسی ، نکته ای است که ما را به چگونگی پیشبرد این جنبش و بر طرف ساختن موانع پیش روی آن رهنون می سازد :

الف – بی عملان سیاسی :

طیف وسیعی از طبقات ملت بویژه طبقه متوسط جامعه شامل : فرهنگیان ، تکنو کراتها ، مدیران و صاحبان سرمایه های کوچک به این آفت دچارند . بی عملان سیاسی ، دسترسی مناسبی به اطلاعات دارند .

گسترش رسانه های مختلف شنیداری و دیداری ، نشریات و سایتهای اینترنتی ، انفجار اطلاعاتی را رقم زده است که روی دادن اتفاقی در دور افتاده ترین نقاط کشور در سریعترین زمان ممکن به گوش همگان خواهد رسید . بدین ترتیب ، ادعای عدم آگاهی از مسائل روز بویژه بیدادگریهای رژیم غیر واقع بینانه بنظر می رسد .

اما آگاهی نسبی این گروه باعث نشده که نقش فعالی در صحنه مبارزات سیاسی ایفا کنند . عدم حمایت جدی این طیف از مبارزات جنبشهای مبارزی چون جنبش دانشجویی ،عافیت طلبی بی اندازه ، ترجیح دادن منافع شخصی بر منافع ملی ، اعتقاد به این اصل که بگذارید هزینه آزادی ایران را دیگران بپردازند و در نهایت چشم دوختن به دولتهای بیگانه برای رها شدن از چنگال استبداد دینی از ویژگیهای این گروه است .

ب – عملگان سیاسی :

عملگان سیاسی معمولا عناوین پر طمطراقی را برای خود برگزیده اند . روشنفکر ، مفسر سیاسی ، تحلیل گر مسائل روز ایران و جهان ، تئوریسین و ..... بخشی از این عناوین است .

عملگان سیاسی که بعضا حتی از آگاهی نسبی بی عملان سیاسی نیز بی نصیب اند در قامت قهرمانانی دون کیشوت وار طرحهایی را مطرح میسازند که که 26 سال است به بقای نظام استبدادی جمهوری اسلامی مدد رسانده است .

این گروه با دستیابی به امکانات مالی مناسب ، موسسات تجاری – سیاسی خود را برای کسب بیشترین منفعت مالی و چهره شدن در نزد ملت به کار می گیرند . عملگان سیاسی به مثابه جنگجویانی جنگ ندیده ، علیه فعالان سیاسی و مبارزین حقیقی عقده گشایی می کنند . رسانه ها، نشریات و محفل های حزبی خود را به کانون هایی برای گرد هم آمدن واپس خوردگان سیاسی و روشنفکر نما های مرتجع تبدیل نموده ، معمولا جنگ های زرگری شدیدی به خاطر یک مشت دلار بیشتر رقم می زنند .

تداوم چنین روندی در میان گروه های یاد شده اگر چه به هیچ عنوان نتایج مثبتی را برای آینده سیاسی ایران در پی نخواهد داشت ، اما وظیفه نیروهای سیاسی مبارز ، آزادی خواهان و گروه های مردمی که هزینه ایستادگی در برابر دژخیمان رژیم را پرداخته و همچنان می پردازند را دو چندان می کند .

شکل دهی ائتلافی از این نیروهای مبارز به عنوان آلترناتیوی مناسب در برابر رژیم و ارتباط مستمرشان در این چارچوب با هسته های مبارزاتی در داخل و خارج از کشور ، رژیم را در فشاری طاقت فرسا قرار خواهد داد . این فشار سازمان یافته که می تواند بهره مناسبی را هم از انزوای سیاسی جمهوری اسلامی در جامعه بین المللی ببرد ، بی عملان و عملگان سیاسی به یک اندازه و در دو جهت مخالف به حرکت وا خواهد داشت .

بی عملان سیاسی با آشکار شدن راهکاری مناسب برای رو در رویی با رژیم از سوی این آلترناتیو و مهم تر از آن فراگیر و کم هزینه شدن فعالیت سیاسی در ایران گام به میدان مبارزه خواهند گذاشت .

عملگان سیاسی نیز در چنین حالتی بساط کسب و کار خود را برچیده ، گامی به عقب خواهند نشست تا فضای مناسبی برای تنفس در میدان سیاست ایران مهیا گردد .

2/ 3/ 84 کوروش صحتی

KOUROSH18TIR@YAHOO.COM

پیامی خطاب به اعتصابیون زندان رجایی شهر

2005-02-18T08:05:00.000-08:00

به نام خداوند در هم کوبنده ستمگران
پیامی خطاب به اعتصابیون زندان رجایی شهر

دوستان مبارز درود بر شما
چند روزی است که دلاورانه در اعتراض به عدم تفکیک زندانیان و نقض حقوق بشر در ایران دست به اعتصاب غذا زده اید .
در این مدت ندای حق طلبانه شما ؛ وجدانهای آگاه جهانیان را بیدار ساخت .نهادهای حقوق بشری ؛ رسانه های خبری ؛ شخصیت ها و گروه های سیاسی نیز به نوبه خود در دفاع از خواسته های به حق شما ایفای نقش نمودند . اما اکنون وخامت اوضاع جسمانی شما ؛ نگرانی فزاینده ای را در میان دوستان و خانواده های گرامیتان بر انگیخته است . رژیم جنایتکارجمهوری اسلامی ؛ ددمنشانه درصددحذف فیزیکی شما بر آمده و این رویه مرا بر آن داشت تا از شما تقاضا کنم که که به اعتصاب غذای خود پایان دهید .
دوستان مبارز؛ مطمئن باشید که ملت قهرمان ایران و مبارزین آزادی خواه ؛ گامی از مواضع خود عقب ننشسته و تا آزادی ایران زمین به مبارزه مقدس خود ادامه خواهند داد .
وجود شما برای ما و فردای ایران؛ فردایی که جهل و خشونت از سرزمینمان رخت بر خواهد بست ؛ حیاتی است .
سر افرازی شما در این است که شجاعانه در برابر واپس گرا ترین رژیم دنیا قد علم کرده و از حقوق ملت در بند ایران دفاع می کنید .

درود بر شما و بر تمامی زندانیان سیاسی ایران
درود بر شهدای راه آزادی و استقلال ایران

کوروش صحتی
30 بهمن1383

گفتگوبا کوروش صحتی درمورد اعتصاب غذای زندانيان سياسی رجايی شهر کرج

2005-01-28T10:40:00.000-08:00

يكشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۳

گفتگوبا کوروش صحتی درمورد اعتصاب غذای زندانيان سياسی رجايی شهر کرج

۱۳۸۳.۱۱.۰۹ صدای آمريکا نازنين انصاری

کوروش صحتی، عضو شورای مرکزی جبهه متحد دانشجويی، در مورد اعتصاب غذای دانشجويان زندانی در گفتگويی با خبرنگار بخش فارسی صدای آمريکا درباره اين اعتصاب غذا و شرايط بد زندان نوضيحاتی داده است که توجه شما را به آن جلب می کنيم. گفتگوبا کوروش صحتی درمورد اعتصاب غذای زندانيان سياسی رجايی شهر کرج[فايل صوتی]
link to original article

به بهانه محاکمه فاطمه حقیقت جو زندان 59

2005-01-14T04:52:00.000-08:00

زندان 59

فاطمه حقیقت جو نماینده مستعفی مجلس ششم، چند روز پیش در شعبه 76 دادگاه کیفری استان تهران محاکمه شد. اتهامات وی نشر اکاذیب، توهین و افترا و شاکیانش نماینده دادستان تهران و نماینده سپاه بودند.

در این محاکمه نکات فراوانی مطرح شد، اما اتهام اصلی او نسبت دادن سرکوب فعالان دانشجویی و ملی – مذهبی به سپاه و ادعای وجود بازداشتگاه های مخفی متعلق به سپاه بود. لزوم آگاهی ملت از فضای بازداشتگاه های رژیم، دفاع شجاعانه حقیقت جو در طول دوران نمایندگی اش از دانشجویان زندانی و مطرح شدن دوباره نقش سپاه در سرکوب دانشجویان، مرا بر آن داشت که مشاهدات خود از بازداشتگاه 59 اطلاعات سپاه پاسداران را که در تایید اظهارات حقیقت جو می باشد، بیان کنم

ورود به بازداشتگاه 59 :

روز 14 اسفند سال 1379 از طرف جبهه متحد دانشجویی مراسمی به مناسبت درگذشت مرحوم دکتر محمد مصدق در دانشگاه تهران برگزار شد. پس از اتمام مراسم و در حالی که به همراه دو تن از دوستانم، سعید کاشیلو و حمید رضا مبین راهی منزل بودیم، در خیابان ربوده شدیم. چندین مامور لباس شخصی ما را به اتومبیل های خود منتقل کرده و با فحاشی و ضرب و شتم به مقر خود بردند.

پس از 4 روز به شعبه 26 دادگاه انقلاب تحویل داده شدیم. هنگامی که با دستبند از راهروهای دادگاه انقلاب به سمت دفتر شعبه حرکت می کردیم، مهندس سحابی را دیدیم که در وضعیت بسیار نامناسبی قرار داشت. چند مامور دستهای او را گرفته و از پله ها پایین می آوردند.مهندس سحابی حتی توان راه رفتن را هم نداشت و چشم های بی رمقش به جلو خیره شده بود.

وقتی وارد دادگاه شدیم، طبق معمول با برخوردهای بسیار بی ادبانه سید مجید مسئول دفتر شعبه مواجه شدیم. وی با فحاشی به استقبال ما آمد و گفت که :" این بار یک جای ویژه براتون در نظر گرفته ایم. امیدوارم که خوشتون بیاد." با توجه به این که قبل از دستگیری ما، مهندس سحابی و علی افشاری هم بازداشت شده و در بازداشتگاه نامعلومی نگهداری می شدند، حدس می زدیم که ما را هم به چنین جایی منتقل کنند.

مدتی به انتظار گذشت تا این که چند مرد قوی هیکل به ما نزدیک شده و ما را به سمت درب خروجی دادگاه انقلاب بردند. ما که شدیدا به بازداشت خود معترض بودیم، شروع به گفتگو با مامورین کردیم. از آنان خواستیم که حداقل بتوانیم به خانواده هایمان اطلاع بدهیم که بازداشت شده ایم. اما برخورد آنان بسیار خشن بود. من که از این ظلم به ستوه آمده بودم، با صدای بلند شروع به اعتراض کردم تا این که حداقل توجه برخی از رهگذران را جلب کنم. چرا که ماموران، اتومبیل های خود را از جمله یک آمبولانس(که بعدا با نقش ویژه آن آشنا می شویم) را در کوچه کناری دادگاه انقلاب پارک کرده بودند. این کوچه به دلیل مجاورت با بازارچه میوه و تره بار نسبتا تردد زیادی داشت. ماموران که توقع چنین برخوردی را نداشتند، کاشیلو و مبین را به آمبولانس منتقل کرده و مرا کشان کشان به سمت اتومبیل خود بردند. مردم بهت زده ما را نگاه می کردند، که یکی از ماموران به من نزدیک شده و با مشت محکم به صورت من کوبید. گفت:" قاچاقچی کثیف،کارت تمومه". با این گفته او مثل این که فرمان حمله صادر شده باشد زیر بارانی از مشت و لگد ماموران قرار گرفتم. در شرایطی که دستبند به دست توان دفاع از خودم را نداشتم، تنها جلوی صورت خود را گرفتم. در همان وضعیت مرا به اتومبیل خود برده و سرم را زیر صندلی کردند. در چنان وضعیتی که بینی ام به شدت دچار خون ریزی شده و لباس هایم نیز خونی شده بود، چشم بندی به چشمانم بستند. پس از گذشت دقایقی، وارد محوطه بازداشتگاه شدیم و مرا از اتومبیل خارج کردند. سپس وارد دفتر بازداشتگاه شده، فردی برای تحویل گرفتن کلیه لوازم شخصی ، ساعت، انگشتر، کیف پول، کفش و لباس به طرفم آمد. او که مرا در چنین وضعیتی دید به فرد دیگری گفت:" او را به کنار شیر آب حیاط ببرید تا سر و صورت خود را بشوید." هنگامی که مشغول شستن سر و صورتم بودم، ناگهان یکی از ماموران با لگد محکم به کمر من کوبید و گفت:" اگر آقا فرمان بده، می دونیم با امثال شما چه کنیم." پس از تحویل وسایل و پوشیدن لباس زندان به یک سلول انفرادی منتقل شدم. قبل از تشریح مکان و وضعیت این بازداشتگاه، ضروری است که به دو نکته اشاره مختصری بکنم:

1 – خانم حقیقت جو در قسمتی از مدافعات خود عنوان می دارد" ما در جریان کوی دانشگاه سال 1382 درخواستمان این بود که دانشجویان در اختیار وزارت اطلاعات قرار گیرند و حتی ما موفق شدیم از بند 209 اوین که متعلق به وزارت اطلاعات بود، بازدید کنیم و دانشجویانی که از بند 209 آزاد شده بودند، هیچ شکایتی از نحوه برخورد نداشتند، اما از زندان های سپاه شاکی بودند." در ارتباط با این گفته نباید از نظر دور داشت که وزارت اطلاعات در جریان قیام دانشجویی 18 تیر ماه 1378 و در سال های پس از آن نقش ویژه ای در سرکوب دانشجویان داشته است. شکنجه های قرون وسطایی دانشجویان در بازداشتگاه های توحید و 209 همگی به دست ماموران امنیتی دولت به اصطلاح اصلاح طلب صورت گرفت. بسیاری از این موارد تاکنون افشا شده و موردی برای برائت وزارت اطلاعات وجود ندارد. هر چند این وزارتخانه با توجه به موازی سا زی های صورت گرفته در نهادهای امنیتی رژیم و تغییرات در سطح مدیریتی آن به عامل دست چندمی در سرکوب تبدیل شده، اما هیچ گاه در برخورد با فعالان مستقل جنبش دانشجویی و گروه های اپوزیسیون تردیدی به دل راه نداده است. باید توجه داشت که دانشجویان مورد اشاره خانم حقیقت جو متعلق به کدام طیف از فعالان دانشجویی بوده اند که هیچ شکایتی از نحوه برخورد وزارت اطلاعات نداشته اند.

2 – حسنی فرد نماینده سپاه و یکی از شاکیان خانم حقیقت جو در دادگاه عنوان می کند:" ایشان گفته اند که سپاه، نیروهای فعال سیاسی را سرکوب کرده است. سوال من این است که سپاه کدام فعال سیاسی را سرکوب کرده است؟ آیا اراذل و اوباشی که در تیر ماه سال 78 دست به تحرکات ضد انقلابی زدند، فعال سیاسی هستند؟" حسنی فرد در اینجا به خوبی به نقش سپاه در سرکوب جنبش 18 تیر ماه اعتراف می کند. هر چند وی دانشجویان و جوانان مبارز میهن را اراذل و اوباش می نامد، اما باید در انتظار روزی باشد که جمهوری اسلامی به درماندگی دچار شده و سر تسلیم در برابر ملت فرود بیاورد. آن روز امثال حسنی فرد همچون اربابان فاسد خود، به دنبال راهی برای گریز از خشم ملت خواهند بود.

مکان و شرایط بازداشتگاه 59 :

بازداشتگاه 59 در پادگان ولیعصر(عشرت آباد) قرار گرفته است.پادگان ولیعصر از جنوب به میدان سپاه، از شرق به خیابان سرباز، از غرب به خیابان پادگان ولیعصر و از شمال به خیابانی که خیابان دکتر شریعتی را به خیابان سرباز متصل می کند، منتهی می شود. این پادگان به دلیل وسعت زیادش میان نهادهای مختلف تقسیم شده است. قسمت جنوبی آن به اداره نظام وظیفه نیروی انتظامی تعلق داشته و یک بیمارستان، فروشگاهی بزرگ، خانه های سازمانی و زمین فوتبال باشگاه فتح سپاه هم در این پادگان قرار دارند. بازداشتگاه 59 حفاظت اطلاعات سپاه در فسمت شمال غربی این پادگان در خیابان پادگان ولیعصر و روبروی درب پشتی سینما تهران قرار گرفته است. هر چند در هنگام ورود به این بازداشتگاه نمی دانستیم که در کجا به سر می بریم، اما اخباری در رسانه ها منتشر شده بود که دلالت بر وجود بازداشتگاهی مخفی در پادگان ولیعصر و متعلق به سپاه می کرد. اتفاقاتی که بعدها در این بازداشتگاه روی داد، ما را به این اطمینان رساند که در بازداشت سپاه هستیم.

بازداشتگاه 59 از دو بند انفرادی و یک بند عمومی تشکیل شده بود. من و دوستان بازداشت شده ام کل دوران بازداشت خود را در سلول های انفرادی گذراندیم، اما برخی زندانیان همچون بعضی از فعالان ملی – مذهبی مدتی را در بند عمومی بازداشتگاه که در واقع هیچ یک از شرایط بندهای عمومی را نداشت، گذراندند. بنا به گفنه این دوستان، بند عمومی تنها قدری بزرگتر از سلول انفرادی بوده و 3 یا 4 نفر را در یک سلول نگهداری می کردند. اما شرایط بندهای انفرادی که من در آنجا محبوس بودم، بدین گونه بود:

بند1 شامل یک راهرو به شکل حرف T بود. در یک سو 4 دستشویی و روبروی آن 4 حمام قرار داشت و بقیه قسمت های این بند شامل سلول های انفرادی بود که در دو ردیف و روبروی هم قرار داشت. سلول هایی به ابعاد 5/1x 2 متر که دریچه بسیار کوچکی در قسمت بالای آن قرار داشت. این دریچه به وسیله شبکه هایی آهنی پوشانده شده بود و منفذ کوچکی برای عبور هوا ایجاد کرده بود. درب آهنی سلول دو دریچه کوچک، یکی در قسمت بالا و یکی در قسمت پایین داشت که از خارج از سلول و توسط نگهبانان گشوده می شدند. درب کوچک بالایی برای آن بود که نگهبانان آن را گهگاهی باز کرده و وضعیت زندانی را مشاهده کنند. همین طور هنگامی که به بازجویی برده می شدیم، چشم بند را از آنجا به داخل سلول پرتاب کرده و اعلام می کردند که با زدن چشم بند برای انتقال به اتاق بازجویی آماده شویم. درب پایینی هم برای تحویل غذا به زندانی استفاده می شد. لوله ای از داخل سلول رد می شد که گاهی آن چنان گرم می شد که مجبور می شدی لباس هایت را از تن بکنی و گاهی شوفاژ را خاموش می کردند که از شدت سرما می لرزیدی.

در اولین لحظات ورود به سلول شروع به خواندن نوشته های روی دیوار کردم. در جایی نوشته شده بود:" سعید منتظری، مظلوم ترین زندانی سیاسی ایران... همه چیز از قم شروع شد." چندین نوشته دیگر و همین طور خط هایی روی دیوار که هر کدام نشانگر یک روز بازداشت در آنجا بود، به چشم می خورد. برای دستشویی رفتن و وضو گرفتن، 5 بار اجازه خروج از سلول وجود داشت. به هنگام نمازهای یومیه، پس از صرف نهار و به هنگام خواب شبانه. اگر زمانی به غیر از اوقات یاد شده، احتیاج به دستشویی رفتن داشتی، با مشکل روبرو می شدی. حمام و نظافت هم روزهای جمعه هر هفته و به مدت بسیار کوتاهی بود. تنها کتاب های در اختیار زندانیان هم قرآن و مفاتیح بودند. نشریات کشور، حتی نشریات وابسته به نهادهای سرکوبگر رژیم هم در اختیار زندانیان قرار داده نمی شد و به طور کلی زندانی در وضعیتی کاملا بی خبر از رویدادهای خارج از بازداشتگاه قرار داشت.

در چنین شرایطی من که به شدت از ناحیه قفسه سینه و صورت آسیب دیده بودم ، تا مدت ها نمی توانستم به راحتی در سلول بخوابم. شدت ضرب دیدگی به حدی بود که با هر حرکتی در خواب، بیدار می شدم. وقتی هم که نگهبان را برای رسیدگی به وضعیت خود خبر می کردم با بی اعتنایی روبرو می شدم. البته در زدن و صدا کردن نگهبان ممنوع بود. یک تکه مقوای رنگی در داخل سلول بود که با خارج کردن آن از پایین درب سلول، نگهبان متوجه می شد که با او کار داریم.

هنگامی که ما وارد این بازداشتگاه شدیم، اکثر سلول های آن خالی بود اما بعد از گذشت چند روز و با بازداشت گسترده فعالین ملی – مذهبی و نهضت آزادی اکثر سلول ها پر شد.پس از چند روز و شروع بازجویی ها که اکثرا شباهنگام آغاز شده و تا اذان صبح ادامه می یافت، برای معاینه به بهداری زندان منتقل شدم. در آنجا چون از ناحیه صورت و چشم آسیب دیده بودم، از دکتر خواستم که چشمم را معاینه کند. وقتی به دستور دکتر چشم بند را از روی چشمانم باز کردند، نگاهم به چهره دکتر و نسخه ای افتاد که روی میز او قرار داشت. چهره ای جوان با محاسن بلند مشکی و نسخه ای که در بالای آن نوشته شده بود" بیمارستان نجمیه" بیمارستانی که متعلق به سپاه می باشد.

حال چگونه حسنی فرد نماینده سپاه منکر تعلق این بازداشتگاه به سپاه می شود. به هرحال بازجویی ها هم چنان ادامه داشت. پاسدار بازجوها با تفتیش عقاید، اتهامات گوناگونی را متوجه می کردند. بازجویی ها شامل دو قسمت بود: اتهامات اخلاقی و اتهامات سیاسی. قبل از این که این اتهامات را شرح دهم، باید این نکته را عنوان کنم که اتاق بازجویی، اتاقی بود که یک صندلی در سه کنج اتاق قرار داشت که زندانی روی آن و پشت به بازجوها می نشست،آن هم در حالی که چشم بند به چشم داشت. در بازجویی ها 2 یا 3 بازجو و گاهی یک نفر حضور می یافتند. جالب این که بر روی آن صندلی که بازجویی می شدم، شماره اموال و آرم سپاه دیده می شد که دلیلی دیگر بر صحت ادعای خانم حقیقت جو است.

الف – اتهامات اخلاقی:

آنها با نسبت دادن مسائلی چون داشتن روابط نامشروع با اعضای دختر گروه و مسائلی این چنینی سعی در شکستن و تضعیف روحیه من داشتند. وقتی که در مقابل این اتهامات ناروا و غیر واقع از خود دفاع می کردم، به شدت برافروخته شده و مرا مورد ضرب و شتم قرار می دادند. حتی بی شرمانه مواردی را نسبت به خانواده برخی زندانیان سیاسی مطرح می کردند که قلم از بیان آن عاجز است.

ب – اتهامات سیاسی:

مواردی چون شرکت در تجمعات مردمی و دانشجویی و عضویت در گروه های مستقل دانشجویی، نگارش مقالات در روزنامه ها، و همین طور بیانیه های گروهی و ارتباط با سایر گروه های اپوزیسیون اساس این نوع بازجویی ها را تشکیل می داد. برخی موارد کاملا در جهتی هدایت شده بود که بهانه مناسبی برای سرکوب گسترده تر جنبش دانشجویی به دست بدهد. مواردی چون تمایل به مبارزات مسلحانه در برخی از گروه های دانشجویی و هم چنین دریافت کمک های مالی از دولت های خارجی برای ایجاد آشوب و اغتشاش در کشور که اساسا کذب محض بود. در این میان حتی پای برخی از نمایندگان مجلس ششم هم به میان کشیده شد. کسانی چون خانم حقیقت جو و علی اکبر موسوی خوئینی از فراکسیون دانشجویی مجلس ششم. آنها در صدد اثبات آن بودند که اشخاص یاد شده با حمایت از دانشجویان زندانی و رسیدگی به وضعیت آنها و هم چنین کمک های مالی به برخی فعالان دانشجویی نیازمند، دانشجویان را تشویق به تحرکات سیاسی در دانشگاه ها می کنند.

به هر حال بازجویی ها در چنین شرایطی ادامه داشت و سلول انفرادی نیز فشاری طاقت فرسا به انسان وارد می کرد. در این میان خانواده ام هم از محل بازداشت من بی اطلاع بوده و مراجعات مکررشان به بیدادگاه انقلاب بی نتیجه مانده بود، تا این که پس از گذشت 80 روز از بازداشت روزی به اتاق بازجویی برده شدم. بازجو عنوان کرد که قاضی پرونده یک ملاقات با خانواده برایت در نظر گرفته و اکنون به دادگاه انقلاب برده خواهی شد، اگر کوچک ترین سخنی در مورد شرایط بازداشتگاه به زبان آوری، برخورد شدیدتری با تو خواهیم داشت. لباس هایم را به داخل سلول آوردند تا به همراه ماموران عازم دادگاه شویم. لباس های من از هنگام ضرب و شتمی که در ابتدای ورود به بازداشتگاه شده بودم، کماکان خونی بود. لباس ها را پوشیده و آماده حرکت شدم. وقتی به حیاط بازداشتگاه پای گذاشتم، سربازجو جلو آمده و گفت:" می خوای با این لباس ها بری دادگاه تا بگویند در زندان های جمهوری اسلامی شکنجه وجود داره " . باز هم مرا به سلول منتقل کرده و لباس ها را تحویل گرفتند. لباس ها را به خشکشویی برده و پول آن را از موجودی ام در دفتر بازداشتگاه برداشتند. با آمبولا نسی که در ابتدا به آن اشاره کردم و به خاطر عدم جلب توجه انتقال زندانیان از بازداشتگاه به دادگاه در نظر گرفته شده بود، به دادگاه انقلاب رفتیم. در دفتر شعبه 26 دادگاه انقلاب، خانواده ام را ملاقات کردم. 4 مامور در این ملاقات حضور داشتند و اجازه نزدیک شدن به همدیگر را به ما نمی دادند. پس از دقایق کوتاهی با همان آمبولانس به بازداشتگاه و سلول انفرادی ام منتقل شدم.

انتقال به بازداشتگاهی دیگر:

روزهای دیگر کمتر به بازجویی برده می شدم. هدف آنان این بار تحت فشار قرار دادن برای اعترافات تلویزیونی بود. به همین دلیل و در حالی که در مقابل این خواسته آنان مقاومت می کردم برای تحت فشار قرار دادن به بازداشتگاه مخوف دیگری منتقل شدم. اواسط خرداد ماه 1380 بود که به همراه کاشیلو و مبین به بازداشتگاهی انتقال داده شدیم که هنوز هم محل آن برایم نامشخص مانده است. هر چند گمان می کنم پادگان جی (متعلق به وزارت دفاع ) باشد. در این بازداشتگاه فشاری به مراتب شدیدتر بر ما وارد شد. به طوری که حمیدرضا مبین که در آن زمان 20 سال بیشتر نداشت، دچار سکته قلبی شد و دادگاه انقلاب ناچار تن به آزادی وی داد.

نگهبانان این بازداشتگاه لباس های کماندویی به تن کرده و این تصور را در انسان ایجاد می کردند که گویا در جنگ با کشور دیگری اسیر شده ای و اسیر جنگی هستی. این نکته را باید در اینجا عنوان کرد که برخی از نگهبانان زندان 59 هم لباس های نظامی و پاسداری به تن داشته و با این لباس در محوطه بازداشتگاه و حیاط کوچک زندان که زندانیان را دسته دسته با چشمان بسته و برای هواخوری چند دقیقه ای روزانه می بردند، تردد می کردند.

به هر حال بیش از یک ماه را در بازداشتگاه نظامی فوق که صدای فرود و پرواز هواپیما ها یک لحظه در آن قطع نمی شد، گذراندیم. نکته دیگر در ارتباط با این بازداشتگاه این است که در هنگام ورود به آنجا، دکتر بازداشتگاه دارویی برایم تجویز کرد که هر شب نگهبانان آن را به درب سلول آورده و پس از اطمینان یافتن از خوردن آن ، محل را ترک می کردند. روز اولی که این دارو را خوردم ساعت ها به خوابی طولانی رفتم و پس از آن هم در شرایط بی حسی به سر می بردم.

بازگشت به 59 و آزادی:

پس از 18 تیر ماه 80 ما را دوباره به زندان 59 منتقل کردند. من از روز 18 تیر ماه تصمیم گرفته بودم که دست به اعتصاب غذا بزنم و اکنون چند روزی بود که در اعتصاب غذا به سر می بردم. این موضوع باعث شد، پاسدار بازجو ها بر فشار خود بیفزایند. آنان که با تحقیر، توهین و ضرب و شتم چهره حقیقی جمهوری اسلامی را برایم آشکارتر از قبل نموده بودند، عنوان می کردند که برای ما جان کسانی چون شما هیچ ارزشی ندارد، آن قدر اعتصاب غذا کن تا بمیری. صدایت هم به هیچ جا نخواهد رسید. در چنین شرایطی اتفاقی غیر قابل تصور روی داد. یک روز مرا به اتاق بازجویی فرا خواندند. صدای آشنایی به گوش رسید:" اینجارو امضاء کن" صدای سید مجید رئیس دفتر شعبه 26 دادگاه انقلاب بود. پرسیدم: کجا را امضاء کنم. اول باید ببینم چه چیزی هست.

گفت چشم بند را قدری بالا بزن و بخوان. قرار بازداشت موقت من توسط قاضی به قرار وثیقه 100 میلیون تومانی تبدیل شده بود. پس از امضاء، اجازه یافتم که این مسئله را در تماس کوتاهی به خانواده ام اطلاع دهم و سپس به سلول بازگردانده شدم.

شب، دوباره به اتاق بازجویی فراخوانده شدم. پاسدار بازجو، بسیار برافروخته بود. او گفت که :" صدور قرار وثیقه از سوی دادگاه برای ما قابل قبول نیست. ما هنوز با تو کار داریم. اگر خانواده ات چنین سندی را هم تهیه کنند، ما نمی گذاریم که تو آزاد شوی". چند روز ی به همین منوال گذشت تا روزی با همان آمبولانس مشهور به دادگاه انقلاب منتقل شده و به بند انفرادی 240 اوین تحویل داده شدم. در آن شرایط، رهایی از پاسدار بازجو ها برایم بسیار خوشایند بود. پاسدارانی که از جهل و ستمگری پاسداری نموده و بسیاری از آزادی خواهان ایرانی را به بند کشیدند.

19 شهریور ماه 80 و در حالی که خاطرات فراوانی از بیدادگری مدعیان عدالت علی به همراه داشتم با سپردن وثیقه ملکی به دادگاه ، از زندان آزاد شدم.

اما نه ، از زندانی به زندانی بزرگتر به وسعت ایران منتقل شدم. زندانی که سال هاست سردمداران رژیم، ملت را در آن به بند کشیده ، به نام دین مردم را به مسلخ برده و به چپاول ثروت های ملی آنان مشغولند.

کوروش صحتی

14 ژانویه 2005

Kourosh18tir@yahoo.com

گزارشگران: گفتگو با كورش صحتي

2004-12-13T04:41:00.000-08:00

در ادامه گفتگوهاي گزارشگران با فعالين سياسي، نويسندگان و روزنامه نگاران بر آن شديم تا با آقاي كورش صحتي از فعالين سياسي / دانشجوئي كه بارها بدليل فعاليت هايشان بازداشت و زنداني شده اند، گفتگوئي داشته باشيم

.پيام لطفي: آقاي صحتي با سلام به شما و خسته نباشيد از طرف همكاران سايت گزارشگران و سپاس از اينكه دعوت ما را به گفتگو پذيرفتيد.

کوروش صحتی:درود بر شما، من هم از شما و همکاران گرامی تان سپاس گزارم.

پيام لطفي:آقاي صحتي با وجود اينكه شما بعنوان فعال سياسي / دانشجوئي براي طيف حساستر به سياست و وقايع سياسي / دانشجوئي شناخته شده هستيد اما از شما تقاضا دارم كه يكبار ديگر خود را براي خوانندگان سايت معرفي نمائيد.

کوروش صحتی: من کوروش صحتی متولد سال 1357 دانشجوی اخراجی مهندسی کشاورزی ، عضو شورای نویسندگان دو هفته نامه هویت خویش و دبیر سرویس سیاسی روزنامه گزارش روز(هر دو نشریه توقیف شده اند) ، از موسسین کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی ، دبیر سابق سازمان ملی دانشجویان ایران و عضو شورای مرکزی جبهه متحد دانشجویی می باشم. سابقه چند بار زندان در طول فعالیت های سیاسی خود دارم که در آخرین مورد توسط شعبه 26 دادگاه انقلاب به 6 سال زندان محکوم شدم.

پيام لطفي:شما را بعنوان يكي از فعالين و عضو شوراي مركزي جبهه متحد دانشجوئي ميشناسند، لطفا در باره چگونگي تشكيل و پيدايش اين جبهه براي خوانندگان سايت توضيح دهيد.

کوروش صحتی:جبهه متحد دانشجویی در سال 1376 و پس از تحولاتی که در دوم خرداد 76 در عرصه سیاست ایران روی داد، تشکیل شد. فضای سیاسی حاکم بر کشور و لزوم سازماندهی و همبستگی میان دانشجویان، تشکیل چنین جبهه ای از طیف های فکری مختلف دانشجویان را می طلبید. گروه های اولیه تشکیل دهنده جبهه متحد دانشجویی، اتحادیه اسلامی دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی کشور به دبیر کلی مهندس حشمت الله طیرزدی( که مجوز فعالیت از کمیسیون ماده 10 احزاب داشت و به تازگی توسط دادگاه انقلاب غیر قانونی اعلام شد)، گروه دانشجویان روشنفکر ایران به دبیر کلی منوچهر محمدی و سازمان ملی دانشجویان و دانش آموختگان به دبیر کلی پرویز سفری بودند. چند گروه دانشجویی دیگر از جمله سازمان دانشجویی مدافعان آزادی و اتحادیه دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی هم بعدها به این جبهه پیوستند. این جبهه همراه با انتشار نشریات مختلف ، اقدام به برگزاری جلسات سخنرانی و پرسش و پاسخ و میتینگ های دانشجویی – مردمی متعدد نموده و در طول مدت فعالیت خود تاکنون بارها مورد حمله عوامل قضایی و امنیتی رژیم قرار گرفته است. پلمب کردن دفاتر جبهه، ممانعت از ادامه تحصیل، ضرب و شتم و بازداشت گسترده اعضا که بسیاری از آنان هم اکنون نیز به اتهاماتی نظیر اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام محبوسند، گوشه ای از برخورد های رژیم با فعالین این جبهه است.

پيام لطفي:شما در مقاله اخيرتان كه در سايت گزارشگران نيز منتشر شد با دقت تمام بر تفاوت مبارزه دانشجويان براي خواسته هاي سياسي و صنفي خود در جوامع غربي و كشورمان تاكيد كرديد. اگر ممكن است با توجه به اين فرصت، در اين رابطه بيشتر توضيح دهيد؟

کوروش صحتی:جامعه ما با وجود مبارزاتی که سال هاست و به ویژه از انقلاب مشروطه تاکنون برای دموکراسی و رعایت حقوق بشر در آن شکل گرفته ، هم چنان در پی رسیدن به این خواسته های اساسی است. طبیعی است که در چنین جامعه بسته و گرفتار استبدادی، جنبش دانشجویی به عنوان وجدان بیدار جامعه و حلقه واسط میان نخبگان و توده ها در پی خواسته های اساسی ملت خود باشد. در جامعه ای که هنوز دفاع از حقوق انسانها در آن به چالشی عظیم میان حاکمان و آزادی خواهان می انجامد، چگونه می توان از جنبش دانشجویی خواست که تنها خواسته های صنفی خود را پی گیرد. جامعه ما جامعه ای در حال گذار است و تا رسیدن به دموکراسی چنین وضعیتی را شاهد خواهیم بود. بر این اساس جنبش دانشجویی در کشور ما همواره در مبارزات سیاسی نقش عمده ای داشته و به جرات می توان آن را پیشگام مبارزات آزادی خواهانه ملت نامید.

پيام لطفي:رابطه جنبش كارگري را با جنبش دانشجوئي چگونه ميبينيد؟ در روند اعتراضات يكي دو سال اخير مكرر شاهد شعارها و پلاكاردهائي بوده ايم كه از اتحاد جنبش دانشجوئي و كارگري گفته اند آيا اين اتحاد زمينه هاي عيني نيز دارد و يا اينكه تمايل بخش روشنفكري / دانشجوئي است؟

کوروش صحتی:من نمی توانم بگویم که این موضوع مسئله ای انتزاعی و یا به تعبیر شما تمایل بخش روشنفکری/ دانشجویی باشد. ظلمی که بر ملت ایران روا داشته می شود، تمامی طبقات اجتماعی را بی نصیب نگذاشته است. در ارتباط با جنبش کارگری، هر چند برخی از خواسته های این جنبش با خواسته های جنبش دانشجویی تشابه ندارد، اما تمامی این تحرکات در چارچوب کلی تری قرار می گیرند. چارچوبی که آن را جنبش آزادی خواهانه ایرانیان می توان نامید. جنبشی که خواسته های مشترکی در میان طیف گوناگونی از طبقات اجتماعی ایران دارد. البته من چندان به سازمان یافته بودن این تحرکات اعتقادی ندارم. همان طوری که در جنبش دانشجویی، امروزه در وضعیتی بدون تشکیلات به سر می بریم، جنبش کارگری ایران نیز از این معضل بی نصیب نیست. فارغ از وجود چندین تشکل کارگری عموما وابسته به نظام سیاسی، فقدان تشکل های مستقل کارگران ایرانی کاملا احساس می شود. من تشکیل اتحادیه های کارگری مستقل و نزدیکی بیشتر آنان به جنبش دانشجویی را در پیشبرد اهداف جنبش ملی ایرانیان بسیار مفید ارزیابی می کنم.

پيام لطفي:در جريان اخبار اعتراضات و نمايشات سياسي اخير بمناسبت 16 آذر همه ما قرار گرفتيم و شما مطمئنا بيشتر از ماگستردگي اين حركات دانشجوئي بطور واقعي چگونه بود و شما آنرا چگونه ارزيابي ميكنيد؟ آيا شاهد اعتلائي نوين در جنبش دانشجوئي خواهيم بود؟

کوروش صحتی:همان طور که مطلعید، آقای خاتمی چند سال بود که در دانشگاه حاضر نشده بود. تراکم خواسته های به حق دانشجویان و این که شخص آقای خاتمی را مسئول وضعیت نابسامان کنونی و بسیاری از برخوردهای صورت گرفته با دانشجویان می دانستند، باعث شد که در 16 آذر این اعتراضات گسترده صورت گیرد. تجمع گسترده دانشجویان در محوطه دانشگاه تهران و سر دادن شعارهای رادیکال همگی در این ارتباط هستند. امروزه آقای خاتمی نزد دانشجویان به عنوان شخصی خدمتگزار نظام استبدادی جمهوری اسلامی و خائن به آرمان های ملت شناخته شده است.آیا می توان با فرد خائنی چون او برخوردی بهتر از این داشت. وقتی وی به جای پاسخ گویی به اعتراضات، تهدید به اخراج دانشجویان از جلسه سخنرانی می کند و یا ماموران وزارت اطلاعات که بخشی از دولت به اصطلاح اصلاح طلب محسوب می شوند اقدام به بازداشت غیر قانونی همرزم گرامی مان شیوا نظری در صبح روز 16 آذر ماه کرده و از او می خواهند که این مطلب را هیچ کجا عنوان نکند، باید شاهد چنین واکنش هایی از سوی دانشجویان باشند.در ارتباط با قسمت دوم پرسش شما باید بگویم که اعتلا واقعی جنبش دانشجویی ایران تنها درصورت سازمان دهی جدید این جنبش صورت خواهد گرفت و خوشبختانه در این مورد اتفاق نظری میان فعالین جنبش دانشجویی دیده می شود.

پيام لطفي:باز هم برميگردم به جنبش دانشجوئي، اين جنبش در حال حاضر از چه طيف هائي تشكيل شده و چه تفاوتهاي كليدي و نظري در ميان آنان موجود است؟ بطور مشخص دفتر تحكيم وحدت را آبستن چه تحولات و تغييراتي ميبينيد؟

کوروش صحتی: ببینید وقتی صحبت از جنبش دانشجویی می کنیم باید تفاوتی میان فعالیت سیاسی دانشجویان و جنبش دانشجویی قائل شویم. هم اکنون تعدادی دانشجو هستند که فعالیت سیاسی داشته و در تشکل هایی چون بسیج دانشجویی و جامعه اسلامی دانشجویان عضویت دارند. این گروه از دانشجویان را نمی توان جزء فعالین جنبش دانشجویی نامید. چرا که آنها به معنای دقیق کلمه شاخه دانشجویی حاکمیت هستند. بدین ترتیب این طیف از فعالین سیاسی از طبقه بندی ما خارج می شوند. اما فعالان جنبش دانشجویی را می توان به دو طیف: 1- رادیکال / مدرن و 2- محافظه کار/ سنتی تقسیم کرد. طیف رادیکال/ مدرن از گروه هایی چون جبهه متحد دانشجویی ، فراکسیون مدرن طیف علامه دفتر تحکیم وحدت و گروه های مشابه شکل می گیرد. این طیف یا هیچ گونه پیوند و مقاربتی با حاکمیت سیاسی نداشته و یا در حال گسستن کامل این نزدیکی هستند. این طیف ، رژیم جمهوری اسلامی را غیر قابل اصلاح دانسته و از یک رفراندوم ساختارشکن حمایت می کنند. حقوق بشر و دموکراسی دغدغه های اصلی این طیف از فعالان دانشجویی می باشد. غیر ایدئولوژیک بودن نیز یکی دیگر از ویژگی های این تشکل هاست.اما در سوی دیگر، طیف محافظه کار/ سنتی قرار دارد که از افکار اصلاح طلبان حکومتی تغذیه می شود. این طیف هم چون بزرگان شکست خورده شان در جبهه دوم خرداد هم چنان به اصلاحات در چارچوب نظام سیاسی کنونی اعتقاد دارند. افول تدریجی اصلاح طلبان حکومتی و در پی آن تشتت فکری ایجاد شده میان این گروه از دانشجویان منجر به انتخاب گزینه ای دیگر برای آنان خواهد شد. یا به گروه محافظه کاران خواهند پیوست و یا به جمع دانشجویان رادیکال / مدرن. در مورد دفتر تحکیم وحدت، هم همان طور که در مقاله اخیرم به آن اشاره کردم، ضعف تشکیلاتی این گروه که هم چنان با اساسنامه و مرامنامه سال 1358 خود فعالیت می کند و دور بودن آن از خواسته های امروزی جنبش دانشجویی، چاره ای جز سازماندهی جدید و استقلال کامل برای آن باقی نخواهد گذاشت، در غیر این صورت امکان انحلال آن دور از ذهن نیست.

پيام لطفي:شما را بارها بازداشت و به زندان انداخته اند و تا آنجائي كه بخاطر دارم و در نامه جمعي از زندانيان و خانواده هايشان به نماينده حقوق بشر در ايران آمده است از وضعيت شما بي اطلاع بودند و مفقود به حساب مي آمديد. آيا نكته اي در اين رابطه وجود دارد كه بخواهيد براي خوانندگان ما بيان كنيد؟

کوروش صحتی: احکام غیر قانونی، بازداشت های خود سرانه ، سلول های انفرادی بلند مدت، شکنجه و تهدید نمونه ای از شیوه برخورد عوامل سرکوب گر رژیم با فعالان جنبش دانشجویی است، که بارها مطرح شده است. البته در ارتباط با شکنجه گاه های رژِیم نکات نا گفته زیادی وجود دارد که امیدوارم به زودی و به شکلی دقیق مشاهدات خود را در اختیار هم میهنان عزیزم قرار دهم.

پيام لطفي: همانطور كه ميدانيد يكي از جديدترين تحولات در بستر اپوزيسيون هوادار دمكراسي و آزادي، جنبش جمهوريخواهان دمكرات و لائيك است. آيا مباني مطروحه از جانب اين طيف يعني جمهوري، دمكراسي و لائيسيته همان حلقه مفقوده ايست كه تا كنون مانع از فراگير شدن جنبشي عمومي براي آزادي و دمكراسي در ايران بوده است؟ بطور كلي نظر شما در ارتباط با جنبش جمهوريخواهي چيست؟

کوروش صحتی: من به عنوان یک فعال جنبش دانشجویی از هر حرکتی که در راستای منافع ملی بوده و به اصول استقلال، آزادی و تمامیت ارضی کشور خدشه ای وارد نکند، حمایت می کنم. جنبش جمهوری خواهان دموکرات و لائیک هم به نظر من و تا جایی که در جریان تحولات آن قرار گرفته ام به عنوان نیرویی مبارز می تواند، با گسترش دایره فعالیت خود و در ارتباط با سایر جمهوری خواهان برای استقرار دموکراسی در ایران تلاش کند. در ارتباط با جنبش جمهوری خواهی باید این نکته را در نظر داشت که آیا محتوای رژِم های سیاسی در جهان بیشتر اهمیت دارد، یا شکل آنها؟ بسیاری از حکومت های جمهوری کنونی به ویژه در منطقه ما، کاملا استبدادی اند و بالعکس در بسیاری از رژیم های سلطنتی ، دموکراسی می بینیم. ساختار حقیقی و حقوقی مسئله ایست که جای بحث فراوان دارد. اما من به شخصه یک جمهوری خواه بوده و پیش بینی می کنم که نظام بعدی ایران هم یک جمهوری خواهد بود.

پيام لطفي: رفراندومي مطرح شده و هفت نفر از صاحب نظران سياسي داخل و خارج نيز بعنوان طراحان آنرا امضا، كرده اند. صرفنظر از تعلقات نظري اين افراد به گرايشات و يا جناحهاي مختلف تا چه اندازه اين اقدام را با سطح نيازها و درخواستهاي مردم كشورمان هماهنگ ميدانيد؟ آيا آنرا امضا، كرده ايد؟

کوروش صحتی: بله. من این فراخوان را امضاء کرده ام. طرح برگزاری رفراندوم اگر چه قبلا بارها نیز از سوی فعالان سیاسی دیگر عنوان شده بود، اما طرح آن به این فرم و گردآوری امضاء برای تائید آن ایده خوبی است که دوستان مبارزمان در جنبش دانشجویی به همراه چند تن از فعالین سیاسی پایه گذار آن بوده اند. بحث رفراندوم در شرایطی که ملت کاملا از اصلاح پذیر بودن رژیم جمهوری اسلامی نا امید شده، کاملا منطقی به نظر می رسد. هر چند راهکارهای اجرایی کردن آن ، بحث های زیادی را برانگیخته است. اما همان طور که دوستان مبارزمان تاکید کرده اند، پیش کشیدن این طرح، بر تقویت گفتمان رفراندوم میان مردم و فعالان سیاسی آزادی خواه تاکید داشته است. من امیدوارم که روزی واقعا به این قضیه جامه عمل بپوشانیم. چرا که کم هزینه ترین و مسالمت آمیزترین راه سرنگونی رژیم، تنها رفراندوم است. من از دوستان مخالف این طرح، این پرسش را دارم که چه راه جایگزینی پیشنهاد می کنند؟

پيام لطفي: يكي از معضلات عمومي زندانيان و خصوصا زندانيان سياسي در عرصه جهاني، معضل بلاتكليفي است. شما بعنوان يكي از زندانيان سياسي كه هم مفقودالاثر! بوده ايد و هم بلاتكليفي در ارتباط با پرونده تان داشته ايد، بنظر شما حاكميت چه اهداف و نياتي را در اجراي اين سياست در مورد زندانيان سياسي دنبال ميكند؟

کوروش صحتی: هدف اول رژیم از این نوع برخوردها ایجاد رعب و وحشت در میان فعالان سیاسی و دانشجویی و ایجاد شرایطی برای آنان است که پس از آزادی از زندان، از فعالیت های گذشته خود کناره گیری کنند. بلاتکلیفی و عدم رسیدگی به پرونده متهمان سیاسی نیز موردی است که بیدادگاه های انقلاب به عنوان روشی برای شکستن روحیه مبارزین از آن استفاده می کنند. در این میان خانواده های زندانیان سیاسی ، مورد ظلمی مضاعف قرار می گیرند. این خانواده های مظلوم ماه ها از وضعیت عزیزان خود بی خبر مانده و دچار ضربات روحی شدیدی می شوند. اما با استقامت و پایداری شان در پیشبرد جنبش آزادی خواهان ایران نقش مهمی داشته و در آینده بخشی از تاریخ ایران مسلما به این قضیه خواهد پرداخت.

پيام لطفي:تمايل داريد، خاطره اي بازگو نشده در ارتباط با مدتي كه در اسارتگاه انديشه بوده ايد براي خوانندگان ما بگوئيد؟

کوروش صحتی: البته خاطرات بسیاری از دوران اسارت خود دارم و بهترین خاطرات من هم مربوط به به ایستادگی دوستان هم زنجیرم در برابر مزدوران سرکوبگر رژیم است. اما خاطره ای که می خواهم برایتان بگویم مربوط به بازداشتم در 14 اسفند سال 1379 است. در آن روز از طرف جبهه متحد دانشجویی، مراسمی در دانشگاه تهران به مناسبت سالروز در گذشت پیشوای کبیر ملی، دکتر محمد مصدق برگزار شد. پس از اتمام مراسم و در حالی که به همراه دو تن از دوستانم آقایان کاشیلو و مبین به سمت منزل رهسپار بودیم، توسط چند مامور لباس شخصی در خیابان کارگر (امیر آباد)ربوده شده و به داخل یک اتومبیل منتقل شدیم. مامورین با فحاشی و ضرب و شتم ما را به مقر خود برده و پس از 4 روز به دادگاه انقلاب تحویل دادند. دادگاه انقلاب ما را به بازداشتگاهی فرستاد که بعدها مطلع شدیم نام آن بازداشتگاه 59 و متعلق به اطلاعات سپاه پاسداران بوده است. سلول انفرادی یک و نیم در دو متر، بازجویی های شبانه، ضرب و شتم و تحت فشار قرار دادن برای اعترافات تلویزیونی فضای وحشتناکی را بر این بازداشتگاه مخوف حاکم کرده بود. هنگامی که من به همراه دوستانم وارد این زندان شدیم، اکثر سلول های آن خالی بود. اما بعد از گذشت چند روز و با بازداشت گسترده نیروهای ملی – مذهبی و نهضت آزادی سلول های آن پر شد. البته پیش از ما مهندس سحابی و علی افشاری هم بازداشت شده بودند و ما حدس می زد یم که در همین جا محبوس باشند. به هر حال به تدریج برخی از دوستان ما در جبهه دموکراتیک و جبهه متحد دانشجویی مثل مهندس طبرزدی، زارع زاده، سنجری و محمود بردبار هم بازداشت شده و به این بازداشتگاه منتقل شدند. اما در این میان ایستادگی دو نفر، محمد بسته نگار(داماد مرحوم آیت الله طالقانی) و مهندس طبرزدی در خاطرم به خوبی مانده است. محمد بسته نگار که در سلول کناری من محبوس بود، برای بالا بردن روحیه سایر زندانیان، هر از چند گاهی بر سر نگهبانان فریاد می کشید و لب به اعتراض می گشود. اما مورد دیگر مربوط به هواخوری های روزانه زندان است. برای هواخوری، زندانیان را گروه گروه و با چشمان بسته به حیاط کوچک بازداشتگاه می بردند.به خاطر دارم که در یکی از این روزها و در حالی که طول ده متری حیاط بازداشتگاه را طی می کردم، از زیر چشم بند دیدم کخ مهندس طبرزدی در کنار شیر آب حیاط نشسته و قدم نمی زند. خودم را به بهانه آب خوردن به او نزدیک کرده و گفتم:" سلام مهندس". یکی از نگهبانان به سرعت به طرف من امد و گفت: چرا صحبت می کنی؟ من به او گفتم که وقتی شما آب می خورید، نمی گوئید سلام بر حسین، خوب من هم همین را گفتم. البته مخصوصا با صدای بلند صحبت می کردم تا سایرزندانیان بدانند که من هم در اینجا هستم. چرا که صحبت کردن مطلقا در بازداشتگاه قدغن بود. به هر حال نگهبان مثل این که از گفته من قانع شده بود، به سمت مهندس طبرزدی رفت و به او گفت چرا صحبت می کنی؟ که ناگهان طیرزدی برافروخته شده و با شدت به او اعتراض کرد. اعتراض او به انتقاد از بیدادگاه های انقلاب، پاسدار بازجوها و در نهایت کلیت رژیم کشید. نگهبانان که دستپاچه شده بودند بلافاصله مسئولین بازداشتگاه را باخیر کرده و طبرزدی را به سلول خود منتقل کردند. هر چند طبرزدی تا مدتی از هواخوری محروم شد، اما این حرکت او در شکسته شدن جو بازداشتگاه نقش مهمی داشت. من در طول مدت این بازداشت و هم چنین بازداشت های قبل و پس از آن، خاطرات بسیاری دارم. محبوس بودن در کنار مبارزان و آزادی خواهان را افتخار بزرگی برای خود دانسته و برای تمامی آنان آرزوی سلامتی و پیروزی دارم. به امید روزی که زحمات این عزیزان و مبارزات ملت ایران به بار نشسته و آزادی را در سرزمین عزیزتر از جانمان به آغوش بکشیم.پيام لطفي: با تشكر از شما کوروش صحتی:من هم از شما سپاس گزارم.

گزارشگران15/12/2004

www.gozareshgar.com

راهکار آینده جنبش دانشجویی ایران

2004-12-12T10:12:00.000-08:00

پیش درآمد
16 آذر ماه یادآور روزی است که دانشجو و دانشگاه ندای آزادیخواهی و عدالت طلبی خود را به زیبا ترین شکل ممکن به گوش همگان رساند.
16 آذر ؛ «روز دانشجو» روز حماسه و مقاومت در تاریخ ایران ماندنی است.
آن سه قطره خون پاکی که در دانشگاه به زمین ریخت شعله مبارزه با استبداد و استعمار را چنان گرمایی بخشید که امروز نیز به برکت وجود آن جنبش آرمان خواهانه دانشجویان ادامه دارد. اما در این راه پر فراز و نشیب و در طول تاریخ مبارزات دانشجویی ، مسائلی بوجود آمده که راهکاری ویژه را برای تداوم و حرکت بالنده این جنبش در آینده می طلبد.
قبل از وارد شدن به بحث باید این نکته را در نظر داشت که جنبش دانشجویی در جوامع بسته یا در حال گذار تفاوتی ماهیتی با جنبشهای دانشجویی در جوامع باز و توسعه یافته دارد و براین اساس سازماندهی تشکیلاتی این جنبش نیز شیوه های متفاوتی دارد.
در جوامعی چون ایران ، جنبش دانشجویی به مثابه یک جریان اجتماعی ، همواره پیشگام خواسته های اساسی ملت و در رأس آن خواسته های سیاسی آنان بوده است.
اما در جوامع باز ، تشکل های دانشجویی بیشتر صنفی هستند ، مانند سایر تشکلهای صنفی و اجتماعی.
در این میان نقش جنبش دانشجویی در کشورهای بسته و یا در حال گذار ، بسیار بااهمیت جلوه می کند. دانشگاه و آموزش عالی در چنین کشورهایی همواره بزرگترین پارادوکس رژیمهای حاکم بر آنان بوده است.
از سویی اداره جوامع امروزی نیازمند کسب مهارتهای ویژه ای است که جز از راه تأسیس مراکز آموزش عالی حاصل نمی شود و از سوی دیگر رشد چنین مراکزی به رشد فرهنگی - سیاسی جوانان و در نهایت مخالفت با رژیمهای استبدادی خواهد انجامید.
در کنار موارد فوق ، شرایط سنی دانشجویان که اکثراً جوان بوده ، وابستگی چندانی به شغل ، خانواده و مسائل مالی نداشته و از تحرک و آرمان خواهی برخوردارند نیز آنان را به عنوان نیرویی آوانگارد و از پیشگامان مبارزات سیاسی در کشورهای بسته مطرح نموده است.

وضعیت کنونی جنبش دانشجویی ایران
جنبش دانشجویی در ایران قدمتی به اندازه تأسیس اولین دانشگاه ایران دارد و از آن زمان تا کنون نقش مهمی در تحولات سیاسی جامعه ایفا کرده است1.
حضور اولیه و گسترده نیروهای چپ غیر مذهبی در دانشگاه ها در دهه 1320 ، تأسیس انجمنهای اسلامی دانشجویان ، نقش عمده دانشجویان در نهضت ملی شدن صنعت نفت ، گرایش به سمت مبارزات مسلحانه در دهه 1340 ، تشکیل کنفدراسیون دانشجویان ایرانی به عنوان فعالترین نیروی اپوزیسیون در دوره خویش ، نقش مهم در تجمعات و تظاهرات منجر به پیروزی انقلاب ، سرفصلهای مهمی از تاریخ مبارزات دانشجویی در ایران قبل از انقلاب 1357 می باشند که هر بخش از آن توضیحات مفصلی را می طلبد که در حوصله این نوشتار نیست. اما پس از انقلاب 1357 و در پی جنگ هشت ساله ایران و عراق ، جنبش دانشجویی از تحرک و پویائی خویش دور شد2.
در این دوره دفتر تحکیم وحدت به عنوان تنها تشکل رسمی دانشجویان به شکل بازوی دانشجویی حاکمیت درامده و از خصلت جنبش گونه کاملاً فاصله گرفت.
اما روند تحولات سیاسی کشور در سالهای بعد منجر به تغییر فضای سیاسی دانشگاهها پیش از دوم خرداد 76 و دگرگونی در وضعیت گذشته شد. در این سالها ، جنبش دانشجویی ایران نقش تاریخی خود را بار دیگر ایفا کرد.
پس از دوم خرداد 76 نیز فضای نسبتاً باز سیاسی ایجاد شده در کشور و در پیامد آن ، تشکیل گروههای مستقل دانشجویی ، تجمعات و میتینگهای اعتراض آمیز متعدد ، رابطه فعال و سازنده دانشجویان با روشنفکران و فعالان سیاسی از سویی و توده های مردم از سوی دیگر ، چهره نوینی از کارکرد صنفی – سیاسی جنبش دانشجویی را نشان داد.
هرچند پس از چند سال ، سرکوب آزادیهای سیاسی – اجتماعی در ایران و فقدان احزاب سیاسی مؤثر و رسانه های آزاد باعث شد که وظایف این نهادها بر دوش جنبش دانشجویی نهاده شده و بدین ترتیب در نوک پیکان حمله اقتدارگرایان قرار گیرد.
ادامه این روند و فشار مضاعف محافظه کاران ، جنبش دانشجویی را تا حدودی به انفعال کشاند. هرچند بدنه جنبش همچون آتشی زیر خاکستر باقی مانده و هر از چند گاهی و در مناسبتهای مختلف سر بلند می کند اما در شرایط کنونی به جرأت می توان گفت که جنبش دانشجویی ایران در یک وضعیت «بدون تشکیلات» بسر برده و تحرکات فوق اکثراً بدون سازماندهی شکل می گیرند.
عوامل ایجاد چنین شرایطی را می توان در دو مورد خلاصه نمود :
1- سرکوب گسترده جنبش :
در این ارتباط می توان به موراد زیر اشاره کرد :
حمله به مراکز و خوابگاههای دانشجویی بویژه در 18 تیرماه 78 و خرداد 82 ، بازداشت گسترده فعالان جنبش دانشجویی ، ممانعت از برگزاری تجمعات دانشجویی به مناسبتهای مختلف ، ایجاد جو نظامی گری در دانشگاهها بوسیله نهادهائی خاص چون بسیج دانشجویی و حمایت گسترده حراست و دفاتر رهبری از آنان ، احضار پی در پی فعالان دانشجویی به دادگاههای انقلاب و در برخی موارد ممانعت از ادامه تحصیل آنها.
2- فقدان ساختار تشکیلاتی مناسب تشکلهای دانشجویی :
دفتر تحکیم وحدت : هر چند این تشکل دانشجویی با وابستگی به طیفی از
حاکمیت سیاسی (اصلاح طلبان حکومتی) اشتباه فاحشی را در زمینه اخذ مواضع سیاسی خود مرتکب شد اما به عنوان فراگیرترین تشکل دانشجویی ایران دارای ضعفی در ساختار تشکیلاتی خود است که مهمتر از مورد فوق می نماید.
این تشکل دانشجویی که در سال 1358 تأسیس شد تنها دربرگیرنده انجمنهای اسلامی دانشجویان دانشگاههای سراسر کشور بوده و بدین ترتیب بسیاری از تشکلهای صنفی و سیاسی دانشجویان راهی در این مجموعه ندارند. مرامنامه و اساسنامه این تشکل نیز تا کنون هیچ تغییری نیافته است.
اگر به یاد داشته باشیم که در مرامنامه این تشکل مواردی ذکر شده که اصولاً از خواسته های امروزی جنبش دانشجویی ایران فرسنگها فاصله دارد3 ، بر لزوم بازسازی و ایجاد تشکیلاتی مناسب برای جنبش دانشجویی و با توجه به شرایط کنونی جامعه ایران پی خواهیم برد.
سایر گروههای دانشجویی : از طرفی گروههای دانشجویی مستقل دیگر نیز به نوعی گرفتار ضعف تشکیلاتی شده اند.
اعلام غیرقانونی بودن و سرکوب و بازداشت گسترده فعالین این گروهها ، بسیاری از اعضای مؤسس و اصلی آنها را عملاً از صحنه مبارزه دور کرده و هرگونه سازماندهی مجدد را با برخوردهای شدید عوامل قضایی و امنیتی حاکمیت روبرو نموده است4.
با توجه به شرایط فوق ، نظریه غالب در مجموعه تشکلهای دانشجویی بر ایجاد تشکیلاتی مستقل ، فراگیر ، غیرایدئولوژیک و با حضور طیفهای فکری گوناگون دانشجویان تکیه دارد. تشکیلاتی که در آن هزینه – فایده فعالیتهای سیاسی در نظر گرفته شده و راهکاری منطقی و قابل اجرا برای مبارزه و فعالیت سیاسی ارائه شود.

سازماندهی جدید جنبش دانشجویی
در این ارتباط و بویژه در سالهای اخیر طرحهای مختلفی ارائه شده است. طرحهای چون : ایجاد پارلمان دانشجویی ، دفتر تحکیم دموکراسی خواهی و در نهایت کنفدراسیون دانشجویان ایرانی.
از این میان طرح ایجاد کنفدراسیون با توجه به تجربه آن در سالهای 54-1339 در سازماندهی جنبش دانشجویی در داخل و خارج از کشور ایده آل به نظر می رسد.
کنفدراسیون در طول سالهای فعالیت خویش ، چنان نقش مهمی در عرصه سیاست ایران بر جای گذاشت که بی تردید می توان آنرا یکی از عوامل اصلی سرنگونی رژیم گذشته دانست. هرچند در بررسی تاریخ معاصر ایران و بویژه سالهای منتهی به انقلاب 1357 به این عامل کمتر اشاره شده است.
احیاء مجدد کنفدراسیون دانشجویان ایرانی در آینده سیاسی ایران اثرات مهمی برجای خواهد گذاشت.
پلاریزه شدن فضای سیاسی و همگون شدن حاکمیت سیاسی در کشور که به سرکوب گسترده جنبش آزادیخواهان ، رکود فعالیتهای احزاب سیاسی مستقل و مردمی و محدودیت روزافزون نشریات انجامیده است ، هماوردی نیرومند را طلب می کند. هماوردی که تنها متشکل شدن دانشجویان ایرانی در یک ساختار واحد آنرا تجسم خواهد بخشید.
تشکیل چنین اتحادیه ای اگرچه چندان آسان نمی نماید اما اثرات فراوانی در پیشبرد جنبش دموکراتیک ایرانیان خواهد داشت که در این رابطه می توان به موارد زیر اشاره کرد:
• از بین بردن فضای تبلیغاتی رژیم در کشورهای خارجی از طریق برپایی تجمعات و تظاهرات گسترده اعتراض آمیز و ایجاد ناامنی برای عوامل رژیم
• ارتباط با نهادها و دادگاههای بین المللی حقوق بشر
• ارتباط با احزاب و شخصیتهای مستقل سیاسی ، فرهنگی و هنری ایرانی و خارجی
• افشای جنایات رژیم و دفاع از حقوق تضییع شده زندانیان سیاسی بویژه دانشجویان زندانی در مجامع بین المللی
• تقویت روحیه همبستگی در میان دانشجویان با گرایشهای مختلف سیاسی در راستای منافع ملی و رشد سیاسی – اجتماعی آنان
• ایجاد ساختاری دموکراتیک در میان دانشجویان به عنوان الگویی مناسب برای سایر نیروهای اپوزیسیون
• مشارکت فعال در تحولات سیاسی جهانی و ارتباط با اتحادیه های دانشجویی سایر کشورها
به نظر می رسد اجرائی کردن طرح فوق نیازمند تشکیل کمیته ای متشکل از رهبران تشکلهای دانشجویی شناخته شده در داخل و خارج از کشور می باشد.
این کمیته با تشکیل یک گروه کاری زمینه ایجاد کنفدراسیون را مهیا خواهد کرد. شناسایی و ارتباط گیری با گروههای پراکنده دانشجویان ایرانی بویژه در خارج از کشور ، سازماندهی دانشجویان در کشورهایی که دانشجویان ایرانی در آنها متشکل نشده و بصورت منفرد فعالیت می کنند ، تدوین مرامنامه و اساسنامه ای متناسب با خواسته های امروزی جنبش دانشجویی و در نهایت تشکیل کنگره ای سراسری از تمامی فدراسیون ها ، اتحادیه ها و سازمانهای دانشجویان ایرانی از اهم فعالیتهای این کمیته خواهد بود.
همانگونه که تا کنون بسیاری از فعالان جنبش دانشجویی بارها بر ضرورت سازماندهی جدید جنبش تأکیر کرده اند ، انتظار می رود که از پیشنهاد فوق استقبال نموده و فصل نوینی را در تاریخ مبارزات دانشجویی ایران رقم زنند.

پی نوشت :
---------------------------------------------------------------------------
1- دانشگاه تهران در سال 1313 تأسیس شد. اگرچه اولین تحرکات دانشجویی در ایران در سال 1316 و در یک اعتصاب صنفی شکل گرفت اما از پتانسیل بالای این جنبش برای تبدیل شدن به نیرویی تعیین کننده در معادلات سیاسی کشور در سالهای بعد خبر می داد.
2- سالهای اولیه پس از پیروزی انقلاب و قبل از انقلاب فرهنگی سال 1359 ، دورانی از آزادی گسترده فعالیتهای سیاسی در داشنگاههاست. این دوره کوتاه هرچند به درگیریهای گسترده میان تشکلهای دانشجویی که عمدتاً شاخه های دانجویی احزاب سیاسی بودند ، انجامید ، اما مقطعی حساس و مهم در تاریخ مبارزات دانشجویی ایران است.
3- مواردی چون تبعیت و اطاعت از ولایت فقیه. (عدم استقلال مالی این گروه از دیگر موارد ضعف تشکیلاتی آن محسوب می شود. البته در این ارتباط و در ماههای اخیر شاهد تحولات مثبتی در دفتر تحکیم وحدت و در راستای استقلال مالی آن بوده ایم.)
4- نگاهی به جدیدترین آمار زندانیان سیاسی در ایران بر افزایش تعداد این طیف از زندانیان دلالت دارد. نگاه کنید به : عمالدین باقی - جدول زندانیان سیاسی- عقیدتی و مطبوعاتی – پیک ایران – 15 اکتبر 2004

مجموعه گفتگوها ی رادیو آزادگان با کوروش صحتی

2004-11-09T17:05:00.000-08:00

http://www.radioazadegan.com/Koroosh-Sehati.html

http://www.radioazadegan.com/Daneshjooyan.html

برگی از پرونده جنایات رژیم جمهوری اسلامی

2004-11-08T09:59:00.000-08:00

پس از قیام دانشجویی هیجده تیر ماه 1378 سرکوب گسترده ای در ایران روی داد. بسیاری از دانشجویان به بند کشیده شده، بسیاری مفقود و بسیاری نیز شدیدا زخمی شدند . اما موج سرکوب در تهران و برخی از شهر های دیگر چون تبریز چنان بود که حوادث شهر های دیگر را تحت الشعاع قرار داد. اهواز شهر گرم وجنوبی ایران یکی از آن شهر ها بود.
مردم اهواز پس از آگاهی از رشادت دانشجویان در شهر های دیگر در برابر مزدوران رژیم صف آرایی کردند.ماشین سرکوب و خشونت در اهواز هم به راه افتاد.بسیاری از جوانان بازداشت و روانه سلول های مخوف رژیم شدند .مهدی حویزی اهوازی بیست و چهار ساله هم یکی از آنها بود. وی حضوری گسترده در تجمعات مردمی داشت و برای دفاع از این جنبش، اقدام به شعار نویسی در سطح شهر اهواز می کرد. اما شاید نمی دانست که این کار هزینه ای بس سنگین برای او و خانواده اش در پی خواهد داشت.
مهدی حویزی در تاریخ 26 تیر ماه 78 به هنگام شعار نویسی دستگیر و آنچنان مورد ضرب و شتم مامورین قرارگرفت ، که پای راستش دچار شکستگی شده و مامورین اجبارا او را به بیمارستان منتقل می کنند. وی پس از سه روز به بازداشتگاه وزارت اطلاعات انتقال یافته ، در آنجا با وجود درد شدید از ناحیه پا ، مورد بازجویی و شکنجه قرار می گیرد. پس از آزادی موقت وی ، پدرش به دلیل فعالیت های سیاسی فرزندش به دادگاه انقلاب اهواز احضار می شود.احضاری که پایانی تلخ در بر دارد. هوشنگ حویزی از دادگاه انقلاب به بازداشتگاه اطلاعات اهواز منتقل شده و در آنجا مورد بازجویی قرار می گیرد. او با وجود این که از فعالیت های سیاسی فرزندش اطلاعی ندارد، شدیدا تحت فشار قرارمی گیرد. اودر نیمه های شب آزاد شده و به منزل مراجعه می کند، اما ساعتی بعد دچار سکته مغزی، قلبی شده و فوت می کند.

در مراسم خاکسپاری او ، مزدوران رژیم برای جلوگیری از هر گونه تجمع اعتراض آمیز حضور می یابند. مهدی حویزی ، پسر مرحوم ، فریاد اعتراض سر می دهد. مزدوران رژیم با فحش های رکیک از او استقبال کرده و در مقابل چشمان گریان مادر ، خواهر و برادرانش دوباره او را بازداشت می کنند. در بازداشتگاه اطلاعات به او گفته می شود، که اگر کوچکترین سخنی از آنچه بر سر او و خانواده اش آمده ، بر زبان بیاورد ، به سرنوشت پدرش دچار خواهد شد. مهدی پس از سه روز تهدید و شکنجه در یکی از خیابان های شهر اهواز رها می شود.
به شهادت کسانی که از نزدیک شکنجه گاه های رژیم اسلامی را دیده اند، بازداشتگاه های شهر های کوچک به مراتب وضعیت اسفبارتری از شهر های بزرگ دارند. ستمی که بر ایرانیان روا داشته می شود ، ستمی ملی است که هیچ کس از آن بی نصیب نیست. اما اگر اقلیتی قومی یا مذهبی باشی، باید خود را برای برخوردهایی شدیدتر آماده کنی. مهدی حویزی و خانواده اش هم یکی از آن اقلیت ها بودند.
جوان اهوازی که از ظلم وستم رژیم به ستوه آمده، فعالیت های گذشته خود را ادامه می دهد و مجددا دستگیر می شود. این بار توسط اطلاعات سپاه پاسداران اهواز بازداشت شده و بیست روز را در سلول انفرادی به سر می برد .در آنجا هم از او با فحش های رکیک و شکنجه پذیرایی می شود.شکنجه ای که منجر به شکستگی پیشانی او می شود.پس از آن با قرار کفالت آزاد شده و تصمیم می گیرد ، در نحوه مبارزه اش تغییراتی ایجاد کند.فیلمبرداری از نقاط محروم استان خوزستان، گورستان های متروک مخالفین سیاسی و اعدام هایی که در ملاء عام صورت می گیرد.
در این راه با همراهی عموی خود، حمید حویزی، عکس ها و فیلم های تهیه شده را در اختیار رسانه ها و سایت های خبری قرار می دهد.منزل عمویش به پایگاهی برای ارسال اخبار و فیلم های جنایات جمهوری اسلامی تبدیل می شود، کاری که چندان عاری از خطر نیست.

صبح روز 31 تیر ماه 1383 ، مهدی حویزی برای فیلمبرداری از یک مراسم اعدام در میدان چهار شیر اهواز از منزل خارج می شود . وی محتاطانه اقدام به فیلمبرداری می کند، اما دو مامور لباس شخصی به او نزدیک می شوند. با وجود سابقه ای که او دارد، خطر جدی است.اما مهم تر از ان وضعیت منزل عمویش است. در آنجا مدارک و فیلم های بسیاری نگهداری می شود.مهدی با استفاده از ازدحام جمعیت از چنگ دو مامور می گریزد و به منزل یکی از دوستانش پناه می برد. سپس از طریق او به یکی از روستا های اهوا ز رفته و مخفی می شود.
اما حادثه اصلی هنوزدر راه است، ماموران امنیتی رژیم که به فعالیت های آنها پی برده اند، به منزل حمید حویزی مراجعه کرده، او را بازداشت می کنند . بازداشتی که به سر انجامی همچون برادر بزرگترش ختم می شود. حمید حویزی در بازداشتگاه رژیم، موردشکنجه وحشتناکی قرار گرفته و جان می سپارد.اما جسد بی جان او را حتی به خانواده اش نیز تحویل نمی دهند و خانواده ستم دیده حویزی پس از روزها جستجو جسد او را در زیر پل سفید اهواز می یابند.
سرانجام خانواده حویزی، سرانجامی است که تاکنون بسیاری از خانواده های ایرانی دچارش شده اند. سرانجامی که واپس گراترین رژیم دنیا بر ملتی بزرگ تحمیل کرده است. براستی تا به کی باید شاهد چنین جنایت های ددمنشانه ای در سرزمین مان باشیم؟

كوروش صحتي

kourosh18tir@yahoo.com

4 (خرداد و خاطراتی از این روز پر آشوب(1377 -1383

2004-11-07T07:27:00.000-08:00

کشور ما ایران از جمله کشورهایی است که هر گونه مطلبی بخاهی بنویسی، بله نوعی با سیاست ارتباط پیدا میکند. مثلا خاطره نویسی.شاید قبل از اینکه وارد دنیای سیاست شوم، خرداد ماه تنها برایم یادآور روزهای امتحانات آخر سال تحصیلی بود.روزهایی که برای کسی مشل من که تمام درسهایم را شب امتحان میخواندم، خیلی سخت بود، بخصوص خردادهایی که همزمان با مسابقات جام جهانی فوتبال یا جام ملتهای اروپا میشد و خوب تقریبا هیچ جوان ایرانی، نمی توانست از خیر تماشای این مسابقات بگذرد.وقتی که وارد دانشگاه شدم، ماه خرداد برایم مفهوم دیگری پیدا کرد. مفهومی که دوم خرداد 76 سر آغازی بر آن بود. اکنون می خواهم خاطرات خود از خرداد ماههای پس از سال 76 و بویژه روز 4 خرداد که برایم روزی فراموش نشدنی است، را بازگو کنم. شاید شیوه نگارش من برای خیلی ها تعجب آور باشد. بعضی ها از من توقع دارند که همچون یک فعال سیاسی مخالف، بحثهای تند و سنگین سیاسی را پیش بکشم. بعضی ها هم که حتما تعداد خیلی کمی هستند مرا آشوبگر، وابسته به اجنبی و مغرض خواهند خواند و شاید هم پرونده ای برایم دست و پا کنند.خیلی ها هم شاید، اصلا به حرفهای کسی چون من هیچ توجهی نکنند.به هر حال، آزادی بیان برای من اصلی است خدشه ناپذیر. همانطور که خیلی ها نظریات خود را بیان می کنندو منزلت می یابند و خیلی ها هم نظریات خود را بیان کرده و عقوبت می یابند. من هم خاطراتم را بازگو می کنم، با این توضیح که نه منزلت میخواهم و نه عقوبت.
1 – زمان: 4 خرداد 1377 - مکان – پارک لاله تهران
ان روز، روز بسیار گرمی بود. از چند روز پیش تراکتهایی در سطح شهر به ویژه دانشگاه ها پخش شده بود که از مردم و دانشجویان دعوت به عمل آورده بود که در میتینگ مردمی – دانشجویی 4 خرداد در پارک لاله شرکت کنند.من هم برای شرکت در این مراسم، راهی پارک لاله شدم. منزل ما آن موقع به پارک خیلی نزدیک بود و با پای پیاده میشد 10 دقیقه ای از خیابان کاشانک امیر آباد شمالی تا پارک لاله آمد. میتینگ قرار بود ساعت یک بعد از ظهر برگزار شود. وقتی که وارد پارک شدم، جمعیت زیادی در کنار میدان اصلی پارک به چشم میخورد. بالای کامیون، سخنرانان مراسم ایستاده بودند؛ پرویز سفری، محمد مسعود سلامتی، سید جواد امامی و منوچهر محمدی. هرچند شعارهای حاضرین در مراسم، نمی گذاشت صحبتهای سخنرانان را بخوبی بشنوم، اما گفته مشهور (( من حاضرم جان خود را بهم، تا مخالف من سخن خود را بگوید)) را دقیقا به خاطر دارم که امامی در آغاز سخنانش به زبان آورد. اما آنجا پس از مدتی تبدیل به میدان جنگی تمام عیار شد. گروههای انصار حزب ا... و کاوه اصفهان با زنجیر، چاقو و قمه به جان دانشجویان دختر و پسر افتادند. در کنار من دختر جوانی ایستاده بود که عکس خاتمی را در دست داشت، ناگهان یکی از لباس شخصی ها که ریش بلندی داشت و پیراهن مشکی اش را بر روی شلوارش انداخته بود، با لگد چنان به شکم دختر جوان کوبید، که او چند متری آنطرف تر پرت شد. من در طول دوران فعالیتهای سیاسی – دانشجویی خود صحنه های خشونت آمیز بسیاری را دیده ام، که طرفهای درگیر عموما پسر بوده اند. اما این صحنه، هم از نظر میزان خشونت اعمال شده و شدت ضربه و همینطور جنس طرف درگیر همیشه در خاطرم مانده است.به هر حال، من که با دیدن این صحنه، بسیار عصبانی شده بودم، برای دفاع از دختر جوان، جلو آمدم و با ضارب در گیر شدم. در همین لحظه یکی از دوستان وی از پشت با زنجیر بزرگی محکم بر پشت و کمر من کوبید. چند نفر از دانشجویان هم به حمایت از من آمدند و پس از مدتی، درگیری خاتمه پیدا کرد. این بار سخنرانان مراسم مورد حمله قرار گرفتند و چند گاز اشک آور در میان دانشجویان انداخته شد. از این پس، امکان ادامه سخنرانی فراهم نشد و پارک لاله تا ساعت 7 بعد از ظهر شاهد صحنه های درگیری فراوانی میان دانشجویان و لباس شخصی ها بود.من در حالی به خانه آمدم که بر روی سینه و پشتم، جای زنجیر دیده میشد. هرچند به خاطر آمادگی نسبی بدنی که به خاطر فعالیتهای ورزشی ام داشتم، آسیب جدی ندیده بودم، اما به یاد دارم که دختر و پسرهای زیادی شدیدا مضروب شدند، به طوری که حتی توان بلند شدن را هم نداشتند.از سخنرانان مراسم منوچهر محمدی راهی بیمارستان شد و بقیه نیز مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. پرویز سفری بعدا به من گفت که یک تبر به سمتش پرتاب کرده اند که دقیقا از مقابل صورت او رد شده است.به هر حال این میتینگ با خشونت و درگیری به پایان رسید و انعکاس گسترده ای نیز در رسانه های داخلی و خارجی پیدا کرد. برخی از روزنامه های اقتدارگرا نیز این میتینگ را بازی در دو نقش دانشجویان ارزیابی کردند. شاید از مهمترین تبعات برگزاری این میتینگ، استیضاح عبدا... نوری که در آن زمان وزیر کشور بود، باشد. زمانی که مجلس محافظه کار پنجم، قصد حذف نوری از پست وزارت کشور را داشت، یکی از دلایل خود را اعطای مجوز برگزاری این میتینگ از سوی نوری اعلام کرد. هرچند نوری بعدها در گفتگو با برخی از اعضای جبهه متحد دانشجویی اعلام کرد که می دانست اعطای مجوز به میتینگ 4 خرداد 1377 هزینه ای بس سنگین، در حد برکناری از وزارت را برای او در پی خواهد داشت.
2- زمان: 4 خرداد 1378 - مکان: محوطه درونی سردر دانشگاه تهران
وزارت کشور با در خاست برگزاری میتینگ دانشجویی – مردمی جبهه متحد دانشجویی مخالفت کرده بود. با جلسات بسیاری که با اعضای گروه داشتیم به این نتیجه رسیدیم که حتما باید مراسم را به گونهای برگزار کنیم، حتی در جایی غیر از پارک لاله. بر این اساس انجمن اسلامی دانشجویی دانشگاه تهران به دبیری محمود شوشتری که از گروههای تشکیل دهنده جبهه متحد دانشجویی بود، تقاضای برگزاری میتینگ در داخل دانشگاه تهران را کرد که مورد موافقت مسئولین دانشگاه قرار گرفت.اعضای جبهه سرگرم تهیه لوازم مورد نیاز برگزاری میتینگ بودند که صبح روز 4 خرداد از سوی روابط عمومی دانشگاه تهران به ما اطلاع داده شد، که مجوز برگزاری مراسم لغو شده است.بچه ها خیلی ناراحت بودند. بعد از صحبتهای بسیار در شورای مرکزی به این نتیجه رسیدیم که دانشگاه خانه دانشجو است و به هر نحو ممکن باید مراسم را برگزار کنیم.از ابتدای حضورمان در دانشگاه تهران، جو بسیار نامناسبی علیه ما ایجاد شده بود. وابستگان به انصار حزب ا... که عمدتا غیر دانشجو بودند، خود را برای یک درگیری خونین دیگر آماده کرده بودند. چرا که روزهای پیش نیز ( 29 اردیبهشت در احمد آباد و 2 خرداد در پارک لاله) در گیریهای گسترده ای روی داده بود و جالب اینکه در تمامی این مراسمها، دانشجویان به دفاع از خود پرداخته بودند و لباس شخصی ها از این مساُله بسیار ناراحت بودند.به هر حال این میتینگ هم نیمه تمام ماند. وقتی که پرویز سفری سخنرانی خود را تمام کرد، نوبت به قرائت قطعنامه پایانی مراسم رسید که محمدرضا کثرانی برای خواندن آن به بالای سکو رفت. در این هنگام تعدادی از لباس شخصی ها به سمت وی حمله ور شدند و درگیری آغاز شد.دانشجویان شعارهایی مانند << زندانی سیاسی آزاد باید گردد>>، << پروانه فروهر، لاله سرخ پرپر>> و << آزادی اندیشه، همیشه، همیشه >> سر داده بودند. و تعدادی از دانشجویان پسر با ایجاد یک زنجیر انسانی مانع از حمله انصار به دانشجویان دختر می شدند. خوب به خاطر دارم که احمد باطبی، اکبر محمدی و غلامرضا مهاجری نژاد در شکل دهی این صف و جلوگیری از حکله انصار نقش زیادی داشتند.این درگیری به مقابل دانشکده های هنر، ادبیات و علوم دانشگاه تهران نیز کشیده شد و چهره هایی که نسبتا شناخته شده تر بودند، بیشتر مورد هجوم قرار میگرفتند. من هم در مقابل دانشگاه ادبیات مورد تهاجم چند نفر از انصار قرار گرفتم که با کمک دانشجویان از چنگ آنها نجات یافتم.آن روز لباسهای من کاملا پاره شده بود که دانشجویی پیراهن خود را به من داد تا از دانشگاه خارج شوم.به هر حال 4 خرداد 78 نیز به مانند 4 خرداد 77 با خشونت و درگیری به پایان رسید، هرچند که درگیری های 4 خرداد 77 وسعت بسیار بیشتری داشت.
3 - زمان: 4 خرداد 1379 - مکان: دفتر روزنامه گزارش روز
طبق روال سالهای قبل، جبهه متحد دانشجویی بازهم درخواست برگزاری میتینگ و این بار در مقابل سردر دانشگاه تهران در خیابان انقلاب را نمود که در آخرین لحظه موافقت وزارت کشور قرار نگرفت.هرچند دوستان جبهه، در روزهای پیش از برگزاری میتینگ گفتگوهای فراوانی با رسانه ها داشتند و تراکتهای فراوانی نیز در سطح شهر پخش شده بود.صبح روز 4 خرداد در دفتر روزنامه گزارش روز (ارگان غیر رسمی جبهه متحد دانشجویی و اولین روزنامه مستقل جنبش دانشجویی) نشسته بودیم. بعضی از اعضای شورای مرکزی عقیده داشتند که به مانند سال پیش مراسم را هر طوری شده برگزار کنیم و تعدادی مثل مهندس طبرزدی، من و اکثر اعضای شورا نظر دیگری داشتیم.به اعتقاد ما به دلیل برگزاری میتینگ در خیابان و عدم کنترل دقیق بر حرکات و شعارهای شرکت کنندگان، احتمال ایجاد درگیریهایی به مراتب گسترده تر از سالهای قبل و چیزی به مانند 18 تیر 1378 وجود داشت.ما هم نمیخواستیم که باعث مضروب شدن و دستگیری گسترده دانشجویان و مردم شویم. بویژه اینکه اخباری مبنی بر آمادگی گسترده انصار برای ایجاد درگیری در این مراسم رسیده بود.به هر حال تصمیم بر آن شد که میتینگ را لغو کرده و دو نفر از اعضای جبهه به نامهای سعید کاشیلو و منصور فرجی برای اعلام لغو میتینگ به دانشگاه تهران رفتند. اما پس از انجام اقدامات فوق، عده زیادی از مردم و دانشجویان در مقابل دانشگاه تهران تجمع کرده و به سر دادن شعارهای مختلف مشغول شدند.آن طور که بعدا شنیدم، یکی از شعارهای آن روز << هاشمی حیا کن، صندلی رو رها کن>> ، که در اعتراض به انتخاب علی اکبر هاشمی رفسنجانی و تضییع حق دکتر علیرضا رجایی از نیروهای ملی-مذهبی که به مجلس ششم راه یافته، و بعد از اعلام نظر شورای نگهبان از صحنه خارج شد، بوده است.جالب اینجاست که پس از این اتفاقات، هاشمی رفسنجانی با اطلاعیه ای از تلویزیون قرائت شد، رسما از نمایندگی مجلس استعفا داد

در حدود 10 روز پس از برگزاری این میتینگ، من به همراه 3 تن از اعضای شورای مرکزی جبهه متحد دانشجویی بازداشت شده و راهی زندان اوین شدیم.من به همراه حسن زارع زاده در دفتر روزنامه، محمود شوشتری در دانشگاه تهران و سعید کاشیلو در منزلشان بازداشت شدیم. پس از آن هم در حدود 10 نفر از اعضای جبهه متحد به دادگاه انقلاب احضار و دو تن دیگر؛ مهندس طبرزدی و دکتر حمید علیزاده نیز به جمع ما در زندان پیوستند.در زندان اوین و در طول دوران بازجویی متوجه شدم که تعداد زیادی از دانشجویان و مردم نیز در هنگام برگزاری میتینگ بازداشت شده و اکثر آنها پس از مدتی آزاد شده اند.هرچند من دلیل اصلی بازداشت خود و دوستانم را پیشگیری وزارت اطلاعات از برگزاری مراسم سالگرد 18 تیر میدانم، اما سوالات فراوانی نیز از چگونگی برگزاری مراسم 4 خرداد در بازجویی ها پرسیده شد. شاید جالبترین پرسش این بود که چرا جبهه متحد دانشجویی اکثر میتینگهای خود را در روز 4 خرداد که روز مجاهدین خلق است( به خاطر اعدامهای 4 خرداد 1351 که بنیانگزاران این سازمان؛ محمد حنیف نژاد، علی اصغر بدیع زادگان و سعید محسن تیر باران شدند) برگزار میکند.آنها به دنبال رابطه ای میان این دو گروه میگشتند تا شاید از این طریق بتوانند، ضربه ای کارآمد به جبهه بزنند که چنین نشد.من هم پس از تحمل 5 ماه حبس در بند 209 اطلاعات و سالن 3 سیاسی اوین با تبدیل قرار بازداشت موقت به وثیقه آزاد شدم.
4 - زمان: 4 خرداد 1380 - مکان: سلولهای انفرادی بازداشتگاه 59 سپاه ( عشرت آباد )
پس از آزادی از زندان در دوم آبان 79 در تاریخ 14 اسفند 79 دوباره بازداشت شدم.دلیل بازداشت این بار برگزاری مراسم یادبود دکتر محمد مصدق در مقابل دانشگاه تهران بود. یک ساعت پس از برگزاری مراسم در حالی که دو تن از دوستانم؛ سعید کاشیلو و حمیدرضا مبین عازم منزل بودم، بازداشت شده و 7 ماه تمام را در سلولهای انفرادی 59 سپاه، پادگان جی و بند 240 اوین گذراندم. 4 خرداد 80 نیز همچون روزهای دیگر سلول انفرادی در سکوت و تنهایی گذشت. سکوتی در سلولی به ابعاد یک متر و سی در دو متر. سلولی که خیلی ها تحمل آنرا بالاترین شکنجه میدانند.
5 - زمان: 4 خرداد 1381 - مکان: شرکت تبلیغاتی – انتشاراتی
سال 1381 را با کار کردن در یک شرکت تبلیغاتی-انتشاراتی که کتابهای ویژه نمایشگاه بین المللی را منتشر میکرد، آغاز کردم. هرچند فعالیتهای سیاسی خویش را همچنان ادامه میدادم اما در کنار آن، یک فعالیت اقتصادی درآمد زا هم برایم اهمیت ویژهای دلشت. چرا که به نظر من اولین شرط بقا و استقلال یک حزب و گروه سیاسی، عدم وابستگی مالی و اقتصادی آن گروه است. هرگاه حزبی از نظر اقتصادی وابسته شد، مسلما در آرمانهای خویش نیز چندان ثابت قدم نخواهد ماند، چرا که آن آرمانها با شل و سفت کردن سر کیسه پول حامیان مالی، تغییر خواهد یافت.با این وجود، قرار نیست که در این نوشتار به کسی درس اخلاق سیاسی بدهیم.4 خرداد 1381 را در حالی گذراندم که برای بستن قرار با شرکتهای تجاری و صنعتی مرتب به شهرستانها سفرمیکردم.از همه مهمتر و سخت تر اینکه مدیر عانل شرکت (که از دوستان نزدیک من است و پیشنهاد مشغول شدن در شرکتش را به من داده بود) مجبورم کرده بود که در آن گرمای طاقت فرسا با کت و شلوار به شرکتها مراجعه کنم!
6- زمان: 4 خرداد 1382 - مکان: زندان قصر تهران
شعبه 26 دادگاه انقلاب مرا به 6 سال زندان محکوم و برای تنبیه بیشتر روانه زندان قصر کرده بود.اکنون نزدیک به 2 ماه بود که در بند زندانیان شرارتی، منکراتی و کلاهبردار به سر میبردم. شرایط آنجا با بند سیاسی اوین خیلی تفاوت داشت. 1200 الی 1300 نفر در یک بند محبوس بودند. بسیاری از زندانیان در کف راهروها می خوابیدند و کمبود جا به قدری بود که حتی نمیشد در خواب تکان کوچکی خورد.دعواهای مکرر، خود زنی و استعمال مواد مخدر هم که بیداد میکرد. دقیقا همزمان با حمله به خوابگاه دانشجویی طرشت و با تلاشهای دو نماینده فراکسیون دانشجویی مجلس؛ علی اکبر موسوی خوئینی و فاطمه حقیقت جو به همراه امیر عباس فخرآور دیگر زندانی سیاسی زندان قصر به بند زندانیان مالی قصر منتقل شدیم، که شرایط نسبتا خوبی داشت.پس از آن هم دکتر فرزاد حمیدی و حجت بختیاری به ما ملحق شدند. البته پس از مدتی دوباره با زندانیان اندرزگاه یک زندان قصر که متعلق به زندانیان باجرائمی چون قتل، سرقت مسلحانه و آدم ربایی بو، هم بند شدیم. شرایط آنجا بسیار نامناسب بود نا اینکه پس از گذشت قریب به یک سال حبس در زندان قصر با شکسته شدن حکم در شعبه پنجم هیئت تشخیص دیوان عالی کشور از زندان آزاد شدم.
7- زمان: 4 خرداد 1383 - مکان: خیابان ستارخان تهران
2 روز پیش دوستم سعید کلانکی صبح زور مرا از خواب بیدار کرد. خبر میداد که 11 نفر از مبارزین در کرج دستگیر شده اند. از جمله مریم خرمی 22 ساله ، عضو جبهه متحد دانشجویی و انجمن تارا.مثل اینکه خرداد و تیر ماه هایی هستند که دوست ندارند بدون درگیری، جنجال و هیجان به پایان برسند.هرچند در سالهای اخیر، اکثر ماههای سال چنین وضعیتی پیدا کرده اند، اما شاید تنها بتوان آذرماه را با این دو ما مقایسه کرد. ماهی که ددر آن داریوش و پروانه فروهر، مختاری، پوینده، دوانی و شریف به مسلخ برده شدند و ماهی که در آن آذرمان در آتش بیداد بسوخت.
کوروش صحتی تهران –

خرداد 4 _ 1383

kourosh18tir@yahoo.com

مفقود شدن كوروش صحتي سخنگوي جديد جبهه متحد دانشجويي

2004-02-07T10:57:00.000-08:00

راديو فرانسه 14/3/83: « در اطلاعيه خبري روابط عمومي جبهه دموكراتيك ايران, خبرهاي امروز در مورد بازداشت شدگان متحصن در مقابل دفتر سازمان ملل در تهران , مفقود شدن كوروش صحتي , سخنگوي جديد جبهه متحد دانشجويي پس از مصاحبه با يكي از راديوهاي برون مرزي, و نيز در بازداشت بودن دوستان گروه اتحاد ملي كرج منتشر شده. در پايان اين اطلاعيه از موج سركوب جديد صحبت مي شود. آقاي مهدي حبيبي شما بعنوان رييس فراكسيون مدرن دفتر تحكيم وحدت , ممكن است كه بگوئيد آيا مي شود از موج سركوب جديد صحبت كرد.
مهدي حبيبي: اولا بنده به نوبه خودم لازم مي بينم كه دستگيري دوستان دانشجويمان را در جبهه متحد دانشجويي و به هر عنوان و شكلي كه بوده محكوم كنم . با وجود اينكه اختلاف ديدگاه هايي بين ما و مجموعه جبهه متحد دانشجويي هست, ولي اين شكل برخوردها و دستگيري به اين شيوه رعب و وحشت آميز را محكوم مي كنم و معتقدم كه نظام سياسي در حال حاضردر ايران هزينه هاي گزافي را بابت اين نوع برخوردهايش با جريان دانشجويي خواهد پرداخت.
ما در اين سالهاي اخير شاهد دستگيري هاي گسترده اي در سطح فعالين دانشجويي بوده ايم. مهم واسه ما هيچ وقت اين نبوده كه چه تعدادي را به لحاظ كمي يا كيفي از نيروهاي فعال دانشجويي توي زندان بوده , مهم اين است كه اين شيوه دستگيري و اين شيوه برخورد با فعالين دانشجويي تو ايران هيچ وقت منجر به منفعل كشاندن جريان اصيل دانشجويي تو ايران نشده و جريان دانشجويي تو ايران از پيگيري و خواسته ها و مطالبات به حقش باز نداشته , گرچه با توجه به در پيش بودن 18 تير و اتفاقاتي را كه در سال 78 به وجود آمد باز نظام سياسي تو ايران ممكن است كه بهرحال مقابله با خواستهاي به حق دانشجويان امروز و برخورد با پيگيريها و مطالبات و تريبون هايي كه ممكن است توي اين روز در جهت بيان كردن آن چيزي كه در سال 78 و سالهاي بعدش در جريان دانشجويي تو ايران به صورت ظالمانه وارد شده بخواهند از همين حالا يك موج دستگيري را شروع كند كمااينكه ما تو سال گذشته يك همچين موجي شكل گرفت. ولي مهم اين است كه با شروع مجلس هفتم و احيانا اينكه يك پارچه شدن ساختار قدرت تو ايران , نظام سياسي توي ايران نخواهد توانست كه آن چيزي را كه مد نظر خودش است توي جامعه بسازد و يك فضاي ساكتي, سياسي و يك فضاي كم هزينه سياسي براي خودش ايجاد كند.
گرچه خيلي از برخوردهايي كه با جريان دانشجويان شده اساسا خارج از توان يك مجموعه دانشجويي بوده ولي خوشبختانه جريان دانشجويي هميشه توانسته در كوتاه مدت خودش را بازسازي كند مهم اين است كه با تشكيل مجلس هفتم و تصويب حتي آيين نامه هايي كه بخواهد فعاليت دانشجويي را تو ايران محدود كند, جريان دانشجويي تو ايران به يك بلوغ رسيده كه دست از پيگيري خواسته ها و مطالبات به حق اش بر نمي دارد. ».